Κυριακή, 12 Μαΐου 2013

πείνα

~σάββατο βράδυ στο δαναό για «το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού». ο πρωταγωνιστής πεινάει κι εγώ αισθάνομαι άσχημα που τρώω παγωτό και δεν μπορώ να του δώσω μια μπουκιά. πεινάει τόσο που τρώει κρυφά τη ζάχαρη του γείτονα και τα σπόρια του καναρινιού -τρώει τα σπόρια του πουλιού του και τον σπόρο του δικού του πουλιού. μου θυμίζει τη ροζέτα, το ίδιο αδιέξοδο, περιθώριο, αποκλεισμός, απελπισία. weird, νταρντενικό σινεμά με έναν πολύ καλό, σχεδόν βουβό πρωταγωνιστή και μία πολύ δυνατή –τολμηρή- σκηνή που στο τέλος αναπόφευκτα χαρακτηρίζει την ταινία [όταν την δεις θα καταλάβεις]. μου άρεσε.
~μετά, στο πάρτι για τα πέντε χρόνια των yes it does! έγινε το αδιαχώρητο. χιπ χιπ χιπ και κόσμος αζευγάρωτος ακόμα κι όταν δείχνει ζευγαρωμένος.
στο δρόμο για το σπίτι θυμάμαι μια πολύ τρυφερή σκηνή στο τρένο: ένας πιτσιρικάς [δεν θα ήταν πάνω από 18] προσπαθεί να φιλήσει τη φίλη του, αυτή κάνει τη δύσκολη, τραβιέται, ενδίδει, την φιλάει, την ξαναφιλάει, αυτή τραβιέται, αυτός της φιλάει το λαιμό, τα χέρια, αυτή ισιώνει τα γυαλιά της και τον ξαναφιλάει.
σκέφτομαι ότι ο μόνος λόγος που βγαίνει κανείς –στ’ αλήθεια- είναι για να γαμήσει και τι πίκρα είναι να γυρνάς μόνος στο σπίτι. μετά θυμάμαι τα λόγια ενός θαυμάσιου ανθρώπου, νεαρού μοναχού-ιερωμένου που μια μέρα ερωτεύτηκε τον θεό. μου έλεγε ότι ερωτεύεται μόνο πλατωνικά, πνευματικά, και δεν έχει ποτέ γνωρίσει τον σαρκικό έρωτα. ήταν δόκιμος μοναχός από τα 12 και μοναχός από τα 19. σήμερα είναι 34. εξαϋλωμένος και όμορφος.
τον ρωτάω χυδαία «πάτερ, δεν το σκέφτεστε το σεξ, δεν σας τρελαίνει τις νύχτες η καύλα;» και μου απαντάει αφοπλιστικά: «συνέχεια, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή, το ζήτημα είναι όμως να μπορείς να αντισταθείς στον πειρασμό, αυτό είναι το μεγάλο μου στοίχημα. και μέχρι στιγμής το έχω κερδίσει». μετά έφαγε μια μπουκιά από το μπιφτέκι του και ήπιε λίγη ρακή. είναι παρασκευή, μέρα νηστείας -«σημασία έχει τι εξέρχεται και όχι τι εισέρχεται» μάς είπε. ή κάπως έτσι. μας είπε κι άλλα πολλά. μας συγκίνησε [πολύ] και τον λατρέψαμε.
~δίχως εσένα πώς θα μπορώ να ζω; δίχως εσένα στον κόσμο τον χαζό...

Δεν υπάρχουν σχόλια: