Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

ελένη

~στην διασταύρωση της ιεράς οδού με την πειραιώς, στα φανάρια, υπάρχει ένας γέρος κουρελής που χώνεται σχεδόν μέσα στο παράθυρο του αυτοκινήτου και ζητιανεύει λίγα ευρώ. έχει τόσο στραβωμένα τα πόδια του, σχεδόν γυρισμένα ανάποδα κάτω απ’ τα γόνατα, που δεν μπορείς να διανοηθείς ότι το κάνει για να εκβιάσει τον οίκτο. έρχεται φουριόζος, παρόλο που μοιάζει με ανάπηρη πάπια, ζητάει λεφτά και αν δεν του δώσεις, σε στολίζει πατόκορφα με κατάρες και βρισιές. τον είχα πετύχει αρκετές φορές στραβωμένο και διπλωμένο στα δύο, να υποφέρει με τόση πειστικότητα που ήμουν σίγουρος ότι είναι πραγματικά ανάπηρος. είχα αρχίσει να αισθάνομαι άσχημα για κάθε φορά που τον αγνοούσα, μέχρι που κάποια στιγμή σκέφτηκα να του δώσω κανένα ψιλό [ευτυχώς, δεν είχα].
σήμερα το πρωί τον είδα να περπατάει το ίδιο βρώμικος και κουρελής, πλην καμαρωτός και με τα πόδια εντελώς ίσια, σε κεντρικό δρόμο της καλλιθέας μαζί με μία επίσης βρώμικη γυναίκα, τρώγοντας και πίνοντας μπίρα. απ’ τη μία χάρηκα που ο άνθρωπος δεν έχει καμία αναπηρία και έχει τα κότσια να κοροϊδεύει τον κόσμο, από την άλλη, θα ήθελα να του δώσει κάποιος ένα μάθημα όταν εμφανιστεί ξανά ζητιανεύοντας φορώντας την ψεύτικη αναπηρία.


~λίγη ώρα αργότερα, στο φάρο τυφλών, η ελένη μας μιλάει χωρίς κανέναν ενδοιασμό και εντελώς ακομπλεξάριστα για την περιπέτειά της. στα 24 της δούλευε στην ολυμπιακή, έκανε υπερωρίες στη δουλειά και γύρναγε πρωί και κουρασμένη στο σπίτι, όταν στο δρόμο την πήρε ο ύπνος και χώθηκε μαζί με το αυτοκίνητο κάτω από μία νταλίκα. έχασε  την όραση και από τα δύο μάτια και έμεινε για μήνες στην εντατική. σήμερα είναι 35 χρονών και έχει ξαναβρεί τον εαυτό της, κάνει αθλητισμό και ένα σωρό πράγματα, ζει μόνη της και μπορεί και αυτοεξυπηρετείται μια χαρά και μπορεί να κινηθεί χωρίς φόβο στους δρόμους αυτού του χάους που ονομάζεται αθήνα. μας είπε για τις αψυχολόγητες αντιδράσεις των περαστικών δίπλα της [κάποιες κυρίες κλαίνε, άλλοι την γραπώνουν και την περνάνε απέναντι με το ζόρι, αποπροσανατολίζοντάς την εντελώς, κάποιοι την πηγαίνουν με το έτσι θέλω στην έξοδο του μετρό] και το πόσο απαίδευτος είναι ο κόσμος και με λάθος εντυπώσεις για κάθε είδους αναπηρία. θα ήθελε απλά να την ρωτούν αν χρειάζεται βοήθεια και να μην αναλαμβάνουν αυθαίρετα πρωτοβουλίες. η ελένη και ο τρόπος που αντιμετωπίζει τη ζωή της είναι ένας λόγος για να λες ευχαριστώ κάθε πρωί που ξυπνάς αρτιμελής και υγιής και δεν φαντάζεσαι ούτε κατά διάνοια τι δυσκολίες μπορεί να αντιμετωπίζουν οι άλλοι άνθρωποι γύρω σου. επίσης, πού και πού πρέπει να το βουλώνεις και να μην μιλάς για σοβαρά προβλήματα…
~δεν ξέρω γιατί υπάρχει τόση μυστικότητα στα εργαστήρια που παρασκευάζουν κόλυβα στην αθήνα, ένας από τους "αστέρες" δίπλα στο πρώτο νεκροταφείο έπαθε κυριολεκτικά υστερία όταν του ζητήσαμε να μας ανοίξει το εργαστήριό του και να μιλήσει [υποτίθεται ότι το έκανε επειδή η συνταγή είναι επτασφράγιστο μυστικό και η παρασκευή απόρρητη]. τ
ην ίδια αντίδραση είχαμε και από άλλα δύο εργαστήρια, μέχρι που αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε ποιο λάκκο έχει η φάβα και τι έχουν να κρύψουν [βρώμα; ποντικοκούραδα; κουτσουλιές από περιστέρια;]. τέλος πάντων, βρέθηκε επιτέλους κάποιος άνθρωπος που προφανώς δεν έχει τίποτα να κρύψει και μας άνοιξε το εργαστήριό του και μας έφτιαξε τα πιο ωραία [γκουρμέ] κόλυβα που έχω φάει ποτέ και μάς έδωσε και τη συνταγή [σε προσεχές ποστ]....

Δεν υπάρχουν σχόλια: