Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

σκουπιδοφάγος

θα μπορούσε να έχει τίτλο «φοβάσαι τις φυσικές καταστροφές; προετοιμάσου γι’ αυτές». θα μπορούσε να είναι απλά η ιστορία ενός σαλεμένου που μια μέρα άρχισε να τρώει τοίχους, κεριά και βίδες [τα καταπίνει αλήθεια] και να πίνει τα ούρα του. άλλη μία απίθανη ιστορία από το νέο «κόλορς-αποκάλυψη» με οδηγίες επιβίωσης μετά το τέλος του κόσμου -που πλησιάζει. τουλάχιστον του κόσμου που ξέραμε.
στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο οι πεινασμένοι ευρωπαίοι έτρωγαν γάτες [στην βόρεια ιταλία] και βολβούς από τουλίπες [στην ολλανδία], ενώ στην ουγγαρία ο παππούς του ιστβάν μπάρτος έφαγε ένα σάπιο άλογο. χρόνια αργότερα δίδαξε τον εγγονό του πώς να επιβιώσει σε συνθήκες μεγάλης πείνας, παίρνοντας μια γεύση σχεδόν από οτιδήποτε.

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

sebastien tellier 21.9.12

21.9.12  ο άγιος σεμπαστιέν στο bios.

σκορδάδικο και προξενείο

ο βαγγέλης έχει το τελευταίο σκορδάδικο στο κέντρο της αθήνας, στην οδό επίκουρου. οι γονείς του, ο κυρ-γιώργος κι η κυρία κούλα άνοιξαν το μαγαζί στην αρχή στην ευριπίδου και αργότερα άλλαξαν στενό. κάποτε υπήρχαν δώδεκα σκορδάδικα στη γειτονιά και μόνο το δικό τους πούλαγε 15000 [δεκαπέντε χιλιάδες!] σκόρδα την ημέρα. σήμερα η περιοχή είναι εντελώς διαφορετική και οι πελάτες ελάχιστοι. την ώρα της επίσκεψης κάποια κυρία πλησιάζει και αναζητεί τον κυρ-γιώργο κι ο βαγγέλης τής λέει σχεδόν ψυχρά "πέθανε!"
εκείνη μένει έκπληκτη και ψελίζει "μα πριν από δύο μήνες που πέρασα ήταν μια χαρά!". τής εξηγεί ότι πέθανε πριν από 50 μέρες, εκείνη παίρνει μια πλεξούδα σκόρδα θράκης και φεύγει σιωπηλή.
ο βαγγέλης έχει μεγάλη ιστορία κι έναν γιο μισό ολλανδό που τώρα είναι 21 χρονών και σπουδάζει στο λονδίνο. είναι και μοντέλο. κι ο βαγγέλης ήταν μοντέλο στα νιάτα του και ηθοποιός, μάλιστα είχε παίξει στις ταινίες του gregory markopoulos [!], σπούδασε παντομίμα στο άμστερνταμ και δούλεψε για χρόνια στο παρίσι. το '95 αγόρασε το dada και παλεύει με λογαριασμούς. δεν λέει πολλά για τον εαυτό του, προτιμάει να μας πει την ιστορία μιας φωτογραφίας που είναι κρεμασμένη στον τοίχο, για την ρέγγα που είχε ο πατέρας του 17 ολόκληρα χρόνια, παρόλο που οι γιατροί δεν της έδιναν καμία πιθανότητα επιβίωσης.
όλο το στόρι της και το στόρι του βαγγέλη υπάρχουν εδώ.

μάρα

η μάρα μπέρενμπαουμ είναι ένα κορίτσι-λάστιχο από το σαν φρανσίσκο. με το ένα χέρι παίζει μουγκ και με το άλλο φαρφίσα και ταυτόχρονα τραγουδάει για ψηφιακές χορεύτριες και φωτιές. στα πρώτα δείγματα στο soundcloud τραγουδούσε φολκ πάνω από αναλογικά σύνθια και «βιομηχανικούς» θορύβους [που στο concrete jungle θύμιζαν ψηφιακό καρδιοχτύπι], αλλά στο πρόσφατο πρώτο άλμπουμ της δεν ακούγεται καθόλου φολκ. η μάρα έχει βγάλει τον καλύτερο γυναικείο δίσκο της χρονιάς, με απλή, όμορφη συνθ ποπ χωρίς πολλές μαγκιές και αμπελοφιλοσοφίες. δεν καταφεύγει σε αρχαίες ελληνικές τραγωδίες για να ψαρώσει το ιντελεκτουέλ κοινό του tumblr [κάποτε το έλεγαν απλά «ίντι»] και δεν είναι ούτε νεο-ταγάρι νεράιδα, ούτε γκόθικ μακρυμαλλούσα κοπελιά για να γίνει εξώφυλλο, ενώ η παρουσία της δεν σε εντυπωσιάζει, είναι από τα κορίτσια που δεν θα τα ξεχώριζες μέσα στο πλήθος. η μάρα όμως είναι ταλαντούχα [και πιο ενδιαφέρουσα από όλες τις τζούλιες, τις γκράιμς, τις μαρίες μινέρβες και τις ζόλα μαζί] ακούγεται πότε σαν λόρι άντερσον και πότε σαν φίβερ ρέι, παίζει ξεκάθαρα ποπ και δεν σε κάνει να βαριέσαι τη ζωή σου.
υπογράφει ειρωνικά ως
group rhoda [τα πάντα τα παίζει μόνη της], το πρώτο άλμπουμ της λέγεται out of time, out of touch και είναι πραγματικά ένα εξαιρετικό άλμπουμ που προτείνεται ανεπιφύλακτα. αυτό είναι το τραγούδι που το κλείνει.

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

τούρμπο wc

η γιαπωνέζικη πρεσβεία στην αθήνα εκτός από ευγενικούς υπαλλήλους έχει μια ισόγεια βιβλιοθήκη όπου μπορείς να βρεις αρκετό υλικό για την ιαπωνία, από tips για ταξίδια [στα ελληνικά] μέχρι μάνγκα [στα γιαπωνέζικα] και βιβλία μαγειρικής [στα αγγλικά]. αυτό που είναι πιο εντυπωσιακό όμως είναι οι τουαλέτες. οι γυναικείες δεν ξέρω πώς είναι, οι αντρικές πάντως [που βρομίζουν πιο εύκολα και σχεδόν παντού σε δημόσιο χώρο σιχαίνεσαι να ακουμπήσεις] είναι τόσο καθαρές που λυπάσαι να τις κατουρήσεις. τις επισκέφτηκα δύο φορές, μόνο και μόνο για να πατήσω όλα τα κουμπιά της λεκάνης, γιατί μιλάμε για πολύ χάιτεκ πράγμα, γιαπωνέζικο, που σε κάνει να αισθάνεσαι τριτοκοσμικός [εμείς εδώ ακόμα παλεύουμε με χαρτιά υγείας και χαρτομάντιλα]. η αλήθεια είναι ότι δεν την δοκίμασα ακριβώς για να δω τι σου κάνει όταν καθίσεις πάνω της, αλλά το ότι πετάει νερό και σε ψεκάζει μόλις κάνεις την ανάγκη σου, φαντάζομαι ότι είναι δείγμα πολιτισμού. πατάς ένα κουμπί και σου κάνει μπιντέ, πατάς το άλλο και ανοίγει ένα σπρέι, πατάς το τρίτο και σε στεγνώνει, μιλάμε για πολιτισμικό σοκ. μπορείς να ρυθμίσεις και την πίεση του νερού [φαντάζομαι για μασάζ στις αιμορροΐδες] ενώ αν σε πιάσει πανικός από το πολύ νερό πατάς το στοπ και σώνεσαι.
η ιστορία της γιαπωνέζικης λεκάνης-μπιντέ [και ένα σωρό άλλων λεκανών] υπάρχει σε αυτή την διατριβή του χέλμετ που είναι απολαυστική.

o b. στην biennale

baby guru-covers ep

στις 4 οκτωβρίου κυκλοφορεί από την inner ear το δεύτερο άλμπουμ "pieces" των baby guru. στις 22 σεπτεμβρίου, σάββατο, θα το παρουσιάσουν για πρώτη φορά ζωντανά στο reworks στη θεσσαλονίκη και σήμερα έδωσαν για download ένα ep με τις διασκευές που έκαναν τον τελευταίο χρόνο, συν ένα από τα outtakes του "pieces".
εδώ.

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

οι κομάντος του έρωτα

~στο πεδίο του άρεως ο τ. φωτογραφίζεται ανάμεσα στα τριαντάφυλλα και είναι πρόθυμος να μιλήσει για τα πάντα. ο τ. είναι ινδός που ζει στην ελλάδα εδώ και 12 χρόνια και μιλάει πολύ καλά ελληνικά. ήταν τυχερός, γιατί ήρθε στην αθήνα με σοβαρό καρδιακό πρόβλημα, απ’ το οποίο είχαν πεθάνει πολύ νέοι και ο πατέρας του και ο θείος του και μετά από επαναληπτικές εγχειρήσεις στο ωνάσειο είναι πια υγιής. μιλάει για τους έλληνες που του συμπαραστάθηκαν [την οικογένεια του εργοδότη του που του στάθηκε σαν δικό τους παιδί] και συγκινείται.
ο τ. έχει έρθει να μου μιλήσει για τον πρόσφατο γάμο του που κατέληξε σε ένα τρικούβερτο γλέντι με τους φίλους του στο σπίτι του στην αθήνα και σε ένα επίσης τρικούβερτο γλέντι των συγγενών του και των συγγενών τη νύφης στην ινδία. κι αυτό επειδή ο γάμος του τ. με τη γυναίκα του έγινε από απόσταση, μέσω
skype. αυτός ντύθηκε με τα καλά του, στολίστηκε, κάλεσε και τους φίλους του, στάθηκαν μπροστά στην κάμερα  και συνδέθηκαν ιντερνετικά με το χωριό του για να αρχίσει η τελετή. η νύφη, οι συγγενείς της και οι συγγενείς του μαζεύτηκαν στο σπίτι της και στάθηκαν μπροστά στη δική τους κάμερα και μέσω οθόνης έκαναν όλα τα παραδοσιακά που χρειάζονταν για να ονομαστούν σύζυγοι. μετά, δέχτηκαν ευχές, αποχαιρετήθηκαν στέλνοντας ιντερνετικά φιλιά και έκλεισαν την οθόνη. έτσι ο τ. απόκτησε νόμιμη σύζυγο και από την επόμενη του γάμου αγωνίζεται να την φέρει στην ελλάδα [να την δει επιτέλους κι από κοντά]. για έρωτες, αγάπες και λουλούδια ούτε λόγος, ο γάμος τους ήταν ένα πετυχημένο συνοικέσιο. και τον κανόνισαν οι γονείς τους.

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

ότογκραμ

ενώ οι αναφορές και οι αναλύσεις του φαινομένου instagram απλώνονται σαν τσουνάμι [το new york το ονομάζει «the allure of instagram storm porn»], οι κινέζοι φασιονίστας έφτιαξαν έναν νέο όρο που περιγράφει τους νέο-ινστα-νάρκισσους: zìpāi, «αυτόν δηλαδή που φωτογραφίζει τον εαυτό του και ποστάρει τις φωτο». φυσικά δεν είναι απαραίτητο να αυτοθαυμάζεσαι για να είσαι zìpāi, τα αυτοπορτρέτα όμως και οι μακρινές φωτογραφίες τοπίων [παραλίες, ουρανοί, εξοχές, κτίρια και οι συνδυασμοί τους] έχουν τις πιο πολλές πιθανότητες να επιλεγούν από τα instagram/webstagram για φωτογραφίες της ημέρας και να αποκτήσεις πενταψήφιο αριθμό από followers. ακολουθούν οι φωτογραφίες ζώων [γάτες και σκυλιά].
αν, πάντως, θέλεις σώνει και καλά να γίνεις δημοφιλής στο
instagram, υπάρχουν μερικές δοκιμασμένες συνταγές εγγυημένης επιτυχίας:
~αν είσαι άντρας, άφησε μούσι. | όσο πιο μεγάλο και απεριποίητο, τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχεις για
like.
~φόρα μαγιό τύπου σπίντο [ρούφα την μπάκα, σφίξε κοιλιακούς] και βγάλε όσο πιο πολλές φωτογραφίες μπορείς ό,τι φουσκώνει, κατά προτίμηση από πάνω προς τα κάτω, να φαίνονται και τα πόδια. [αν δεν φουσκώνει πολύ, τρίψ’ το λίγο ή, στην ανάγκη, βάλε χαρτί].
~βγάλε την μπλούζα, ξάπλωσε ηδυπαθώς [αν δεν ξέρεις τι σημαίνει δεν πειράζει, ξάπλωσε απλά, φτάνει] και βγάλε φωτογραφίες τη φάτσα σου, κοντινή ή μακρινή. ανέβασε όλες τις φωτογραφίες του session. | να το κάνεις τουλάχιστον μία φορά την ημέρα, κάθε μέρα.
~κάνε
follow και like σε κάθε μουσάτο που εμφανίζεται στο timeline. | μόλις τσεκάρουν και δουν τις τρίχες, ανταποδίδουν αμέσως.

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

drive me insane

οι victim of society ετοιμάζουν νέο υλικό, η sara p των ksia γράφει με τον rπr καινούργια κομμάτια για το πρώτο άλμπουμ τους, ενώ η πρώτη θεσσαλονικιώτικη εμφάνισή τους  θα γίνει στο reworks το σάββατο 22 σεπτεμβρίου.
στο μεταξύ, η sara p συμμετέχει σε αυτό το πολύ ωραίο κομμάτι των victim που είναι για όλους ένα βήμα μπροστά: drive me insane [''διάβασε περισσότερα'' για να το ακούσεις]

ντεϊντρίμερ

~ένα από τα 850 γράμματα που ο john steinbeck είχε στείλει στην οικογένειά του, τους φίλους του, τον εκδότη του και σε διάφορα διάσημα και «άσημα» πρόσωπα στη διάρκεια της ζωής του -συγκεντρωμένα σε ένα βιβλίο που αποκαλύπτει πολύ περισσότερα για τον άνθρωπο-steinbeck απ’ ό,τι μια καλογραμμένη βιογραφία, με τίτλο steinbeck: a life in letters- είναι κι αυτό που είχε γράψει στον γιο του thom το 1958: ο έφηβος γιος του τού λέει ότι είναι τρελά ερωτευμένος με κάποια σούζαν και ο πατέρας steibeck γράφει τρυφερές συμβουλές αγάπης:

Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

σαντάιαλς

φαίνεται ότι ο αϊνστάιν είχε μια ιδιαίτερη αντίληψη για τα πράγματα που μπορείς να φορέσεις στα πόδια –και οι κοινοί θνητοί ονομάζουν παπούτσια. είναι φανερό στις δυο φωτογραφίες, αλλά και στην ιστορία που διηγείται ο ντέιβιντ ρόθμαν, εγγονός του ντέιβιντ ρόθμαν του πρεσβύτερου, ο οποίος το καλοκαίρι του 39 τού πούλησε τα γυναικεία σανδάλια που δεν αποχωρίστηκε εκείνο το καλοκαίρι.
ο ντέιβιντ ρόθμαν είχε ένα μαγαζί στο λονγκ άιλαντ και μία μέρα του ιουνίου ο αϊνστάιν [ο οποίος ήταν ήδη διασημότητα] εμφανίστηκε και με τη γερμανική προφορά του ζήτησε ν’ αγοράσει «sundials» [εννοώντας σανδάλια].
ο παππούς ντέιβιντ δεν το έπιασε [sundial είναι το ηλιακό ρολόι] και παρόλο που είχε σχεδόν τα πάντα στο πολυκατάστημά του, από είδη για το σπίτι, παιχνίδια και ηλεκτρικές συσκευές, μέχρι είδη ρουχισμού και ψαρέματος, sundial δεν είχε. τουλάχιστον δεν είχε για πούλημα, γιατί στην πίσω αυλή του υπήρχε ένα παλιό ηλιακό ρολόι.
οδήγησε τον αϊνστάιν στην πίσω αυλή και του έδειξε το
sundial του. «αν σου κάνει αυτό, μπορείς να το πάρεις», τού είπε. ο αϊνστάιν τον κοίταξε έκπληκτος και άρχισε να γελάει. έδειξε τα πόδια του και είπε στον παππού νέιβιντ «no! sundials
». μετά πήγαν μέσα στο κατάστημα και διάλεξε τα γυναικεία….
στη δεύτερη φωτο με τις παντόφλες-ξεσκονίστρες βρίσκεται έξω από το σπίτι του στο πρίνστον την δεκαετία του 50. και πάνω ποζάρει με τον παππού ντέιβιντ για αναμνηστική.
και οι τρεις φώτο μαζί με το στόρι υπάρχουν στο dangerous minds.

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2012

ευτυχία

«θα ήσουν ευτυχισμένος αν ζούσες κάπου αλλού; νομίζεις ότι η ζωή  σε έναν τροπικό παράδεισο θα σε έκανε ευτυχισμένο;» έτσι ξεκινάει το άρθρο του colors στο τεύχος με τις προτάσεις ευτυχίας. «στα αλήθεια, ο πιο σημαντικός παράγοντας για την ευτυχία σύμφωνα με τον αμερικάνο ψυχολόγο μάρτιν σέλιγκμαν είναι ίσως το πού ζεις: σε μια πλούσια δημοκρατία ή σε μια εξαθλιωμένη δικτατορία. να μάλλον γιατί η δανία βρίσκεται στην κορυφή της έρευνας του 2010 για την ευημερία και η ζιμπάμπουε στον πάτο. ακόμα και τότε όμως, η πλούσια, δημοκρατική νότια κορέα έχει το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό αυτοκτονιών στον κόσμο και η κούβα βρίσκεται στην κορυφή των 10 πρώτων χωρών στη λίστα του happy planet. σκέψου προσεκτικά πριν μετακομίσεις.

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

the power of pussy

αν νομίζεις ότι η πιο ακραία ακτιβιστική δράση των μελών των pussy riot ήταν η πανκ προσευχή στον καθεδρικό ναό της μόσχας, πλανάσαι πλάνην οικτρά. πριν ακόμα γίνει διάσημη με τις pussy riot [που σημαίνει «η εξέγερση του μουνιού» ή «το όργιο με τα μουνιά», διαλέγεις και παίρνεις] η nadezhda tolokonnikova και ο σύζυγός της, ο ρώσος καλλιτέχνης peter verzilov, είχαν συμμετάσχει σε ένα όργιο-διαμαρτυρία που είχαν διοργανώσει οι voina το 2008 σε ένα μουσείο βιολογίας στη μόσχα, με τίτλο «fuck for the heir puppy bear!». το όργιο που πραγματοποιήθηκε μέσα στην αίθουσα «μεταβολισμού και ενέργειας των οργανισμών» ήταν επίσης μία πράξη διαμαρτυρίας ενάντια στις τότε προεδρικές εκλογές, αλλά δεν είχε συλληφθεί κανείς, οπότε είχε περάσει απαρατήρητη. εδώ είναι ολόκληρο το στόρι του οργίου και αυτές είναι μερικές φωτογραφίες που είχαν δημοσιευτεί σε αυτό το ημερολόγιο το 2008.
για την ιστορία: το όργιο ήταν περισσότερο περφόρμανς, επειδή, παρόλα τα όσα φαίνονται στις φωτογραφίες, δεν υπήρξε διείσδυση. ίσα που τους τον ακούμπησαν. περισσότερες φωτο πιο κάτω.

μπομπ τσανς

η περίπτωση του bob wahlsteen [που έφτιαχνε και φτιάχνει μουσική ως bob chance] είναι πολύ ιδιαίτερη και του αξίζει ένα ποστ. o dj shadow αποκαλεί αυτό που παίζει «hairy forearm disco», ο τζόνι τρανκ έβγαλε στην εταιρία του τον δίσκο που είχε ηχογραφήσει και κυκλοφορήσει μόνος του το 1980 με τίτλο «its broken» και σήμερα θεωρείται καλτ κλάσικ, κι επίσης έχει γράψει καταπληκτικά τραγούδια σαν κι αυτό το tribute στο detour που θα μπορούσε να το είχε γράψει κι ο lee hazelwood: το door mat μου θυμίζει πολύ έντονα το my autumns done come.

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

holy strays

ενώ ετοιμαζόμουν να γράψω για την συγκινητική περίπτωση του ναότο ματσουμούρα, του φύλακα άγγελου των ζώων της φουκουσίμα, βρήκα στο νέο τεύχος του κόλορς -με θέμα την αποκάλυψη- το στόρι του, οπότε ορίστε ολόκληρο το κείμενο:  
τον μάρτιο του 2011, ο σεισμός και το τσουνάμι προκάλεσαν την τήξη τριών αντιδραστήρων στον πυρηνικό σταθμό ενέργειας στην φουκουσίμα της ιαπωνίας. η περιοχή σε ακτίνα 20 χιλιομέτρων εκκενώθηκε και όλοι οι κάτοικοι μετακινήθηκαν σε γειτονικές πόλεις. ο μόνος απ’ τους 80.000 κατοίκους που επέλεξε να μείνει ήταν ο ναότο ματσουμούρα, ο οποίος έγινε ένα από τα «suicide corps» της φουκουσίμα. ο ναότο είναι ο μόνος μεσήλικας που παρέμεινε στην περιοχή. υπάρχουν και άλλοι 200  συνταξιούχοι που δουλεύουν εθελοντικά στον πυρηνικό αντιδραστήρα νταϊίτσι, ελπίζοντας να προλάβουν να πεθάνουν από γηρατειά πριν τους σκοτώσει η ραδιενέργεια.     
«όταν χτύπησε ο σεισμός ήμουν στο πυρηνικό εργοστάσιο και δούλευα στο δρόμο. όλοι έφυγαν, αλλά εγώ ζούσα με τους γονείς μου και η μητέρα μου μόλις και μετά βίας μπορούσε να περπατήσει. τους είπα ότι έπρεπε να μείνουμε. έναν περίπου μήνα μετά τις πυρηνικές εκρήξεις, τα τρία μου αδέρφια ήρθαν. είπαν ότι ήταν επικίνδυνα και ότι θα έπρεπε να φύγουμε, αλλά αποφάσισα να παραμείνω εδώ μόνος μου. έπρεπε να ταΐσω τα σκυλιά μου.
αφού είχα μείνει δυο τρεις μέρες μόνος, άκουσα το σκύλο του γείτονα να γαβγίζει. ήταν πεινασμένος, έτσι άρχισα να τον φροντίζω. έπειτα βρήκα άλλον έναν αδέσποτο σκύλο και ένα μήνα αργότερα περνούσα τον περισσότερο απ’ τον χρόνο μου οδηγώντας τριγύρω στην περιοχή της ταμιόκα ψάχνοντας για εγκαταλειμμένα ζώα. υιοθέτησα σκυλιά, γάτες, κουνέλια, κοτόπουλα, πάπιες, αγελάδες –παραήταν πολλά για να τα μετράω. τα τάιζα για να μην αγριέψουν.

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2012

murder

από όλους τους δίσκους που εμφανίστηκαν μέσα στον παρατεταμένο καύσωνα του αυγούστου, αυτός που θα μου θυμίζει για πάντα την παράνοια του φετινού καλοκαιριού είναι το «the call from below» των seekers international. στο πρώτο άλμπουμ τους που κυκλοφόρησε πρόσφατα μπορεί να μην έχουν συμπεριλάβει τα περισσότερα από τα απίθανα κομμάτια τους που οι τίτλοι έχουν για πρώτο συνθετικό τη λέξη yard- [yardtech, yardstyle, yardflex], αλλά οι 9 εσωστρεφείς απόκοσμες dub συνθέσεις που επέλεξαν τελικά να κυκλοφορήσουν είναι ήχοι που σε μεταφέρουν πραγματικά σε άλλη διάσταση. αργόσυρτα κατεστραμμένα beat, βαριά μπάσα και bleep που σπάνε σαν σαπουνόφουσκες, φωνές που επαναλαμβάνουν μονότονα βασανιστικά μάντρα και μελωδίες που εμφανίζονται ασταμάτητα σε πρώτο ή δεύτερο επίπεδο, δημιουργούν μια ηχητική ευδαιμονία που τις μεταμεσονύκτιες ώρες λειτουργεί σαν βάλσαμο. και παρόλο που ο ήχος δημιουργεί ένα σωρό συνειρμούς και είναι χιλιοακουσμένος, είναι τόσο περίεργος και εξωπραγματικός που καταλήγεις να θεωρήσεις τον δίσκο μέχρι και πρωτότυπο. σίγουρα είναι ένας από τους πιο εθιστικούς δίσκους που κυκλοφόρησαν φέτος. κυκλοφορεί σε βνύλιο από την digitalis. το artwork του εξωφύλου και τα σκίτσα είναι των mystery forms.

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2012

snapshots

~στουρνάρη και σπύρου τρικούπη. δύο σκράπερς
α) κάνουν διάλειμμα απ' το ψαχούλεμα στα σκουπίδια για να φροντίσουν ένα πληγωμένο περιστέρι
β) έπιασαν ένα περιστέρι στην παγίδα και κάνουν σύσκεψη για να αποφασίσουν πώς θα το μαγειρέψουν
γ) αποκεφάλισαν το περιστέρι που έπιασαν μέσα στον κάδο και ξεπλένουν τα αίματα. αμέσως μετά θα το φάνε ζωντανό.
~''in heaven, everything is fine...'' το σάουντρακ του eraserhead ξανακυκλοφορεί σε βινίλιο με αυτό το 7ιντσο έξτρα.

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

the slaves-dune

αν διαβάσεις την περιγραφή του ήχου τους πριν βάλεις το δίσκο να παίζει [ειδικά του μπούμκατ] είσαι σίγουρος ότι θα βαρεθείς τη ζωή σου, όπως με όλα αυτά τα shoegaze-οειδή κατασκευάσματα που κάποτε έβρισκες ενδιαφέροντα και σήμερα απορείς πώς τα άκουγες. κομμάτια που τράβαγαν ώρες ατελείωτες και ξεχείλωναν μέχρι ναυτίας -και όσο πιο πολύ ξεχείλωναν και παραμορφώνονταν, τόσο πιο πολύ σου άρεσαν [το πώς και το γιατί ακόμα παραμένει μυστήριο]. ο δίσκος των slaves ''spirit of the sun'' είναι έτσι ακριβώς, με τέσσερα κομμάτια που απλώνονται και ξεχειλώνουν και αν ξαπλώσεις στον ήλιο για να τα ακούσεις, μέχρι να τελειώσουν έχεις πάθει έγκαυμα τρίτου βαθμού -μαζί με ηλίαση. η διαφορά με τα υπόλοιπα ονόματα που χρησιμοποιούνται ως αναφορές [μάλλον για να σε πείσουν να μην κάνεις καν τον κόπο να κατεβάσεις το δίσκο] είναι ότι οι slaves παίζουν κάτι σαν ambient με τον τορναδόρο να προσπαθεί να μιμηθεί τον ήχο των κυμάτων ή να αναπαραστήσει ηχητικά τις φλόγες απ' το λιοπύρι του μεσημεριού που σου θολώνουν τον ορίζοντα. δεν έχει σχέση με shoegaze, αλλά και shoegaze να το πεις, θα πρέπει να είναι απ' το καλό, αλλιώς δεν εξηγείται αυτό το κόλλημα. έτσι και αφήσεις το δίσκο να παίζει όλα γύρω σου γίνονται blury και τα βλέπεις μέσα από έναν παραμορφωτικό φακό, και παρόλο που κάποιες στιγμές μοιάζουν με τα new age νανουρίσματα που πούλαγαν στα '90s στα μαγαζιά με είδη για χορτοφάγες βουδίστριες που δεν είχαν ξυρίσει ποτέ τις μασχάλες τους, πάλι τα κομμάτια σώζονται -μάλλον επειδή λείπουν τα κουδουνάκια και τα τρεχούμενα νερά. με τόσους ύμνους που έχουν γραφτεί για αυτά τα τέσσερα κομμάτια απλά δεν έχεις καμία διάθεση να ακούσεις το δίσκο, αλλά όντως κάτι έχει που τον κάνει να ξεχωρίζει. στα '80s, πριν ακόμα ανακαλύψουν τον όρο shogaze, αυτή ήταν απλά ηλεκτρονική κινηματογραφική μουσική.
και να από πού την έχουν κοπιάρει
.