Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013

χαρούμι

στο τέλος σχεδόν της τσαμαδού, σε μία νεοκλασική μονοκατοικία, ζει μια οικογένεια κινέζων με ένα σωρό παιδιά. πολύ κοινωνικά παιδιά που είναι η χαρά της ζωής, -συχνά μαζεύουν τους φίλους τους και το γλεντάνε. κι όταν δεν το γλεντάνε, επισκευάζουν μηχανάκια.
όποτε περνάω έξω απ' το σπίτι τους μου τρέχουν τα σάλια απ' τις μυρωδιές [τους ζηλεύω, όλη την ημέρα θα πρέπει να μαγειρεύουν]. επίσης, θα πρέπει να έχει κουραστεί να βάφουν τον τοίχο του σπιτιού τους, μόλις στεγνώσει η μπογιά και γίνει πάλι όμορφος και καθαρός, κάποιος με έναν μαρκαδόρο περνάει και τους γράφει "καθαρός τοίχος" και τον γαμάει και μετά δίπλα του άλλοι ξεκινάνε μία κουβέντα με σχόλια [όλα ηλίθια]. αυτοί εκεί όμως, δεν παραιτούνται ποτέ, τον ξαναβάφουν και ο τύπος με τον μαρκαδόρο ξαναγράφει. πέντε χρόνια η ίδια δουλειά, χαρά στο κουράγιο τους.
χθες το απόγευμα τα κινεζάκια είχαν μάθημα χορού και η γειτονιά θύμιζε west side story με ασιάτες και σκηνή απ' το χούντλουμ. ήταν απίθανο να τους βλέπεις να χορεύουν τανγκό μέσα στη μέση του δρόμου...
απίθανο είναι κι αυτό το άλμπουμ. πραγματικά απίθανο.
harumi.


Δεν υπάρχουν σχόλια: