Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

παγωτό πιπέρι

~ο ταξιτζής που με πήγαινε στο μαιευτήριο [έγινα για δεύτερη φορά θείος] άκουγε το κομμάτι απ’ το django [που λέει «his name was king / he had a horse / along the countryside / i saw him ride / he had a gun / i knew him well / oh, i heard him singing / i knew he loved someone…»], με ρώτησε αν έχω δει την ταινία [δεν την είχα] και μετά άρχισε να μιλάει για την κατάντια του: από ηθοποιός [25 χρόνια] αναγκάστηκε να δουλεύει 12άωρα στο ταξί για να βγάλει 30 ευρώ μεροκάματο. μέχρι να φτάσουμε είχα μάθει τα πάντα για τη ζωή του, για τον έρωτά του για έναν υπάλληλο του ικέα και την ιδέα του να ανεβάζει σύντομα μονόπρακτα μέσα στο ταξί για να διασκεδάζει τους πελάτες. τού είπα ότι αν έμπαινα σε ταξί και ο οδηγός ξεκίναγε ένα μονόπρακτο, σίγουρα θα του ζητούσα να με κατεβάσει κι αυτός άρχισε να τραγουδάει θεοδωράκη. του είπα «τώρα που το ξανασκέφτομαι, καλύτερα να είχες πει ένα μονόπρακτο».
την ώρα που του πλήρωνα την διαδρομή [7 ευρώ], μού πρότεινε να δω το django και με συμβούλεψε να μην αφήνω τίποτα να με χαλάει: «πολύ παράξενες μέρες. σε μπλοκάρουν τόσο πολύ όσα συμβαίνουν γύρω σου, που το ένα καλό που μπορεί να σου τύχει δεν προλαβαίνεις να το συνειδητοποιήσεις. ή το καταλαβαίνεις όταν είναι αργά». σοφές κουβέντες.
στο δρόμο για το σπίτι σκεφτόμουν ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην είναι άξιος της μοίρας του.

~το νέο άλμπουμ του volor flex λέγεται unlit [αλλά στο εξώφυλλο έχει ένα καμένο σπίρτο και μάλλον θα έπρεπε να λέγεται burnt] και είναι πάλι βουτηγμένο στη θλίψη. είναι η τρίτη φορά που νομίζει ότι είναι ο burial και να δεις που μπορεί και να το έχει πιστέψει.
perhaps you are like me and live in a tiny apartment. this means, by default, you cook out of an even tinier kitchen. you understand how the top of the stove must double as a prep station. there are no questions asked when, simply to do the job properly, you have to employ complex mathematical equations just to use a rolling pin. it is also the absolute truth when i say that there is not a single drawer in my compact cooking space. you can relate to how crucial it is to avoid collecting unnecessary gadgetry, since the countertop happens to be the size of a postal stamp». αυτά γράφει στην εισαγωγή του κειμένου της για το παγωτό μαύρο πιπέρι η lillie auld [που έχει το καταπληκτικό μπλογκ butter me up brooklyn] στο νέο τεύχος του c|e|r|e|a|l για να εξηγήσει πόσο σημαντική είναι για αυτή η παγωτομηχανή στην κουζίνα. και χωρίς παγωτομηχανή, πάντως, η συνταγή πετυχαίνει μια χαρά:
παγωτό μαύρο πιπέρι
250
ml γάλα πλήρες
100 γρ. ζάχαρη
1 ½ κουταλάκι του γλυκού φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι
1 κουταλάκι του γλυκού ολόκληρα σπόρια μαύρου πιπεριού

¼ κουταλάκι αλάτι
250 ml κρέμα γάλακτος
4 κρόκους αυγών
ζεσταίνεις το γάλα, τη μισή κρέμα [125 ml], τη ζάχαρη, το αλάτι και το τριμμένο και ολόκληρο πιπέρι σε μια κατσαρόλα, ανακατεύοντας περιστασιακά μέχρι να εμφανιστούν φουσκάλες γύρω από τις άκρες του σκεύους και να λιώσει η ζάχαρη. σκεπάζεις, βγάζεις απ’ τη φωτιά και αφήνεις να κρυώσει για ένα μισάωρο.
ρίξε την υπόλοιπη κρέμα [τα άλλα 125 ml] σε ένα μεγάλο μπολ.
ξαναβάλε την κατσαρόλα στη φωτιά, σε χαμηλή θερμοκρασία, μέχρι να εμφανιστούν πάλι μικρές φουσκάλες στις άκρες του σκεύους. στο μεταξύ, σε ένα άλλο μεγάλο μπολ χτύπα τους κρόκους με το ένα χέρι και με το άλλο άρχισε να ρίχνεις σιγά σιγά μία μικρή ποσότητα από το μίγμα της κατσαρόλας, προσέχοντας να μην κόψουν τα αυγά και γίνουν ομελέτα, ανακατεύοντας συνέχεια και συνέχισε να προσθέτεις μίγμα και να ανακατεύεις μέχρι να ενσωματωθεί όλο καλά με τα αυγά. μετά το ρίχνεις όλο πίσω στην κατσαρόλα και το βάζεις σε χαμηλή με μέτρια φωτιά, ανακατεύοντας, μέχρι πήξει και να αποκτήσει κρεμώδη υφή. περνάς το μίγμα από λεπτό σουρωτήρι, ρίχνοντάς το μέσα στο μπολ με την υπόλοιπη κρέμα γάλατος, πετάς όλα τα στερεά και ανακατεύεις καλά να ενσωματωθούν τα υγρά. βάζεις στην κατάψυξη να παγώσει για μία νύχτα.   
















Δεν υπάρχουν σχόλια: