Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

πόνζι πονζαρέλι

~o αλέξανδρος κοντοπίδης και ο γιάννης boursi ετοιμάζουν τη βαλίτσα για τα χανιά. εδώ είναι η συνέντευξη.
~η στέλλα του γιάννη σκουρλέτη δεν έχει και μεγάλη σχέση με τη στέλλα του κακογιάννη. μόνο τα ονόματα είναι ίδια. το κείμενο της γλυκερίας μπασδέκη είναι σπαρακτικό και είναι όλα τα λεφτά. αν προσέξεις τι έχει βάλει να λένε οι ηθοποιοί [αλλά να προσέχεις κάθε λέξη] συνειδητοποιείς ότι είναι τέτοια καταιγίδα από λέξεις και με τέτοιον πόνο που θυμίζει κάτι μεταξύ μάμα ρόμα και ραραού από τη μητέρα του σκύλου. η γλυκερία μπορεί να είναι και η πιο μεγάλη ποιήτρια της γενιάς της. αυτή είναι η αρχή του έργου:

το μεγάλο της  προσφοράς… με άρωμα λεβάντα... μονορούφι… σπλήνες, συκώτια… σκατά τα ’κανε… στο παλιό είναι, Δ69, κωλονεκροταφείο, όλο γριές.. νεοτάτη, νεοτάτη μου πέταγαν... χέστηκα.. για δες το τσουλί, αυτό την έστειλε… αυτά έλεγαν… από μέσα τους τα ’λεγαν… άκουγα.. το από μέσα τ’ ακούω, το απέξω χάνω… σκατά τα ’κανε …σκατά χλωρίνη, σκατά κλινέξ, σκατά μανούλα… όλο το Λύκειο εκεί το ’βγαλα, με την τσαντούλα, κανονικά... αρχαία, φυσικοχημείες… στο παλιό... αλλού δεν άντεχα.. τρεις με πέντε, τρεις με  έξι. τα καλοκαίρια μέχρι το κλείσιμο, μ’ έμαθε ο φύλακας.... δεν είχα και διαβάσματα… χλωρίνη της άφηνα να την τσατίσω… ούτε ένα κερί… ούτε ένα ψωφογαρύφαλλο… χλωρίνη της προσφοράς… ένα συν ένα… να ’χει να πίνει… σκατά… πιο σκατά δε μπορούσε…
...μ’ αρέσει  να λέω σκατά -σκατά, μουνί, κώλος… αυτά κυρίως… και σε συνδυασμούς… πίπα κώλος…μουνί καπέλο…σκατά ολέ…, αυτά γλυστράν στη γλώσσα, κυλάνε, μ’ αρέσουν -και μαλάκας, καθαρό, μ α λ ά κ α ς –όχι μαλακισμένο, ρε συ μαλακισμένο… αυτά γδέρνουν… κωλολέξεις… μαλάκας… να βουλιάζει η γλώσσα, να χάνεται… σαν ποίημα να βγαίνει… και ποιήματα, και ποιήματα μ’ αρέσει να λέω… ποιήματα… απέξω… να τα μαθαίνω απέξω και να τα λέω… αυτά του σχολείου πιο πολύ… μνημόσυνα πεσόντων, στέψεις ηρώων, χριστούγεννα, πρωτοχρονιά, τρεις ιεράρχαι, εικοστή ογδόη, εικοστή πέμπτη, το Σούλι, το Ζάλογγο….
…ωδείο
 δεν πήγα, από  κάτι κασέτες με τη Βέμπο έμαθα… ούτε νότες, τίποτε… ούτε μια νότα αγάπη μου, ούτε μια νότα ρε σκύλα που να μην έλυωνες… για το τέκνο που αγαπάει για το τέκνο που φιλεί… νεκροφιλεί, νεκροφιλεί να λες, εσύ με νεκροφίλησες, με γλώσσα με νεκροφίλησες κι ας πέθανες πρώτη… κι επίσης μ’ αρέσει να πηδιέμαι, συνέχεια… να πηδιέμαι και ν’ αγαπάω τρελά… να σπάω τα μούτρα μου… να πηδιέμαι και ν’ αγαπάω… αυτά μ’ αρέσουν βασικά…….
…από νεκροταφεία και ποιήματα ξέρω πολλά… δεν έχω  παράπονο… όχι... να με κάψει ο Θεός αν έχω παράπονο…
…να κι η Μαριέττα μας το ξέρει, σ’ αγαπούσα… κι εγώ σ’ αγαπούσα.. αλλά, αλλά… κανένας πριν δε μου ’γραψε ποιήματα, μπούρδες ξεμπούρδες κάθισες και τα ’γραψες, κανείς δεν μ’ έβαλε να του λέω πώς μεγάλωσα, πού μεγάλωσα, ποιος με ρώτησε για το Βόλο βρε; κανείς, κανείς!! κανείς δεν τα ’σκασε για μικρόφωνο, κανείς νοίκι, κοινόχρηστα, τα σκατά μου μέσα… κανείς γαμώ την τρέλα μου δε μου ’φερνε σερβιέττες και ντεπόν και κολοβιταμίνες να στυλωθώ… κανείς δεν πέθανε για πάρτη μου…
.
..αλλά, αλλά…δε  σ’ αγαπάω πια, δε σε θέλω, έτσι, μην  το ψάχνεις, τελείωσε, τελειώνουν  αυτά, δεν είναι για χόρταση… πεθαίνουν οι άνθρωποι, συνέχεια πεθαίνουν… και να σου πω κάτι που δεν το ξέρει κανείς;… θ’ αγαπήσω κι άλλον μετά από σένα, έτοιμο τον έχω, έρχεται, τον μυρίζω, είμαι σκύλα σ’ αυτά, υγραίνεται η μύτη μου… θα τον αγαπήσω όσο δε με παίρνει… και θα τον αφήσω κι αυτόν Αλεκάκι… ο κακός χαμός θα γίνει... μπλέξιμο χοντρό σου λέω… θα το σκάσω πάλι Αλέκο… θα το σκάσω... σε παρηγορώ τώρα, ε; πες, πες… σε παρηγορώ, ε;…
[η στέλλα θα παίζεται μέχρι τις 22 ιουλίου στα σφαγεία, πειραιώς 255. μην τη χάσεις!]

Δεν υπάρχουν σχόλια: