Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

ντόνατς

~δευτέρα, εφτά και δέκα. λεωφόρος αμφιθέας, παλαιό φάληρο. περιμένουμε στην ουρά για ντόνατς, μπροστά μας είναι μία κυρία με ένα 5χρονο κοριτσάκι που ανησυχεί μήπως δεν προλάβει αυτά που θέλει [κι έχει και συγκέντρωση στο σπίτι και οι άνθρωποι περιμένουν], ο κύριος πίσω μας την τρομάζει ακόμα πιο πολύ: «ήρθα την κυριακή στις εννιά και δεν βρήκα ούτε ψίχουλο!». «μα κι εσύ, λίγο πριν κλείσει τι περίμενες να βρεις;». ανυπομονεί να πλησιάσει στο ταμείο. «τα πραλίνα μπισκότο δεν τα προλαβαίνουμε και έχει μόλις ανοίξει» [το μαγαζί ανοίγει στις 7 το βράδυ και στις 9 έχει ξεπουλήσει. μετά κλείνει. αυτή είναι δουλειά].
τα ντόνατς νανού δεν είναι και νέα υπόθεση [υπάρχουν από το 1972], αλλά ξαφνικά όλοι μιλούν γι’ αυτά, τέτοιο τρελό
hype έχει να συμβεί από το νερό του καματερού και την τσόντα της τζούλιας, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην κάνει και μία αναφορά. ρωτάω αν όντως αξίζουν την αναμονή στην ουρά και η απάντηση είναι ομόφωνη και αποστομωτική: «αξίζουν!» [οπότε σκάσε και περίμενε]. η κυρία θυμάται την πρώτη φορά που της τα πήγε ο άντρας της στο σπίτι και από τότε έχει μία πελώρια λαχτάρα για ντόνατς, η κοπέλα δίπλα μας [η οποία στη συνέχεια μας έφαγε τη σειρά] είχε έρθει από του διαόλου τη μάνα [που πρέπει να βρίσκεται κάπου στο κέντρο] επειδή τα άλλα νανού που έβρισκε κοντά της δεν υπάρχουν πια.
οι τυχεροί που πρόλαβαν όλες τις γεύσεις βγαίνουν από το μαγαζί φορτωμένοι με σακούλες, όλοι ξερογλείφονται και αναστενάζουν, μία γιαγιά με μαλλί στην τρίχα [προφανώς πήγε κομμωτήριο για να μην περιμένει απεριποίητη στην ουρά] έχει πάρει 36 με τυρί [ο κιμάς είχε τελειώσει] και ρωτάει αν μπορεί να κάνει κράτηση τηλεφωνική την επόμενη φορά που θα έχει τραπέζι. «δεν γίνεται κράτηση για μικρές ποσότητες» της λέει ο κύριος στο ταμείο, μόνο για παραγγελίες άνω των δέκα κιλών» και η γιαγιά απογοητεύεται. η ουρά προχωράει γρήγορα, ευτυχώς, και μέχρι να πλησιάσουμε στον πάγκο έχω αποφασίσει τι θα πάρω [όχι ότι υπάρχουν και πολλές επιλογές]: δύο κρέμα βανίλια, δύο πραλίνα μπισκότο και δύο κανέλλα συν έναν λουκουμά για το χέρι [τα υπόλοιπα πακέτο]. έχει πάει οχτώ παρά δέκα.

στο αυτοκίνητο, την ώρα που τρώω το λουκουμά, σκέφτομαι ότι αν δεν είχαν κάνει τη μαγκιά με το δίωρο για να γίνει hype, μπορεί να μην πουλούσαν ούτε τα μισά. θυμήθηκα ένα μαγαζί έξω απ’ το παρίσι που πουλούσε εκλέρ για λίγες ώρες το πρωί, με ουρές ανθρώπων πεισμένους από τους οδηγούς ότι είναι τα καλύτερα της πόλης [και, φυσικά, δεν ήταν], αλλά ο λουκουμάς ήταν όντως πολύ καλός. τα υπόλοιπα δεν τα έχω δοκιμάσει ακόμα.
~τρίτη, εφτά το πρωί. διαβάζω ένα απόσπασμα από το βιβλίο της betony vernonthe boudoir bible” για τη γυναικεία εκσπερμάτιση και μαθαίνω ότι από τη δεκαετία του ογδόντα έχουν κι οι γυναίκες προστάτη [και οι πιο παλιές είχαν, αλλά δεν το ήξεραν]. να δεις που τις επόμενες δεκαετίες θα βγάλουν κι αρχίδια.
~δεν ξέρω ποιος είναι, αλλά αυτό είναι ένα πολύ ωραίο κομμάτι.


Δεν υπάρχουν σχόλια: