Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

μπάμπι κουλ

πόσο μα πόσο χαμηλών τόνων είναι ο μπάμπης και πόσο διακριτικός, τόσο που ο καλύτερος δίσκος που έχω ακούσει φέτος παραλίγο να περάσει απαρατήρητος. το hands του dozen draft γράφτηκε στη βέροια, κυκλοφορεί μόνο σε κασέτα από την already dead tapes και είναι ένα υπέροχο άλμπουμ, ένα άλμπουμ που το βάζεις να παίζει και δεν πιστεύεις στα αυτιά σου. αν δεν ήταν ο μπάμπης απ’ τη βέροια [μα τι στο καλό τους ποτίζουν αυτούς τους βεροιώτες;] και είχε κάποιον να τον σπρώξει στον gorilla και το pitchfork, θα ήταν πρώτη μούρη -και είναι και όμορφος [όλοι οι βεροιώτες που ξέρω είναι ωραία παιδιά].
το
hands έχει δέκα τραγούδια που θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί στα ’60s ή τα ’70s και κάποιος τα έχει φρεσκάρει για να ακούγονται σημερινά, ποπ, λιτά, αλλά τόσο καλοδουλεμένα που τελειώνουν και μένεις μαλάκας. άκου το gee gee τι κρύβει στο βάθος και τι μελωδίες ξετυλίγονται πάνω στο βασικό μοτίβο με τα κρουστά [είναι σαν εισαγωγή από live των charlatans όταν ήταν στις δόξες τους ή σαν jam των inspiral carpets], τι γίνεται στο minus love που ακούγεται σαν θέμα από ταινία των ’60s, ή στο gondolas passengers
που, παρόλα τα διαφορετικά πράγματα που το φορτώνει, βγαίνει άψογο. η β΄ πλευρά γίνεται ακόμα πιο εξωτική [στο «καρύδα και καύλα» οι βαλκανικές φωνές ακούγονται σαν αφρικάνικες] και τα πνευστά και η κιθάρα που «μπουζουκίζει» δίνουν ακόμα πιο νοσταλγικό χρώμα στα κομμάτια. είναι ένας δίσκος που κρύβει με μαεστρία πολλή θλίψη και μελαγχολία, αλλά μόλις τελειώσει σε κάνει να νοιώθεις μόνο χαρά.
εδώ μπορείς να τον ακούσεις ολόκληρο.


οι δύο φωτο είναι από το the journey is the destination, the ryan mcginley purple book.


Δεν υπάρχουν σχόλια: