Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

πλίσκεν τρίμπιουτ

ήταν ένα από τα πιο όμορφα σάββατα που μπορώ να θυμηθώ. από κάθε άποψη. είχε και καταπληκτικές εμφανίσεις [ο larry έκανε το κλαμπ του plissken χασιέντα του 1989 με ένα από τα καλύτερα live του -παρόλο που έξω είχε ντάλα ήλιο- και οι death grips ήταν απλά καθηλωτικοί], είχε ωραίο κόσμο με καλή διάθεση και οι συναντήσεις με φίλους και γνωστούς είχαν λιγότερη γκρίνια και μίρλα απ' ό,τι πριν από μερικούς μήνες, που σημαίνει ότι όλοι έχουν αρχίσει να προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες -κάτι που είναι καλό και κακό. αυτό που δεν αντέχεται είναι η γκρίνια [υπήρξε και τέτοια, κάποιοι άνθρωποι δεν ικανοποιούνται με τίποτα]. βγαίνουν οι death grips και κάνουν αυτή την συναρπαστική εμφάνιση, περνάς φανταστικά, χτυπιέσαι, ενθουσιάζεσαι, φεύγεις πετώντας και στο δρόμο για το σπίτι θυμάσαι ότι ο ήχος δεν ήταν τόσο καλός και γράφεις ό,τι μαλακία σου κατέβει στο κεφάλι. έχω πάει σε δεκάδες φεστιβάλ με κακή διοργάνωση, έχω δει εκατοντάδες λάιβ με άθλιο ήχο αλλά το μόνο που θυμάμαι είναι κάποιες συγκεκριμένες εμφανίσεις και την ένταση της στιγμής, έρωτες και πλακώματα, χορό και "χτύπημα'' μέχρι τελικής πτώσης, -ποιος χέστηκε για τον ήχο όταν περνάς τόσο καλά, πόσο μαλάκας μπορεί να είσαι όταν μέσα σε τόσο συναρπαστικές στιγμές εσύ ψάχνεις να βρεις τι δεν σου αρέσει και σχολιάζεις σαν σπασίκλας τις ατέλειες και τα πλαστικά ηχεία [!], χόρεψε ρε ανόητε, δεν θα ζήσεις και 300 χρόνια. είναι σαν τα φρικιά που δεν μπορούν να δουν ταινία αν δεν είναι σε μπλου ρέι και χάι ντεφινίσιον, έτσι ξαναβλέπουν συνέχεια τις ίδιες και τις ίδιες [ξέρω έναν] και σε σνομπάρουν όταν βλέπεις ταινίες στο λάπτοπ. anyway, είχα πολύ καιρό να περάσω τόσο καλά και μακάρι να ξαναζήσουμε τέτοιες στιγμες σύντομα. αμήν.




Δεν υπάρχουν σχόλια: