Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

άκουσα το θεό να κλαίει

έχω δει ταινίες και ταινίες, αυτό που έπαθα σήμερα όμως με το «άκουσα το θεό να κλαίει» δεν το έχω ξαναζήσει και δηλώνω προκαταβολικά ότι αν την έβλεπα σε αίθουσα σινεμά, θα είχα φύγει απ’ το πρώτο κιόλας μέρος. είναι τόσο επώδυνη εμπειρία, που είναι καλύτερα να τη ζήσεις μόνος σου για να μπορέσεις να πλαντάξεις στο κλάμα με την ησυχία σου, χωρίς να χρειαστεί να εκτεθείς στους γύρω [αν και είναι σίγουρο ότι κι αυτοί θα κάνουν το ίδιο]. είχα να κλάψω τόσο σε ταινία από το dancing in the dark του τρίερ, μόνο που το dancing in the dark δεν ήταν ντοκιμαντέρ, γεγονός που κάνει την ταινία της ελπίδας σκούφαλου ακόμα πιο σπαρακτική.
η ταινία είναι γεμάτη ιερές στιγμές και είναι έτσι δομημένη, που δεν αφήνει περιθώρια να ανασάνεις, ακόμα και οι σκηνές με τους αναστενάρηδες που σε αναγκάζουν να μπεις στο δικό τους trance είναι τόσο συγκλονιστικές που προκαλούν παρόμοια συναισθήματα με τον θρήνο της αρχής.
το ξεκίνημα με την οικογένεια μιας νέας γυναίκας σε ένα ελληνικό χωριό της αλβανίας να γυρνάει από το μνημόσυνό της και μετά την αδερφή της να θρηνεί και να βγάζει όλον τον πόνο της ψυχής της με ένα μοιρολόγι είναι τόσο οδυνηρό που δεν αντέχεται να το δεις με τη μία, χρειάστηκε να σταματήσω την ταινία τρεις φορές για να φτάσω μέχρι το τέλος. κι εκεί που νομίζεις ότι τελειώνει αρχίζει ο θρήνος της μάνας που παρασύρει τους πάντες σε ένα βουβό κλάμα. η πιο συγκλονιστική στιγμή είναι η στιγμή που δείχνει τον άντρα της νεκρής να κλαίει [η εικόνα ενός άντρα να κλαίει σου δημιουργεί ακόμα πιο μεγάλο σφίξιμο στα σωθικά, ίσως επειδή οι άντρες είναι φαινομενικά πιο σκληροί]. να σημειώσω ότι δεν υπάρχει καθόλου αφήγηση, μόνο εικόνες και μουσική [εδώ το κλάμα] και ένα μοντάζ που γίνεται με έναν τρόπο «πηδηχτό», σαν καρδιοχτύπι.
το σύντομο πέρασμα με τους ανθρώπους που θρηνούν στο τείχος στη συρία καταλήγει στην προετοιμασία των αναστενάρηδων και όλη την έξαψη που δημιουργεί η πίστη, την συγκίνηση της τελετουργίας και τη μεταφορά σε άλλη διάσταση με τον χορό στη φωτιά. το τέλος με τους πακιστανούς που θρηνούν το χαμό του προφήτη τους τιμωρώντας το σώμα τους με χτυπήματα στο στήθος και μαχαιρώματα στην πλάτη, είναι το ίδιο δυνατό με την αρχή και το τραγούδι τους το απόλυτο
trance που συνδέει πάλι την προσωπική υπέρβαση με την θλίψη της απώλειας. είναι από τις πιο σημαντικές ταινίες των τελευταίων χρόνων και σίγουρα έχει να μαζέψει πολλά βραβεία. σε συνταράσσει και σου δημιουργεί ένα σφίξιμο στο στομάχι αλλά το τέλος με έναν παράξενο τρόπο είναι λυτρωτικό και σε αφήνει με ένα μούδιασμα. τη μουσική που ακούγεται σε ελάχιστες στιγμές έχει γράψει ο γιάννης αγγελάκας και η φωτογραφία είναι εξαιρετική.

περισσότερα την παρασκευή.    









Δεν υπάρχουν σχόλια: