Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

fucked up

~ξημερώματα πέμπτης, ξαναβλέπω ένα παλιό ''μαγικό'' βίντεο της bjork. παναγία μου, έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε που βγήκε το debut της τρελής και ακόμα δεν μπορώ να το χορτάσω αυτό το τραγούδι. τρελή-τρελή, αλλά έχει τόση τρυφερότητα κι αγάπη μέσα της κι έναν τρόπο τόσο συγκινητικό να εκφράζει αυτά που αισθάνεται, που με είχε πλαντάξει με το come to me [δες κι αυτή την εμφάνιση με τη leila στα πλήκτρα!]. και την είχα λατρέψει. «έλα σε μένα / θα σε φροντίσω / θα σε προστατέψω / ηρέμησε, ηρέμησε  / είσαι εξαντλημένος / έλα και ξάπλωσε / δεν χρειάζεται να εξηγήσεις / καταλαβαίνω / το ξέρεις ότι σε λατρεύω / το ξέρεις ότι σε αγαπάω / λοιπόν μην με κάνεις να το πω / θα σπάσει τη φούσκα / θα χαθεί η μαγεία…». πάντα τα κατάφερνε να περιγράψει τα πιο απλά πράγματα με έναν τρόπο μοναδικά δικό της, με αποκορύφωμα τις στιγμές ερωτικού μεγαλείου στο cocoon, ένα τραγούδι που στάζει έρωτα και κάθε -μα κάθε- φορά που παίζει με κάνει να ανατριχιάσω: «ποιος το περίμενε ότι ένα αγόρι σαν κι αυτόν / που έχει μαγευτική ευαισθησία / θα πλησίαζε ένα κορίτσι σαν κι εμένα / που του χαϊδεύει το κεφάλι / λικνίζοντάς το μέσα στον κόρφο της…» και καταλήγει στην περιγραφή της ερωτικής πράξης τόσο τρυφερά που μόνο αυτή μπορεί: «γλιστράει μέσα μου / μισοκοιμισμένος, μισοξύπνιος / και ξαναβυθιζόμαστε στον ύπνο / όταν ξυπνάω / τη δεύτερη φορά / μέσα στην αγκαλιά του / μεγαλείο / είναι ακόμα μέσα μου...». μετά από αυτό, πήρε τα βουνά.  
~από το 1993 το μόνο που θυμάμαι είναι ότι έγραφα για μήνες ένα μυθιστόρημα [τρομάρα μου] το οποίο μόλις το τελείωσα και το ξαναδιάβασα, το πέταξα στα σκουπίδια! [έχει σωθεί μόνο ένα κεφάλαιο, που γλίτωσε κατά τύχη]. αν εξαιρέσω το
debut και καναδυό καλές μουσικές, νομίζω ότι το 1993 ήταν η χειρότερη χρονιά της ζωής μου.
~ξημερώματα σαββάτου, στο σπίτι. έχει μόλις τελειώσει η πολύ ωραία πρώτη βραδιά του φεστιβάλ πολλής μουσικής στο six dogs, με μπόλικο νέο αίμα. πήγα την ώρα που έπαιζε η υπέροχη krista papista [τι τζενίβες τζακούζι και κολοκύθια τούμπανα], γεννημένη για σταρ, με ωραία σκηνική παρουσία και ασύγκριτα καλύτερη από τα βίντεο που κάποτε είχαν ξετρελάνει τον kapetank και μας είχε ζαλίσει. όμορφο πλάσμα. «μου αρέσει να χορεύω, να φιλάω όλο τον κόσμο, να μιλάω για ώρες, να προσφέρω όσα γνωρίζω στους άλλους. μου αρέσει να τρελαίνομαι, να ταξιδεύω, να μαγειρεύω φαγητά με πολύ σκόρδο, να τρώω σαν γουρούνι παραδοσιακά φαγητά, να γνωρίζω καινούργιους ανθρώπους, να ακούω ηλίθια ανέκδοτα, να κάνω χαζομάρες με φίλους, μου αρέσουν όλα όταν αισθάνομαι ωραία», έλεγε στη συνέντευξη πριν από δυο χρόνια. αμέσως μετά εμφανίστηκε ο ku. ο ku κι αν είναι αστέρι. έπαιξε λίγο, αλλά αρκετό για να καταλάβεις ότι ο δημητράκης έχει μεγαλώσει πολύ ωραία. [ασταδιάλα, συγκινήθηκα]. το φεστιβάλ συνεχίζεται σήμερα και αξίζει πραγματικά [είναι με ελεύθερη είσοδο].
~κι ένα τιπ για πεινασμένους: στην ερμού χαμηλά, κοντά στο θησείο, στο νούμερο 109 έχει ανοίξει ένα ινδικό φαστ φουντάδικο, το mirch. με 4 ευρώ παίρνεις ένα τεράστιο καταπληκτικό σουβλάκι με κοτόπουλο και λαχανικά, που χορταίνει δύο άτομα. την πίτα την ψήνουν μπροστά στα μάτια σου σε φούρνο-βαρέλι, κολλώντας τη στα τοιχώματα.






Δεν υπάρχουν σχόλια: