Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2013

καφές και συμπάθεια

Όταν ήμουν 11μιση χρονών μέναμε στο Νέο Κόσμο, κοντά στο τεράστιο κτίριο που τότε ήταν φυλακές και ζούσα τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής μου. Εκείνη ήταν δύο χρόνια πιο μικρή. Είχα γράψει, λοιπόν, ένα βιβλίο με τίτλο «Επαναστάτης Λαός», χωρίς να γνωρίζω τίποτα από πολιτική και επανάσταση. Της το έδωσα να το διαβάσει και αυθόρμητα μου είπε «γιατί δεν το εκδίδεις;», έτσι πήγα σε ένα τυπογραφείο που υπήρχε στη γειτονιά και με όλη την παιδική μου αθωότητα και χωρίς να ενημερώσω τους γονείς μου, ζήτησα να μου το κάνουν βιβλίο. Και μου το τύπωσαν! Δεν είχα ιδέα για την αντιστασιακή κα αριστερή δράση του πατέρα μου. Μια μέρα καλούν εμένα και την μάνα μου στη ασφάλεια και μας ανακοινώνουν ότι ήμουν επικίνδυνος για την κοινωνία και το σύστημα και ότι έπρεπε να λάβουν μέτρα για να συμμορφωθώ. Ο διοικητής με ρώτησε «είσαι κουμουνιστής;» κι εγώ του απάντησα «δεν ήμουν, εσείς με κάνατε!». Έτσι, στα 11μιση μου βρέθηκα για 6 μήνες σε αναμορφωτήριο και χάθηκα με τον μεγάλο μου έρωτα.
Δεν την έχετε ξαναδεί ποτέ;
Την ξαναβρήκα τυχαία, πολλά χρόνια μετά, σε μία συγκέντρωση φίλων, είχε παντρευτεί το Γρηγόρη Φαράκο.
Σχολιάζει τις νέες συλλήψεις στη βίλα Αμαλίας και δηλώνει «συμπάθεια για αυτά τα παιδιά». «Με κάλεσαν κάποιες φορές να μιλήσω στη βίλα Αμαλίας και ήταν μεγάλη μου τιμή, αλλά δεν πήγα».
Για ποιο λόγο;
Είναι επαναστάτες, αυτό που κάνουν είναι επαναστατικό και αισθάνομαι συγγενής, αλλά εγώ, καλά μου παιδιά, δεν υπήρξα ποτέ μου επαναστάτης.
[o χρήστος τσούκας υπήρξε σεξολόγος, έχει γράψει ως έφηβος το ''μικρό λεξικό σεξουαλικών όρων" που σήμερα είναι εξαντλημένο και έχει και ένα σωρό άλλες ιδιότητες. το απόσπασμα είναι από τη συνέντευξή του στο επόμενο τεύχος του ough! που έχει θέμα ''έρωτας''].

Δεν υπάρχουν σχόλια: