Παρασκευή, 10 Μαΐου 2013

τρίκι τρίκι μάνα μου

~φοβάμαι η αγάπη σου μη λείψει μια στιγμή / κι ας μου έχει γίνει πόνος / μαρτύριο και πληγή…
ένας δίσκος που ξεκινάει με το ρεφρέν jesus died for someones sins but not for mine σε ένα κομμάτι που θα μπορούσε να υπάρχει αμέσως μετά το abbaon fat track [εκεί έλεγε i fuck you in the ass, just for a laugh / with the quick speed, i'll make your nose bleed -σε έναν από τους δίσκους της ζωής μου] δεν γίνεται να μην έχει ενδιαφέρον. και μετά έρχεται το nothing matters που θυμίζει το sly των massive attack απ’ το protection, groovy, με την φρανσέσκα να τραγουδάει πότε σαν μαρτίνα και πότε σαν νένε τσέρι και σε τρελαίνουν τα déjà vu. μετά κάνεις google να δεις πώς είναι αυτή η φρανσέσκα που στο [my funny] valentine μουρμουρίζει και ξεχειλίζει καύλα και εντάξει, τα’ χεις δει όλα. δεν είναι ότι δεν του το ’χα, ο tricky ήταν και είναι από τους τρεις-τέσσερις πραγματικά αγαπημένους μου καλλιτέχνες, το false idols όμως είναι ένα σοκ. μπορεί να μην είναι το ίδιο σοκ με το maxinquaye γιατί έχουν περάσει και είκοσι χρόνια που τα έκανε όλα, καλά, σπουδαία, μέτρια, κακά, αλλά τον βάζεις να παίξει και σου κόβονται τα πόδια όπως τότε και όταν φτάνεις στο nothings changed έχεις ξαναλατρέψει τον tricky.
αν τελείωνε εκεί λίγο μετά το κινέζικο ιντερλούδιο θα ήταν ένας θρίαμβος...
~με κόλλησε ο ζώης με την άντζελα ζήλια που δεν είχα ιδέα ότι είχε πει τόσα τραγούδια. ανάμεσά τους και αυτή η μπαλαλάικα που είναι «νέο κύμα» αλλά έχει μία αρκετά πρωτότυπη μελωδία στο ρεφρέν. και ένα στίχο μαζοχιστικό, αλλά τόσο, μα τόσο αληθινό: φοβάμαι η αγάπη σου μη λείψει μια στιγμή, κι ας έχει γίνει πόνος, μαρτύριο και πληγή…
~κι ένα μεγάλο τραγούδι του γούναρη, από τα ελληνικά
doo-wop με μπουζούκι, με ένα υπέροχο ρεφρέν που λέει:
γύρνα πάλι αγάπη μουυυυ τουρουρού ρουρουρού
στην παλιά τη φωλιά μας τουρουρού ρουρουρού
να πνιγούμε στον έρωτα τουρουρού ρουρουρού
στα ζεστά τα φιλιά μας τουρουρού ρουρουρού
γύρνα πάλι αγάπη μου τουρουρού ρουρουρού
τα λουλούδια ν’ ανθίιιιιιισουν
και τ’ αστέρια που χάθηκαν
να μας ξαναφωτίσουν
την ώρα που σκεφτόμουν πόσο υπέροχος στίχος είναι το «να πνιγούμε στον έρωτα» και αναρωτιόμουν τι μου θυμίζει τι μου θυμίζει, μου ήρθε στο μυαλό το τυχερό αστέρι του κωνσταντίνου βήτα…
[η φωτο είναι του mitrelino]


Δεν υπάρχουν σχόλια: