Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

ough!

το τεύχος μηδέν κυκλοφορεί στις 2.6.12. στις 10 το βράδυ, στην ταράτσα του bios. free. 

silent running

ο douglas trumbull είχε ήδη την εμπειρία του «2001, η οδύσσεια του διαστήματος» [ήταν υπεύθυνος για τα σπέσιαλ εφέ], όταν ξεκίνησε να ετοιμάζει το silent running στο τέλος του 1970. η ταινία του που βγήκε στις αίθουσες το 1972, είναι μία από τις  καλύτερες της δεκαετίας του ’70 και μία από τις πιο ιδιαίτερες επιστημονικής φαντασίας που έχουν γίνει ποτέ. σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, όλα τα φυτά στη γη έχουν εξαφανιστεί και τα ελάχιστα είδη που κατάφεραν να διασώσουν ταξιδεύουν σε τεράστιους θόλους-θερμοκήπια, που κουβαλάει ένα σμήνος διαστημόπλοιων σε τροχιά γύρω απ’ τον κρόνο. ο freeman lowell είναι ένας από τους τέσσερις βοτανολόγους του πληρώματος του valley forage που συντηρούν τα φυτά για να αναδασώσουν μια μέρα τον κατεστραμμένο πλανήτη τους. όταν έρχεται εντολή από τη γη να καταστρέψουν τους θόλους και να επιστρέψουν τα διαστημόπλοια για «εμπορική χρήση», ο freeman σκοτώνει τους συναδέλφους του και τραυματισμένος προσπαθεί να επιβιώσει με μόνη παρέα τους τρεις ρομπότ-βοηθούς του -τον huey, τον dewey και τον louie- και να σώσει τα φυτά και τα ζώα του θόλου που τη γλιτώνει. 
το σάουντρακ της ταινίας το έχει γράψει ο peter schickele, γνωστός για τα άλμπουμ του p.d.o. bach [της περσόνας που είχε επινοήσει το ’65] και τις συνεργασίες του με την joan baez. ο trumbull του ζήτησε κάτι «γήινο» που να μην έχει σχέση με τη μουσική της οδύσσειας του διαστήματος, τραγούδια [με στίχους] και όχι «περίεργη ή συμφωνική μουσική» που συνηθιζόταν στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας. ο schickele είχε ήδη συνεργαστεί με την baez στα άλμπουμ joan και baptism, έτσι της ζήτησε να τραγουδήσει στα δύο κομμάτια της ταινίας που έγραψε με την diane lampert. τα "silent running" και "rejoice in the sun" βγήκαν σε 7ιντσο και είναι και από τα πιο ωραία που έχει πει η baez, αλλά πέρασαν σχεδόν απαρατήρητα. folk, με όμορφους, αφελείς στίχους που ήταν ιδανικοί για τις εικόνες των θερμοκηπίων, με τα κουνέλια και τα ρομπότ να τρέχουν ανάμεσα στις φτέρες: "earth between my toes, and a flower in my hair, that's what i was wearing when we lay among the ferns / earth between my toes, and a flower i will wear when he returns"… λουλούδια στα μαλλιά, οικολογία, χόρτο, λαχούρια και αναμμένο στικ πατσουλί. φρίκη, αλλά μπροστά σ’ αυτό που ζούμε σήμερα είναι παράδεισος. πρέπει να πω εδώ ότι δεν είχα ξανακούσει ποτέ στη ζωή μου δίσκο της τζόαν μπαέζ.

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

ough! bass runners

ο kuedo πέρσι είχε "τσακίσει" το blade runner του βαγγέλη και είχε φτιάξει έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς. το νέο του ep είναι ακόμα πιο καλό. ο kuedo δεν κάνει συχνά live, συνήθως παίζει dj set, την κυριακή το βράδυ όμως θα παρουσιάσει ζωντανά μέρος από το severant και νέο υλικό. προσοχή, για όποιον ενδιαφέρεται να το δει, το live του ξεκινάει στις 10. αμέσως μετά, η laurel halo θα παρουσιάσει ζωντανά το πολύ ιδιαίτερο πρώτο άλμπουμ της, το quarantine. και μετά, ο kuedo θα κάνει dj set.
στο ough! bass runners, κυριακή 27.5 στο bios. με 7 ευρώ [5 ευρώ προπώληση, μέχρι σάββατο βράδυ].
στο μεταξύ, συνεχίζεται το φεστιβάλ πολλής μουσικής του boy στο six dogs με παρέλαση σχεδόν όλης της ελληνικής σκηνής. 26 και 27.5, από τις 7 το απόγευμα μέχρι τις πρωινές ώρες. με ελεύθερη είσοδο.  
χρόνια
       








Τετάρτη, 23 Μαΐου 2012

ο τόμι στη βουλή

~η δεύτερη κυκλοφορία των a victim of society μετά την περσινή και εξαντλημένη κασέτα είναι αυτό το 7ιντσο με τα δύο πρώτα -και πιο δημοφιλή- κομμάτια τους, το fake friends και το you're gonna hate me [το δεύτερο ξαναηχογραφημένο και όπως το παίζουν στα live]. προς το παρόν υπάρχει στο vinyl microstore με 5 ευρώ.
~στο μεταξύ, αυτός είναι ένας ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ ελληνικός δίσκος. drug free youth, the avocado index.

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

kool keith

ο θρυλικός κουλ κιθ [ή ντόκτορ όκταγκον ή ντόκτορ ντούουμ, διαλέγεις και παίρνεις] εμφανίζεται ζωντανά την πέμπτη το βράδυ στην αθήνα μαζί με τον kutmasta kurt και είναι εδώ από χθες και κάνει τσάρκες στην ερμού και στο μοναστηράκι. ο κουλ κιθ [σπανκμάστερ και ''πρωτεργάτης'' του πορνοκόρ] κάνει συλλογή από τσόντες [έχει κάτι χιλιάδες] και σήμερα έκανε επίσκεψη σε τσοντάδικα της αθήνας για να προσθέσει στη συλλογή του μερικές δεκάδες. ο ιδιοκτήτης του τσοντάδικου που επισκέφτηκε πρώτο δεν είχε ιδέα ποιος ήταν αυτός ο μελαχρινός αλλοδαπός που του σήκωσε το μαγαζί, αλλά σίγουρα πολύ τον συμπάθησε.
ο κουλ κιθ ξεκίνησε με τους ultramagnetic mcs, αλλά από το τέλος των '80s μέχρι σήμερα [που είναι 48 χρονών] έχει κάνει ένα σωρό δίσκους με διάφορα ονόματα και ακόμα περισσότερες συνεργασίες. έχει γράψει διαχρονικούς ύμνους σαν κι αυτόν ή old school anthems όπως αυτό που κάποτε κόλλαγε τέλεια δίπλα στο welcome to the terrordome. έκανε τα φωνητικά και σε αυτό το κομμάτι των prodigy.
την πέμπτη το βράδυ εμφανίζεται στο bios. με 10 ευρώ.

ρυθμ εν μπόουρινγκ

μπορεί να ήταν πολύ μεγάλες οι προσδοκίες που δημιουργήθηκαν από δύο καλά κομμάτια στο soundcloud... ο nick waterhouse έχει μέτρια φωνή, γράφει ακόμα πιο μέτρια βίντατζ ρυθμενμπλουζ τραγούδια, τα οποία επιπλέον τα φορτώνει και με σαξόφωνο για να τα κάνει ακόμα πιο ξενέρωτα [και δεν φταίει το σαξόφωνο γι’ αυτό]. ο nick δεν είναι ούτε amyamy ήταν πολύ καλή τραγουδίστρια] ούτε aloe blacc, ούτε καν mayer hawthorne. και φυσικά δεν είναι ούτε μία τρίχα της sharon jones. το άλμπουμ του ξεκινάει εντυπωσιακά κι έχει κι ένα ωραίο κομμάτι, το raina, [το μόνο που ρίχνουν όλοι λίγο τους τόνους και δεν προσπαθούν να δείξουν πόσο καλό και γαμάω γκρουπ είναι], αλλά γενικά, παρόλο που διαρκεί μόνο μισή ώρα και δεν μπορείς να το πεις με τίποτα κακό, σου προκαλεί βαρεμάρα.
μπορεί να κάνουν συναρπαστικά λάιβ, να είναι το τέλειο γκρουπ για να ακούσεις μια βραδιά σε παμπ, αλλά αυτό που ακούω στο δίσκο δεν με ξετρελαίνει. ακόμα και σε παμπ, με αυτόν τον ήχο θα βαριόμουν.

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

κακορίζικη

~η βλακεία είναι επίκτητη, ανίατη, επικίνδυνη και πολλαπλασιάζεται σαν ιός. «μυαλό δεν πουλάνε ούτε στα θρανία ούτε στη λαϊκή –ή το έχεις ή σου λείπει, και αυτό κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει. το φάρμακο κατά της βλακείας δεν έχει ακόμη βρεθεί –όσο πιθανό είναι να βγάλει ο μονόχειρας καινούργιο χέρι, άλλο τόσο πιθανό είναι να βάλει μυαλό το ντουβάρι» γράφει ο διονύσης χαριτόπουλος στο ‘εγχειρίδιο βλακείας’. «ούτε οι νουθεσίες, ούτε τα γράμματα, ούτε τα χρόνια μπορούν να προσθέσουν ένα δράμι μυαλό –είναι σαν να γράφεις στο νερό. οι αρχαίοι δεν εντυπωσιάζονταν καθόλου με τους πολυμαθείς και πολυδιαβασμένους σοφολογιότατους: ‘ως ουδέν η μάθησις, αν μη νους παρή’. ούτε οι σύγχρονοι θαμπώνονται με τους περισπούδαστους. στη δεκαετία του 1970, όταν ο κωνσταντίνος καραμανλής όργωνε τις ευρωπαϊκές χώρες για να πετύχει την ένταξη της ελλάδας στην εοκ, του πρότειναν να πάρει μαζί του κι έναν υψηλόβαθμο διπλωμάτη και πολιτικό επιστήμονα επειδή, συν τοις άλλοις, μιλούσε εφτά γλώσσες. ο καραμανλής, που γνώριζε τον προτεινόμενο, αγρίεψε: ‘τι να τον κάνω αυτόν; και στις εφτά βλακείες θα λέει’».

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

γκίλτι

~guilty: ετοιμαζόμουν να ανεβάσω ένα ποστ με τη νέα έκθεση του ράιαν μακγκίνλεϊ στη νέα υόρκη με φωτογραφίες 20άρηδων και ζώων [μαζί, στην ίδια φωτο] που τις τελευταίες μέρες είναι παντού, αλλά αυτή η είδηση στο cbox δεν παίζεται με τίποτα! κινέζος υπάλληλος σε ζωολογικό κήπο έγλειφε για μία περισσότερο από μία ώρα τον κώλο ενός μικρού πιθήκου για να βγάλει το φιστίκι που είχε καταπιεί και μπορούσε να τον σκότωνε. ο πίθηκος που είναι τριών μηνών και πολύ σπάνιος, είναι ο πρώτος που γεννιέται στην αιχμαλωσία στον συγκεκριμένο ζωολογικό εδώ και δέκα χρόνια. και είναι τόσο πολύτιμος, που προσέλβαν κάποιον να τον φροντίζει μέχρι να μεγαλώσει. την πρώτη μέρα που τον έδειξαν στον κόσμο, κάποιος επισκέπτης τον τάισε ένα φιστίκι και ο πίθηκος δεν μπορούσε να το χέσει, έτσι, επειδή ήταν πολύ μικρός για να αντέξει φάρμακο, έβαλαν τον άνθρωπο που τον προσέχει να του γλύφει τον κώλο μέχρι βγάλει το φιστίκι. με το γλύψε γλύψε το έβγαλε και όλοι στην κίνα είναι ευτυχισμένοι. από εδώ.

Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

melody

το 1970 ο άλαν πάρκερ έγραψε το πρώτο του σενάριο για ταινία και ο waris hussein το σκηνοθέτησε, έτσι το 1971 η ταινία melody βγήκε στις αίθουσες. ήταν το στόρι δυο 11χρονων που ερωτεύτηκαν και αποφάσισαν να παντρευτούν. όχι να παντρευτούν στο μέλλον, να παντρευτούν άμεσα. το ανακοινώνουν στους δικούς τους, φρικάρουν και προσπαθούν να τους εμποδίσουν. το ίδιο κι οι καθηγητές στο σχολείο, έτσι το σκάνε για να βρουν τρόπο να επισημοποιήσουν το δεσμό τους!
ο hussein δεν είναι wes anderson, αλλά παρόλες τις ηθικολογίες, η ταινία είναι μια χαρά. έχει και μουσική των bee gees -το πρώτο σάουντρακ που έγραψαν- και πολύ καλούς πρωταγωνιστές.
αύριο στις κάννες το πρόγραμμα ανοίγει με το moonrise kingdom του wes anderson [σε σενάριο roman copolla], με το ίδιο ακριβώς στόρι. όπως κι αν είναι, είναι η πρώτη ταινία που θα με έστελνε στο σινεμά μετά από σχεδόν δυο χρόνια...

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

lindos ojos

άγνωστο πώς και γιατί, αλλά η εκτέλεση των los hermanos carrion στο pretty blue eyes είναι η πιο μεγάλη "επιτυχία" ever του cbox, [από τις 6 του μήνα έχει κάνει πάνω από 600 downloads]. εδώ είναι μαζί με την αρχική εκτέλεση του τραγουδιού από τον ηθοποιό steve lawrence. το τραγούδι είναι έτσι κι αλλιώς πολύ ωραίο, αλλά το lindos ojos είναι κλάσεις ανώτερο απ' το original. [η φωτο είναι του benjamin walters].

Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

bacteria

τι εκπληκτικό κομμάτι!
το ίδιο
εκπληκτικό κι αυτό το book fanzine που αξίζει πολύ περισσότερο από τα 5 ευρώ που πουλιέται κι εξαντλήθηκε μόλις κυκλοφόρησε. ''το bacteria είναι ίσως το πρώτο ελληνικό book fanzine, ή για την ακρίβεια ένα «illustration & sceen printing fanzine», που εκδόθηκε από την viral graphics και περιλαμβάνει έργα των πιο hot illustrator/artists αυτήν την στιγμή στο παγκόσμιο underground κύκλωμα. μέσα από τις 90 ασπρόμαυρες σελίδες -130 γραμμαρίων παρακαλώ- pro-printed και limited στα 150 αντίτυπα μόνο, η απόκοσμη στόφα της εννοιολογικής παρατήρησης μέσω του μολυβιού όχι μόνο καλπάζει, αλλά σε αφήνει άφωνο με τις σκοτεινές ιστορίες που διηγούνται αυτά εδώ τα σχέδια. θα θέλατε να το αποκτήσετε; κρίμα, αλλά μόνο 4-5 έλληνες το πρόλαβαν, αφού έφυγαν στο εξωτερικό την μέρα που κυκλοφόρησε, λόγω παραγγελιών!''
πιο πολλά εδώ.

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

ο φόβος τρώει τα σωθικά

κανονικά το θέμα της οδυσσείας θα έπρεπε να έχει τίτλο "πίνω ούρα γιατί είμαι καψούρα" και θα ήταν και κυριολεκτικό. η οδυσσεία είναι ποιήτρια, μέντιουμ με τρίτο μάτι και ενορατική. επίσης, πίνει ούρα για θεραπευτικούς σκοπούς και μια μέρα στην εφορία γνώρισε τον άντρα της ζωής της, τον άγγελο, -έναν πρίγκιπα-ποδοσφαιριστή από την γκάνα, τον οποίο είχε ερωτευτεί πολύ μικρή, από μια φωτογραφία που είχε δει στην εγκυκλοπαίδεια της αντιγόνης μεταξά. και τον παντρεύτηκε. δεν ήταν ο ίδιος, εκείνος στην εγκυκλοπαίδεια ήταν απ' το σουδάν, αλλά ήταν φτυστοί.

Τρίτη, 8 Μαΐου 2012

the real trance

ο γιάννης δήμου φωτογράφισε στις δεκαετίες του '70 και του '80 τα πανηγύρια της ελλάδα και οι φωτογραφίες του ταξίδεψαν σε ολόκληρο τον κόσμο. στιγμές έκστασης, καταστάσεις που μοιάζουν μεταφυσικές, εξαϋλωμένες μορφές και φιγούρες που μοιάζουν με ήρωες του dreyer, χριστιανικές υπερβολές και απομεινάρια διονυσιακών τελετών αιχμαλωτίζονται σε συγκλονιστικά ενσταντανέ που θυμίζουν μαζί αρχαία τραγωδία και ταινίες του μπέργμαν. στην φωτογραφία που είναι τραβηγμένη στο βρυσοχώρι το 1976 είναι ο τρελός του χωριού, μόνος του, εξοστρακισμένος να παρακολουθεί τι κάνουν οι άλλοι. "ήταν συνταρακτικό", λέει ο δήμου, "γιατί τη στιγμή που τον φωτογράφισα όλο το χωριό γλεντούσε κι αυτός παρακολουθούσε από απόσταση, ολομόναχος. έχω τραβήξει τέσσερις φωτογραφίες νομίζω, περιμένοντας αυτή την στιγμή. ήμασταν μόνο αυτός κι εγώ και θυμάμαι ότι έκλαιγα".  

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

soft and dangerous


~the death of a party came as no surprise / why did we bothered? should have stayed away…
ο ταξιτζής είχε αυτοκόλλητο «ισχυρό κκε» [στην δεξιά πλευρά του στήθους] και άκουγε blur. επίσης μου συστήθηκε ως προφήτης και μου έλεγε τα ποσοστά που θα πάρουν τα κόμματα, αλλά δεν είχα όρεξη να τον ακούσω, ήθελα να διαβάσω τη συνέντευξη. κι επειδή δεν άκουσα ούτε μια λέξη και το κατάλαβε, μόλις κατέβηκα μου άρπαξε το πεντάευρο και εξαφανίστηκε. δεν ξέρω αν με έκλεψε, επειδή ήταν σε τόσο μεγάλη έξαψη που είχε ξεχάσει να βάλει τον μετρητή.     
~ο φρεντ και ο ντέιβ είναι οι σεφ και οι ιδιοκτήτες του joe beef και του liverpool house, δύο εστιατορίων στην περιοχή της μικρής βουργουνδίας στο μόντρεαλ. δεν έχω ιδέα τι είδους εστιατόρια διαχειρίζονται, ούτε και πρόκειται να μάθω ποτέ, σημασία έχει ότι οι απόψεις τους έχουν μεγάλο ενδιαφέρον –ανοίγοντας το lucky peach τυχαία στο σημείο που μιλάνε για τον τρόπο που τα μέσα επηρεάζουν τα γούστα του κόσμου, με έκαναν να διαβάσω ολόκληρη την συνέντευξη:
«
r. kelly is more important to the food world than any great chef. kim kardashian. justin bieber has 16 million followers on twitter. if the most famous chefs in the world tried to hold a press conference to change one little thing about the way people eat, there would maybe be a minute change. but if justin bieber tweets, “hey, guys, try this salad, its super cool. thats my new thing”, you will have 7 million people the next morning eating one salad a day».

Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

χορεύοντας στα κάρβουνα

Ιστορίες έκστασης και μυστικισμού ενός Έλληνα πυροβάτη.
Ο Γιώργος Βραΐλας [ή Επίκουρος] πυροβατεί εδώ και 17 χρόνια. Στη συνάντησή μας σε ένα υπόγειο καφέ στα Σεπόλια –στην οδό Αντιγόνης, με την ταμπέλα να βρίσκεται μέσα στο χώρο του μαγαζιού- μοιράστηκε μαζί μας τις εμπειρίες του με τη φωτιά, τον μυστικισμό της πράξης της πυροβασίας -που είναι αναζωογονητική και πράξη εξαγνισμού-, για τα αναστενάρια της Μαυρολεύκης που του άλλαξαν τη ζωή κι άλλα πολλά που έχουν τεράστιο ενδιαφέρον αλλά είναι άσχετα με το θέμα. Η συναρπαστική ιστορία του ξεκινάει από τα Εξάρχεια του ’88 και πάει κάπως έτσι:
Μεταξύ του 1988 και του 2000 λειτουργούσα το μεζεδοπωλείο «Επιστροφή στην Ιθάκη», Ζωοδόχου Πηγής και Κωλέττη στα Εξάρχεια. Ήταν ένα από τα πρώτα μεζεδοπωλεία της Αθήνας, τότε υπήρχαν μόνο εστιατόρια και ταβέρνες, ερχόταν ο κόσμος και δεν καταλάβαινε γιατί σερβίρω μόνο μεζέ. Αφουγκράστηκα τον κόσμο που ερχόταν και την αγάπη του για την αρχαία Ελλάδα. Από στόμα σε στόμα, διοργανώσαμε εκεί τα πρώτα σύγχρονα συμπόσια. Και ήταν κανονικά συμπόσια –σε αντιστοιχία με αυτά της αρχαιότητας- με φαγητό και ποτό, φιλοσοφικές συζητήσεις, αυλητρίδες κλπ. Οι συμμετέχοντες ήταν άνθρωποι που είχαν μελετήσει την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και έτρεφαν θαυμασμό για τις αντίστοιχες συναθροίσεις των αρχαίων. Μέσα από εκεί πέρασαν διάφοροι άνθρωποι, που τότε ήταν ακόμη άγνωστοι στο πλατύ κοινό όπως ο Γκιόλβας, ο Φουράκης, ο Κεραμιδάς, ο Μπεξής, ο Τσαγκρινός, ο Ροδάμανθυς και ο Άδωνις Γεωργιάδης, όταν ήταν μικρός.

ντου γουόπ

η φωτο έχει λεζάντα ''pitchfork and team gallery present atlas sound with ryan mcginley''. και μπορεί το dj set των atlas sound μόνο με  κομμάτια απ' τα '50s να ήταν φοβερό [σύμφωνα με αυτόν που κρύβεται πίσω απ' το ηχείο και χειροκροτάει], αλλά η φωτο δεν θα είχε κανένα ενδιαφέρον αν δεν είχε τον deepyadeep πρώτη μούρη στο βάθος, δίπλα σε κάτι άγνωστους.

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2012

ough! doom

ough! doom on the way...

blade runner ost: 30 χρόνια μετά

1981, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου μόλις έχει μόλις κερδίσει το Όσκαρ για το καλύτερο σάουντρακ με τη μουσική του Chariots of Fire, όταν δέχεται την πρόταση του Ridley Scott για να γράψει το original score του Blade Runner. Δεν είναι η πρώτη φορά που συνεργάζονται, έχει ήδη προηγηθεί ένα διαφημιστικό σποτ που γύρισε ο Ridley το 1979 για το κλασικό άρωμα Channel No 5, με τίτλο «Share the Fantasy» και μουσική του Βαγγέλη. Τα γυρίσματα του Blade Runner έχουν ολοκληρωθεί στο Λος Άντζελες το καλοκαίρι του ’81, ο σκηνοθετης και η παραγωγή μεταφέρονται στο Λονδίνο για να ολοκληρώσουν το μοντάζ, έτσι ο Βαγγέλης καλείται να δει σε ιδιωτική προβολή στα λονδρέζικα Pinewood Studios την πρόχειρη κόπια της ταινίας και του γίνεται η πρόταση. Του αρέσει, τα βρίσκει με τον Scott, έτσι τον Δεκέμβριο αναλαμβάνει να γράψει τη μουσική της.  

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

σε ένα αίμα

χθες, ιερά οδός και πειραιώς. έχεις 30 βαθμούς, αλλά όλοι είναι ντυμένοι λες και είναι δεκέμβρης. εκτός απ' τις κότες στο κινητό κοτέτσι-σφαγείο που είναι καλοκαιρινές. τις αγοράζεις και στις σφάζουν επιτόπου [τα κεφάλια και το αίμα πέφτουν μέσα στον υπόνομο].


hello, λόρελ


~αν εξαιρέσω το δίσκο του actress που μου άρεσε για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο –επειδή μου θυμίζει after hours εκπομπή πειρατικού των ’90s σε αυτοκίνητο που κινείται, με το σήμα να χάνεται και να ξαναεμφανίζεται και να σε αναγκάζει να παρκάρεις το αυτοκίνητο όπου να ’ναι, για να μην χάσεις το κομμάτι. και τότε σκάει το ξημέρωμα και κάθεσαι σαν χάνος και το χαζεύεις και χάνεσαι [αλλιώς τι χάνος θα ήσουν;] δυναμώνοντας απλά την ένταση-, δεν έχω πετύχει νέο δίσκο τελευταία που να είναι για παραπάνω από μία ακρόαση. η αλήθεια είναι ότι δεν έχω και διάθεση να κατεβάσω και να δοκιμάσω ό,τι μου γυαλίσει όπως πιο παλιά.
παρόλο που δεν είναι ούτε εύκολος, ούτε εντυπωσιακός, ούτε δίσκος που προσφέρεται για αναλύσεις, το «
r.i.p.» είναι απ’ αυτούς που αξίζει να σπαταλήσεις λίγο παραπάνω χρόνο απ’ τη ζωή σου. ιδανικά λίγο πριν χαράξει, δυνατά, μέσα σε αυτοκίνητο. [τελικά, όσο πιο πολλά μπορείς να γράψεις για κάτι, τόσο πιο ασήμαντο είναι, fact].
~η εξαίρεση και άλλος ένας δίσκος που ήταν μια προσωπική έκπληξη -επειδή δεν είχα καθόλου ασχοληθεί μαζί της- είναι το «quarantine» της laurel halo. επίσης δύσκολος δίσκος, όσο κι αν ξεκινάει αρκετά στρωτά και ποπ και σκέφτεσαι ότι «τώρα θα αρχίσει να βαράει» [δεν «βαράει» ούτε μία στιγμή]. η halo έχει φτιάξει ένα πολύ προσωπικό άλμπουμ, με ήχο που μπορείς να τον πεις «δικό της», παρόλο που θυμίζει τόσο πολύ leila που θα μπορούσε να ήταν ο δίσκος που έπρεπε να κυκλοφορήσει μεταξύ του «like weather» και του «courtesy of choice» [ο καινούργιος της leila στην warp είναι μια απελπισία, χειρότερο δεν μπορούσε να βγάλει].
το «
quarantine» -όπως συμβουλεύει και το δελτίο τύπου που το συνοδεύει- χρειάζεται ένταση για να το ακούσεις και καλό ηχοσύστημα, αλλιώς δύσκολα μπορείς να εκτιμήσεις τις χαλαρές αλλά περίπλοκες συνθέσεις του. είναι ένας πολύ ιδιαίτερος δίσκος, εσωστρεφής και ambient, χωρίς beat, με τη φωνή της halo σε πρώτο πλάνο και τεράστια δυναμική [μπορείς να τον ακούς στο repeat
για ώρες και να ανακαλύπτεις κάθε φορά ένα σωρό στοιχεία που δεν είχες προσέξει].
ένα εκπληκτικό άλμπουμ από μία πολύ ξεχωριστή μουσικό. μπορεί να είναι κι ο καλύτερος «γυναικείος» δίσκος που έχει εμφανιστεί φέτος.

πρωτομαγιά

στην «απόλυτη» συλλογή των ink spots υπάρχει ένα τραγούδι που κάθε φορά που το άκουγα αναρωτιόμουν πόσο μπροστά μπορεί να ήταν αυτός που το έγραψε.
ένα τραγούδι της δεκαετίας του 30 που οι στίχοι λένε «
i love coffee i love tea, άι λόβ βατζάινα εντ ιτ λοβς μι», δηλαδή αυτό ακούγεται, στη δεύτερη στροφή μάλιστα, εκεί που ακούς "αι λοβ βατζάινα sweet and hot'' λες κοίτα να δεις οι ink spots τόλμη, ούτε η μαντόνα δεν έχει τολμήσει να τραγουδήσει για βατζάινα.
οι
ink spots ήταν το γκρουπ που ακουγόταν στην αρχική εκδοχή του blade runner, πριν η ταινία βγει στις αίθουσες. το «if i didnt care» ακουγόταν στη θέση του «one more kiss dear» που έγραψε ο βαγγέλης στο ίδιο ακριβώς ύφος και τραγούδησε ο don percival. το σάουντρακ του blade runner έχει επίσης πολύ ωραίο στόρι [ψάχνοντας για πληροφορίες και trivia, μάζεψα τέσσερις σελίδες!]: αφού χρειάστηκαν δέκα χρόνια για να κυκλοφορήσει, και παρόλο που βγήκε και σε τριπλή έκδοση στα 25 χρόνια από τη σύνθεσή του, ολοκληρωμένο και με τους ήχους της ταινίας υπάρχει μόνο σε bootleg. αυτά όμως δεν είναι του παρόντος, του αξίζει ένα ποστ με τις δύο καλύτερες ανεπίσημες κυκλοφορίες.
στην ταινία ακουγόταν κι αυτό το ανατριχιαστικό γιαπωνέζικο κομμάτι που δεν υπάρχει σε καμία
version του.
για το
blade runner υπάρχουν ολόκληρες διατριβές, ακόμα και για τα νουντλς που σερβίρουν στο σούσι μπαρ που τρώει ο deckard.
σήμερα το πρωί ο
prins obi ανέβασε το πρώτο κομμάτι από τον προσωπικό του δίσκο. και είναι απίθανο.
καλό μήνα.