Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

εύη βουτσινά

«τα σνακ της παιδικής μου ηλικίας τον χειμώνα ήταν τα καβουράκια. τα έπιανε κάποιος, τα έβραζε και γύρναγε τις γειτονιές στην πόλη της λευκάδας με την κοφίνα στο κεφάλι και τα πουλούσε φωνάζοντας "παγούροι βαρίσιοι, όποιος τους φάει θα γεννήσει". μας έδινε η μάνα μου μια δραχμή κι ένα φύλλο εφημερίδα και ο παγουράς μάς έδινε δυο χούφτες. πολύ πράμα. πρώτα βγάζαμε το αυγό, κρατάγαμε τα ποδαράκια στην άκρη και τρώγαμε τον κορμό. το καλοκαίρι, στην αρχή, είχαμε τις κουκούτσες. τόσες δα αγκιναρίτσες με αγκάθια. τις πουλάγανε, τις είχανε και στα ουζερί για μεζεδάκι, με λίγο αλάτι. τέτοια εποχή, ιούλιο, μας έβγαζε η μάνα μου βόλτα και περνούσε ένας με κάρο κι είχε ματσάκια με ρεβίθια χλωρά, πράσινα. άνοιγες την κάψα κι έτρωγες τον καρπό. ή χλωρές φακές. άλλα παιδιά σε ορεινά μέρη έβρισκαν αγριοφράουλες. τώρα αισθάνεσαι ότι δεν αξίζει τίποτα. συνηθίσαμε στο πολύ. χάσαμε τις γεύσεις μας. χάσαμε τον κώδικα της διατροφής».
η κυρία εύη βουτσινά δεν είναι απλώς μια γυναίκα που ασχολείται με το ελληνικό φαγητό. το έργο της είναι πολύτιμο και μοναδικό. γράφει χρόνια για τους θησαυρούς της ελληνικής κουζίνας σε εφημερίδες και περιοδικά, έχει γράψει εξαιρετικά βιβλία-μελέτες για το ψωμί, τον κρόκο, τη μαγειρική της αστικής τάξης, έχει κυκλοφορήσει μια τετράτομη καταγραφή της ταπεινής ελληνικής κουζίνας που κρύβει απίστευτο πλούτο και εκπλήξεις και έχει συγκεντρώσει τα άπαντα για την ελληνική πίτα σε έναν τόμο 400 σελίδων που περιμένει δύο χρόνια για να εκδοθεί. και άλλα πολλά. η κυρία βουτσινά ερευνά μεθοδικά και συστηματικά τα τελευταία 17 χρόνια από άκρη σε άκρη την ελλάδα για να ανακαλύψει τις ρίζες των φαγητών και γνωρίζει όσο λίγοι την ιστορία του κάθε υλικού και την πορεία τους μέσα στους αιώνες. στο σπίτι της μας υποδέχεται με τζέλο από κούμαρα και ένα απίθανο γλυκό από χιώτικα νεράντζια, πορτοκάλια και ροζ πιπέρι και αρχίζει να μας διηγείται ιστορίες από τα ταξίδια της στην ελληνική επικράτεια, που τις ακούμε με ανοιχτό το στόμα.
«άρχισα να μαγειρεύω όταν ερωτεύτηκα. μέχρι να φύγω από το πατρικό μου για σπουδές, δεν ήξερα ούτε αυγό να βράσω ούτε καφέ να φτιάξω. βεβαίως, η θεσσαλονίκη τότε ήταν ένα περιβάλλον το οποίο σε βοηθούσε. πήγαινες στη λαϊκή κι έπαιρνες κρεμμυδάκια και σε ρώταγαν "τι θα τα κάνεις, καλέ, αυτά;". και σου 'λεγαν αμέσως να τα φτιάξεις τουρσάκι, να τα φας, να ευχαριστηθείς και να πιεις κι ένα τσιπουράκι. στην αγορά ρώταγα τι να φτιάξω στον καλό μου και μου απαντούσε ο χασάπης: "εγώ θα σου πω, καλέ. συκωτάκια και νεφράκια". και μου έλεγε ακριβώς πώς να τα κάνω. έτσι άρχισα να μαγειρεύω. όταν αργότερα μπήκα στην κουζίνα επαγγελματικά, ήταν αλλιώς τα πράγματα. είχα άποψη. είναι ευτύχημα που ο έρωτας δεν κρατάει πολύ, γιατί θα τρελαινόμασταν...».
η κυρία βουτσινά ξέρει να παλεύει. και να νικάει. έχει νικήσει σοβαρές αρρώστιες, έχει ξεπεράσει δύσκολες στιγμές και δηλώνει ευτυχισμένη. ''αν πέθαινα αύριο το πρωί να ξέρετε ότι έζησα μια ζωή γεμάτη και ότι είμαι ευτυχισμένη'' μας είπε. πήραμε το ρακί με τον κρόκο και το βαζάκι με το τσάτνεϊ σύκου και φύγαμε χωρίς να πούμε ούτε μια λέξη. για τα επόμενα 20 λεπτά προχωρούσαμε σιωπηλοί.
εδώ είναι ολόκληρη η συνέντευξή της.








Δεν υπάρχουν σχόλια: