Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

hot wheels

Νοιώθεις ‘ανάπηρος’;
Όταν ζεις μόνος σου και αυτοεξυπηρετείσαι, όταν έχεις δουλειά και είσαι ανεξάρτητος, διώχνεις την αναπηρία από πάνω σου. Οι παρέες σε γουστάρουν περισσότερο, οι γκόμενες σε πλησιάζουν, σου ανεβαίνει η ψυχολογία και όταν φτιάχνεις την πρώτη σου ολοκληρωμένη σχέση καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις πραγματικά τίποτα. Πρέπει όμως να ενεργοποιηθείς. Πρέπει να βάλεις ράμπα στο σπίτι σου, να αγοράσεις ένα καροτσάκι μικρό και ευκίνητο και να έχεις το αμάξι σου για τις μετακινήσεις, να μην εξαρτάσαι από τις δημόσιες συγκοινωνίες. Είναι κάποια έξοδα που πρέπει να κάνεις για να νοιώσεις ελεύθερος και ανεξάρτητος.
Σε νυχτερινά μαγαζιά πηγαίνεις;
Εννοείται, δεν κολλάω πουθενά. Πηγαίνω σε αυτά με τα περισσότερα σκαλοπάτια και τον περισσότερο  κόσμο. Το πρόβλημα είναι των πορτιέριδων που θα με κουβαλήσουν. Εμένα δεν με νοιάζει καθόλου. Αυτοί νοιώθουν άσχημα καμιά φορά, εγώ ποτέ δεν νοιώθω λύπηση από αυτούς. Πιο πολύ λυπάμαι για εκείνους που δεν πιάνουν το νόημα. Μου αρέσει να διασκεδάζω, δεν είναι τυχαίο ότι τα δύο τελευταία καλοκαίρια ζω στη Μύκονο. Αλκοόλ, βέβαια, δεν πίνω, δεν καπνίζω, δεν πίνω καφέ, ούτε τρώω τηγανιτά. Όλα αυτά ρίχνουν τον οργανισμό. Χωρίς αυτά είμαι πάντα σε εγρήγορση.

Η αλήθεια είναι ότι πολύ σπάνια μου έχει τύχει να συναντήσω άτομο με αναπηρία σε νυχτερινό μαγαζί…
Οι περισσότεροι ανάπηροι δεν βγαίνουν τα βράδυα. Σκέφτονται ότι είναι πιο χαμηλά από τον υπόλοιπο κόσμο, ότι μυρίζουν τους κώλους των άλλων, βλέπουν τα βυζιά τους. Εγώ τουλάχιστον προσπαθώ να είμαι κοντά σε γυναικείους κώλους. Πρέπει να διαλέγεις πώς ζεις.
Τι σε κάνει να γελάς;
Γελάω συνέχεια. Σαν μαλάκας, σαν χάχας. Από το πρωί που θα ξυπνήσω, δεν είμαι ο άνθρωπος που θέλει τσιγάρο και καφέ, είμαι συνέχεια στη μαλακία. Λέω δικά μου ποιήματα, βλακείες. Όταν είμαι σοβαρός, οι φίλοι μου νομίζουν ότι κάτι έχω πάθει.
Πάνω στο βάθρο αισθάνεσαι εθνική υπερηφάνεια ή είναι περισσότερο  ένα στοίχημα που βάζεις με τον  εαυτό σου;
Ποτέ δεν δάκρυσα πάνω στο βάθρο. Κοιτούσα την σημαία και δεν μου έκανε αίσθηση. Ίσως επειδή είχα κουραστεί τόσο πολύ για να αποκτήσω κάθε μετάλλιο που μόλις το κέρδιζα έλεγα από μέσα μου, ‘άντε να τελειώνουμε να πάμε σπίτια μας’. Το περίεργο είναι ότι όταν βλέπω τα βίντεο σήμερα και σκέφτομαι τι είχα ζήσει, κλαίω! Και είναι λογικό, όταν ακούς μια κερκίδα 40,000 ατόμων να φωνάζει ‘Ελλάς, Ελλάς, Μάκης Καλαράς’. Εντάξει, καύλα…

[μία πολύ ωραία συνέντευξη από έναν πολύ ωραίο άνθρωπο...].

Δεν υπάρχουν σχόλια: