Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

staying alive

Ο πρώτος ήχος που έχω στα αυτιά μου είναι το «Staying alive» των Βee Gees. Δεν θυμάμαι αν ήταν από το Saturday Night Fever ή κάποια συλλογή, αλλά θυμάμαι την μάνα μου στο Τορόντο να λιώνει αυτό το κομμάτι. Εγώ, βέβαια, ανήκω στη γενιά του CD. Θυμάμαι την πρώτη μου κασέτα που αγάπησα πολύ και μου άλλαξε την ζωή στα 18. Μού τη χάρισε η φιλόλογός μου και είχε μέσα μία επιλογή τραγουδιών της Ρωμαϊκής αγοράς, ενώ στο τέλος της κασέτας υπήρχαν 3 τραγούδια της Αλεξίου: «Η Πιρόγα», «Το Γράμμα» και το «Λέλι Γιαλέλι». Αυτήν την κασέτα για κάποιο λόγο δεν την ξεχνώ ποτέ. Και άκουσα για πρώτη φορά την «Αθανασία» και στο ρεφρέν που μπήκε η ορχήστρα και το υπόκωφο τσάμικο αναφώνησα «μα τι ωραία μουσική!». Εκεί έγινε το κλικ που ακόμα με πηγαίνει.
Ένας μεγάλος σταθμός μου είναι η πρώτη μου αγάπη όταν ακόμα ήμουν 12 χρονών, το '87, ένα κορίτσι που τραγουδούσε στην Eurovision στις Βρυξέλλες και το έλεγαν Αλέξια. Την ερωτεύομαι σφόδρα και γίνομαι τρελός φαν. Αυτός ήταν ο λόγος που ήρθα σε επαφή με έναν καρδιακό φίλο, τον Άρη τον Φριντζήλα, και ξεκινήσαμε να γράφουμε τραγούδια.
Από μικρός είχα μεγάλη αδυναμία στην Μαλβίνα Κάραλη και πέρα από την τηλεοπτική της εικόνα που πολύς κόσμος γνώρισε, από μικρός αναζήτησα -επειδή  έγραφε ονόματα  και τσιτάτα- τις παραπομπές της. Μέσα από εκείνη γνώρισα π.χ. τον Χειμωνά.
Αν μπορούσα να γυρίσω τον  χρόνο πίσω, θα ήθελα να βρεθώ  για ένα βράδυ στην Πλατεία  Προσκόπων με τον Μάνο Χατζιδάκι, χωρίς να με ξέρει. Απλά να βρεθώ δίπλα του. Θα ήθελα να βρεθώ επίσης μια βραδιά στον Μανώλη Χιώτη και την Μαίρη Λίντα. Θα ήθελα πολύ να έχω δει την Έλλη Λαμπέτη στο θέατρο. Θα ήθελα να έχω δει την συναυλία του Θεοδωράκη στο Κεντρικόν. Τα καλλιτεχνικά πράγματα είναι αυτά που με τραβούν πίσω. Άνθρωποι που δεν γνώρισα, live και παραστάσεις που δεν έχω δει, παρέες.
Τα ακραία πράγματα με προσβάλλουν. Και λέγοντας «ακραίο» εννοώ την  Χρυσή Αυγή, αλλά και κάποια ακραία Αριστερά. Με προσβάλλουν οι άνθρωποι που δεν είναι αυθεντικοί αλλά το παίζουν. Κάποιοι που νομίζουν ότι ζούμε στην Νέα Υόρκη και κυκλοφορούν όπως κυκλοφορούν. Ζορίζομαι με αυτόν που θέλει να μου επιβάλλει την παρουσία του, ντε και καλά. Με προσβάλλουν οι κακώς ακραίοι άνθρωποι και καταστάσεις, την αισθητική μου την προσβάλλει η ελληνική πολεοδομία και η γραφειοκρατία της. Με προσβάλλει που βλέπω υπαλλήλους και πωλήτριες σε μαγαζιά και τράπεζες που σου μιλούν στον ενικό. Πρόσφατα πήγα στην τράπεζα και ρώτησα μια υπάλληλο γιατί μου είχαν κρατήσει παραπάνω ευρώ, και μου είπε «μήπως πεθάνετε!». Με προσβάλλει η αγένεια των ανθρώπων που μπορούν να σε ενοχλήσουν και να σε τρελάνουν χωρίς κανένα πρόβλημα. Την αισθητική μου πια προσβάλλει και η πολιτική και οι πολιτικοί. Η ψηφοθηρία τους και η ξύλινη γλώσσα τους. Με προσβάλλει ακόμα η σημερινή κατάσταση της τηλεόρασης.
Μου αρέσει πολύ να εργάζομαι, να έχω πρόβες, συναυλίες, να φτιάχνω μουσική σε μια παράσταση, να είμαι  στο στούντιο με τις ώρες. Μου αρέσει το φαγητό -όχι απαραίτητα το καλό-, να μαγειρεύω. Μου αρέσει και να τεμπελιάζω. Να αράζω και να τα λέμε. Το καλό σεξ.
Θα ήθελα να είχα τη δύναμη να προλάβαινα το μυαλό μου. Δύναμη μου δίνει ένα τηλεφώνημα από  έναν άνθρωπο που δεν περιμένεις, που μπορεί να είναι η μάνα σου  ξαφνικά και να πεις «μπορεί να μην την έπαιρνα εγώ αλλά είχα ανάγκη να την ακούσω», ακόμα και η επαφή με ένα τετράποδο. Οι φίλοι γενικότερα με βοηθούν, με εμψυχώνουν, με ακούν, συντρέχουν. Έχω ερωτική σχέση με τους φίλους μου.
Νομίζω είμαι καλός άνθρωπος, όσο μπορώ να είμαι, ασχέτως μουσικής. Δεν πιστεύω σε αυτούς τους διαχωρισμούς. Ίσως θα ακουστεί κλισέ, αλλά εμένα δεν με ενδιαφέρουν οι καλοί άνθρωποι. Θα πρέπει πρώτα να έχουμε ορίσει το ποιος είναι ο «καλός». Έχω πάρει σπουδαία πράγματα από στριμμένους, δύσμορφους, κομπλεξικούς και «κακούς» ανθρώπους και δεν έχω πάρει τίποτα από έναν πολύ καλό άνθρωπο. Δεν μπορώ να το βάλω αυτό πλάι στην τέχνη, δεν με αφορά αυτό. Απλά όταν μιλάμε για έναν καλλιτέχνη, μπορώ να είμαι πιο επιεικής με τον βαθμό που ο άλλος είναι κακός άνθρωπος. Είμαι δηλαδή πιο επιεικής με έναν καλλιτέχνη κακό άνθρωπο, παρά με έναν τραπεζίτη ή καρδιολόγο κακό άνθρωπο.
Με την θρησκεία έχω μια περίεργη σχέση αγάπης. Δεν είμαι ούτε θρησκευόμενος, ούτε θρησκόληπτος. Μου αρέσει η Ορθοδοξία ως ελληνικότητα. Στην τέχνη μας, στην ποίησή μας. Μου αρέσουν ας πούμε οι γάμοι, οι βαφτίσεις και οι κηδείες στις εκκλησίες. Δεν με χαλάει αν θα το γράφει ή δεν θα το γράφει η ταυτότητα το θρήσκευμα, ούτε με ενδιαφέρει αν όλος ο πλανήτης θα ασπαστεί αυτή την θρησκεία. Η λέξη Θεός για μένα είναι ο Άνθρωπος, από τον Σάκη Ρουβά μέχρι τον μάγκα τον φίλο, τον γάτο, ο γαμάτος ηθοποιός που είδα σε μια παράσταση και λες «είναι Θεός!»
Θυμάμαι κάτι που είχα διαβάσει από μια σταρ του Χόλιγουντ  στο Μεσοπόλεμο: «όποιος λέει ότι τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία, δεν ξέρει πού να πάει να ψωνίσει.» Δεν θεωρώ ότι υπάρχει ευτυχία.  Είναι και λίγο χαζό να υπάρχουν παντού ευτυχισμένοι άνθρωποι. Εννοώ ότι βαριέμαι. Όχι ότι θέλω το δράμα ή την δυστυχία, αλλά ευτυχία τι είναι; Ας πούμε μπορεί να είναι ένας ωραίος περίπατος στην Αθήνα ανάμεσα στις νεραντζιές, ένα απόγευμα κάτω από το άγαλμα του άγγελου στην Παλιά βουλή.
τα κομμένα μιας συνέντευξης




Δεν υπάρχουν σχόλια: