Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

taxidermia


~το να ταριχέψεις μια πάπια για να δείξεις πόσο καλός κυνηγός είσαι, ή έναν τσαλαπετεινό επειδή είναι όμορφος [και άτυχος], μπορώ να το καταλάβω [σύμφωνα με τον ταριχευτή -που με πολύ κόπο κατάφερα να του αποσπάσω δυο πληροφορίες- ο τσαλαπετεινός είναι το πιο δημοφιλές απ’ τα πουλιά που τού πάνε για ταρίχευση, ακολουθούν οι μπεκάτσες, τα γεράκια και οι αετοί και μετά οι καρδερίνες και οι αγριόπαπιες]. ποιος όμως ζητάει να ταριχέψει ένα άλογο και για ποιο λόγο; το άλογο δεν είναι ούτε κεφάλι από αρκούδα ή από αγριογούρουνο που χαρίζει μακάβριο rural feeling στο καθιστικό και σου δίνει αφορμές να διηγηθείς ψεύτικες ιστορίες στους επισκέπτες [οι πιο μεγάλοι ψεύτες ως γνωστόν είναι οι κυνηγοί, ακολουθούν οι ψαράδες], ούτε ο τσαλαπετεινός που θα διακοσμήσει το σκρίνιο και δηλητηριάζει το φενγκ σούι [και την ατμόσφαιρα με τη μυρωδιά της φορμόλης].
κάνω μια παρένθεση εδώ για να πω ότι όταν ήμουν στο δημοτικό, ο διευθυντής είχε μια πολύ μεγάλη συλλογή από ταριχευμένα ζώα και πουλιά κλεισμένα σε ένα δωμάτιο που δεν άνοιγε ποτέ και ήταν ο φόβος και ο τρόμος όσων έμπαιναν στο γραφείο. [είχε και έναν κόνδορα, τον τελευταίο της περιοχής, μετά εξαφανίστηκε]. το γραφείο μύριζε σαν φαρμακείο και τα φαρμακεία αργότερα σαν «γραφείο», κι αυτός είναι κι ο λόγος που για πολλά χρόνια, κάθε φορά που έμπαινα σε φαρμακείο με έπιανε άγχος. στο γραφείο δεν έμπαινες ποτέ χωρίς λόγο και φυσικά σπάνια ο λόγος δεν ήταν κακός. κλείνει η παρένθεση.
φαντάσου να πας σε ένα σπίτι και να δεις ένα ταριχευμένο άλογο στο σαλόνι, υπάρχει περίπτωση να αισθάνεσαι βολικά και να σου καταπίνεται ο καφές; είναι περίπου σαν να έχεις πάει επίσκεψη σε κάποιον που ξέρεις ότι σκότωσε τους συγγενείς του και τους έκοψε φέτες, ή στον κανίβαλο που είχε φάει την γκόμενά του. μπορεί να μην είναι ακριβώς το ίδιο, αλλά δεν μπορούσα να βρω καλύτερο παράδειγμα.
από την άλλη, αν προσέξεις τη διαδικασία ταρίχευσης και την ταλαιπωρία που τραβάνε οι ταριχευτές στις εικόνες, μπορείς να το δεις κι ως έργο τέχνης -το ζήτημα είναι ποιος έχει ανάγκη τέτοιο έργο τέχνης. έργο τέχνης ήταν και τα ζώα μέσα σε ενυδρεία με φορμόλη του χίρστ, έργα τέχνης ήταν και τα πτώματα ανθρώπων που πλαστικοποιούσε ο άλλος που είχε εκθέσει στο γκάζι, αλλά αυτά ήταν εκθέματα σε γκαλερί, κανείς δεν τα έβαζε στο σπίτι του. οι φωτογραφίες θυμίζουν τις σκηνές του taxidermia του gyorgy palfi, μια ταινία που, παρόλο που μου άρεσε, δεν θυμάμαι και πολλά, μόνο ότι είχε εντυπωσιακό τέλος.
επίσης, δεν μπορώ να καταλάβω απ’ τις εικόνες τι στο καλό κάνουν στο έρμο το άλογο, το στοκάρουν, το γδέρνουν, του κάνουν πιστολάκι και το βάφουν, είναι το ίδιο ταριχευμένο ή ένα άγαλμα που του έχουν φορέσει το τομάρι του; στο τέλος το κάνουν να φαίνεται σαν ζωντανό.
~στο μεταξύ, σήμερα το πρωί έλαβα ένα σπαμ μέιλ από κάποιον ράπερ απ' τη σιβηρία [το έχει στείλει σε χιλιάδες παραλήπτες και στο facebook τον βρίζουν ομαδικά] ο οποίος έχει στείλει το πρώτο του βίντεο [που το έφτιαξε με τη vhs κάμερα που του δάνεισε ο γείτονας] και με την ευκαιρία ζητάει λεφτά για να αγοράσει μηχανήματα. η αλήθεια είναι ότι το κομμάτι του βίντεο δεν είναι καθόλου κακό. και έχει χιούμορ. στο βιογραφικό του λέει τα εξής: "
the last standing irishman in siberia seasoned by the endless winter. trans-siberian tycoons have written their own laws here. in this land there's an inevitable fight waiting for everyone, where you either stay yourself or bend over to the rules from above. the freezing tension, feeling of a creepy insanity in the air, makes you literally ever-smiling so you don't do postal. the streets where everyone who passes by is either a mobster or a prosecutor, or possibly a friend of both. the city where the passengers of a taxi are frequently unable to pay the fee due to having their hands busy holding hand grenades. the city where nearly every wedding has at least 5 people who have already been with the bride in the guest list. the city that fell asleep on a bottom of a crater is the city that has become a cradle of an exceptionally dark humor. cause in the city of the bosses it's so important to take it easy: humor in these land is equally important as the knowledge of chuck's combat kung-fu.
τον λένε σαμ. σκέτο.

Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

κρέας ωμό


είχα εδώ και μέρες σκοπό να ανεβάσω αυτό το ποστ για τους nenets της σιβηρίας, αλλά ήταν πολύ κοντά στο άλλο με τις αποκεφαλισμένες μαρμότες και μαζευόταν πιο πολύ αίμα απ’ όσο μπορεί να αντέξει μια σελίδα, έτσι περίμενα [ξέρω δύο τουλάχιστον βετζετέριαν που μπαίνουν στο μπλογκ]. οι nenets έχουν κόρες που είναι φτυστές η bjork μικρή και αν σκεφτείς ότι είναι μακρινή συγγενής τους, μπορείς να φανταστείς γιατί πρώτα πήρε τα βουνά και μετά έγινε επιστήμονας. δεν έχω ιδέα αν έχει φάει ωμό τάρανδο η bjork, πολύ πιθανό, το σίγουρο είναι ότι έτρωγε γλάρους στο νησί που έχει αγοράσει [κάτι είχα διαβάσει γι’ αυτό αλλά δεν το θυμάμαι]. θυμάμαι όμως ένα πρόσφατο άρθρο στο new york που την αποκαλούσε «professor of pop» και περιέγραφε σκηνές από τη ζωή της στο σπίτι της νέας υόρκης, το οποίο έκλεινε ως εξής: «her daughter has just arrived back home and found an exciting piece of egg in her lunch that is the same shape as africa so bjork has to go take a look at that, too».
αυτό το ποστ όμως δεν έχει καμία σχέση με την bjork, ξεκινάει από εδώ και έχει ένα φωτο στόρι που μπορεί να σε αγριέψει, αλλά είναι από τις πιο δυνατές εικόνες που έχω δει τελευταία. κι όπως λέει κι ένας άγγλος στα σχόλια: «sometimes we forget how close we were to nature. i bet most people freaked when they saw the raw meat. but they look a lot happier than some of the people i see shopping/drunk/high/stressed on the uk streets every saturday
».

tazy

τα tazy είναι τα λαγωνικά «φάντασμα» των κοζάκων, τα οποία εδώ και εκατοντάδες χρόνια τα χρησιμοποιούν για να κυνηγήσουν λαγούς, μαρμότες, ασβούς, αλεπούδες, λύκους κι άλλα θηράματα με γυμνά χέρια -δηλαδή χωρίς όπλα. η επιβίωσή τους βασιζόταν κατά πολύ στα σκυλιά: τους ήταν πολύτιμα για να βρουν φαγητό και ζώα για να πάρουν τις γούνες που εμπορεύονταν. όταν σταμάτησαν να βασίζονται σ' αυτά, τα tazy άρχισαν να εξαφανίζονται. επίσημα έχουν εξαφανιστεί από το 1950 και αυτή τη στιγμή για την διεθνή ομοσπονδία σκύλων [κάτι τέτοιο τέλος πάντων που αναγνωρίζει τις καθαρές ράτσες] το tazy δεν υπάρχει. τα τελευταία είκοσι χρόνια όμως κάποιοι ντόπιοι που έχουν ψύχωση με τη ράτσα κατάφεραν με πολλούς κόπους και διασταυρώσεις να ξαναφτιάξουν καθαρόαιμα tazy και αυτή τη στιγμή υπάρχουν στο καζακστάν καμιά 300αριά που είναι περιζήτητα. η ταχύτητά τους μπορεί να ξεπεράσει τα 80 χιλιόμετρα την ώρα, είναι πανέξυπνα, τρομερά ευκίνητα και ανθεκτικά και δύσκολα τους ξεφεύγει θήραμα. επίσης είναι πολύ όμορφα σκυλιά, καθαρά [τόσο καθαρά που δεν ρίχνουν ούτε σταγόνα έξω απ’ το πιάτο τους όταν τρώνε και οι ντόπιοι τα βάζουν άνετα μέσα στο σπίτι τους] και πανάκριβα [που σημαίνει ότι όποιος τα εκτρέφει μπορεί να βγάζει πολύ καλό εισόδημα].

retrofuture

o frederic chaubin είναι ένας γάλλος φωτογράφος που για δέκα χρόνια φωτογράφιζε κτίρια που είχε χτίσει η σοβιετική κυβέρνηση σε περιοχές της πρώην σοβιετικής ένωσης, λίγο πριν διαλυθεί. φωτογράφισε περισσότερα από 90 κτίρια σε 14 χώρες [που τότε ήταν νεοσύστατα κράτη] και κυκλοφόρησε στην taschen ένα καταπληκτικό βιβλίο με τίτλο ''cccp-cosmic communist constructions photographed''. το βιβλίο που έγινε μεγάλη εκδοτική επιτυχία, περιέχει επιλογές από το υλικό που είχε μαζέψει.
εδώ είναι το πολύ ενδιαφέρον στόρι του.

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2012

χοτ ντογκ

~ψάχνοντας χθες το βράδυ για το σάουντρακ που έχουν φτιάξει ο geoff barrow με τον ben salisbury [το έχουν σβήσει από παντού, υπάρχει μόνο στο bandcamp για ακρόαση], έπεσα πάνω στην stephanie mckay που δεν είχα ξανακούσει ούτε το όνομά της. η στέφανι είναι νεοϋορκέζα χορεύτρια, απ’ το μπρονξ, που το 2003 είχε βγάλει τον πρώτο σόλο δίσκο της με παραγωγούς τους fuzzface. ο ένας fuzzface είναι ο geoff barrow -ο άλλος ο tim saul. στο δίσκο συμμετέχουν κι άλλοι απ’ το μπρίστολ, ο κιθαρίστας adrian utley και ο john baggott, και οι δύο session μουσικοί των portishead. ο δίσκος κάποιες στιγμές είναι πάρα πολύ portishead, μόνο που η φωνή της στέφανι είναι σόουλ και δεν έχει ίχνος από αυτό που έκανε την μπεθ μοναδική: την κλαψομουνίαση.
~μπορεί να μην χρειάζεται και τρελή επιστήμη για να φτιάξεις μια κούπα τσάι της προκοπής, αρκεί λίγο καυτό νερό, ένα φακελάκι τσάι και λίγο φρέσκο γάλα [«της προκοπής» λίπτον σημαίνει λευκό τσάι “with refined floral notes”, τα άλλα είναι για τη διάρροια]. στο πανεπιστήμιο νορθούμπια, πάντως, προσπάθησαν να το αποδείξουν κι επιστημονικά και έφτιαξαν μια φόρμουλα «για το τέλειο τσάι σε κούπα», που είναι η εξής:
TB+(H2O at 100 degrees centigrade) 2mins BT+M (10ml) 6mins BT=PC (at OT 60 degrees centigrade).
όπου TB=teabag, BT=brewing time, M=milk, PC=perfect cuppa, OT=optimum temperature
με απλά λόγια λέει ότι βάζεις το φακελάκι στην κούπα, ρίχνεις 200 ml νερό που βράζει [100 βαθμών κελσίου], τα αφήνεις να μείνουν για δύο λεπτά, πετάς το φακελάκι, ρίχνεις 10 ml γάλα και αφήνεις να μείνει 6 λεπτά πριν πιεις την πρώτη γουλιά. πρέπει να φτάσει στην κατάλληλη θερμοκρασία, που είναι 60 βαθμοί κελσίου. σιγά την επιστήμη.
~αν είναι αυτό επιστήμη, τότε τι να πει ο επιστήμονας που έχει φτιάξει το χοτ ντογκ στην αρχή της αλεξάνδρας [ακριβώς πριν το ξενοδοχείο παρκ, απέναντι απ’ το ξεκίνημα του πεδίου του άρεως]; αυτό με χωριάτικο λουκάνικο, βρασμένα κρεμμύδια, πίκλες, σαλάτα λάχανο συν μουστάρδα, κέτσαπ, μαγιονέζα, κυριολεκτικά θάνατος [το τρως και πεθαίνεις από βουλωμένες αρτηρίες], τουλάχιστον έχεις πάει χορτάτος και το έχεις απολαύσει. με τρία ευρώ τρως ένα βρώμικο που με άριστα το 10 παίρνει 8μιση. αν δεν πασαλειβόσουν ολόκληρος [το ψωμί μουσκεύεται απ’ τις σάλτσες και όταν πας να το φας διαλύεται], θα έπαιρνε παραπάνω. η αλεξάνδρας έχει κι άλλο ένα χοτ ντογκ στην άλλη άκρη της, ψηλά, μετά την πανόρμου, σαν αυτό του ικέα. δηλαδή καλό, αλλά μόνο με λουκάνικο φρανκφούρτης και μουστάρδα. κάνει 70 λεπτά [ή 80, δεν θυμάμαι], είναι όμως μια χαψιά και πρέπει να φας 3-4 για να χορτάσεις. μια βραδιά είχα φάει τόσα πολλά που με έπιασε καούρα και μέχρι το πρωί θα ’χα σκάσει.
~οι φωτογραφίες είναι του pablo boto απ' το flickr του.


Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

ψήφισε jazra

~εφτά. εφτά τα κακά της μοίρας [δεν ξέρω ποια είναι, πάντως είναι εφτά], εφτά οι πληγές του φαραώ, εφτά χρονών είναι τα κορίτσια-βόδια της φωτο [με το χαμόγελο της γελάδας, είναι ό,τι πιο φρικιαστικό έχει δει μετά τα τεμαχισμένα πτώματα από βομβαρδισμούς και ατυχήματα που βάζει κάποιος στο tumblr], εφτά χρόνια συμπλήρωσε πριν από μερικές μέρες αυτό το μπλογκ που άλλαξε με το ζόρι εμφάνιση και μου φαίνεται ξαφνικά ξένο [είναι αδύνατο να το συνηθίσω]. δεν θα το είχα πάρει είδηση ότι είχα επέτειο, αν χθες το βράδυ ο μπλόγκερ δεν αποφάσιζε να αλλάξει τα πάντα και να μου γαμήσει το template που με τόσο κόπο είχα κάνει μίνιμαλ. τότε που το είχα φτιάξει δεν είχα ιδέα τι σημαίνει html, όλα τα πείραζα στην τύχη. το χειρότερο είναι ότι άλλαξε ο τρόπος που κάνεις αναρτήσεις και δεν μπορώ να ελέγχξω τη θέση στις φωτογραφίες όπως πριν, μου βγαίνουν όπως να 'ναι. μικρό το κακό, εδώ ετοιμαζόμαστε για εκλογές και δεν έχω ιδέα αν θα πρέπει να πάω να ψηφίσω, κι αν πάω, τι στο διάλο να ψηφίσω. ο ταξιτζής που με πήρε χθες μου πρότεινε να ψηφίσω καμμένο, δεν είχε ούτε ένα λόγο για να το δικαιολογήσει, αλλά ήταν σίγουρος για την επιλογή του. μετά άρχισε να βρίζει τον αλβανό που ήταν επικεφαλής του ψηφοδελτίου επικρατείας του πασόκ και τα διακοποδάνεια που μας κατάστρεψαν. μέχρι να με πάει στην πειραιώς με είχε πιάσει πονοκέφαλος απ' την πάρλα.
~πώς να ελπίζεις να δεις μια καλύτερη μέρα όταν ξέρεις τουλάχιστον τέσσερα άτομα κάτω των 30 που θα ψηφίσουν νέα δημοκρατία ή πασόκ επειδή τους έβαλαν σε δουλειά και είναι υποχρεωμένοι [μέχρι να τη χάσουν], κι έναν που θα ψηφίσει χρυσή αυγή επειδή δεν αντέχει να βλέπει ξένους στους δρόμους; τι να τους πεις, μήπως έχεις και κάποιον να τους προτείνεις;
~από τότε που εφευρέθηκε η φωτογραφική μηχανή το 1839, η φωτογραφία έχει συντροφιά το θάνατο
. ένα θέμα μακάβριο, αλλά με μεγάλο ενδιαφέρον. αναμνηστικές φωτογραφίες νεκρών από την προσωπική συλλογή του θανάση μουτσόπουλου [που είναι και η πιο μεγάλη που υπάρχει στην ελλάδα].
~λίγο μετά τα live του larry στη νέα υόρκη ήρθε κι ο μέγας θρίαμβος του jazra. η συνέντευξή του στο world literature today [που του πήρε ο peter constantine] είναι υποψήφια για καλύτερη της δεκαετίας. ο jazra είναι ο καλύτερος απ' τους πέντε, γι' αυτό ψήφισ' τον και διέδωσέ το να τον ψηφίσουν κι άλλοι, είναι η μόνη ψήφος που δεν θα πάει χαμένη. [ο jazra είναι εξαρχιώτης].
ψήφισε jazra.

o larry στο μπρούκλιν

ο larry gus από χθες το βράδυ είναι στη νέα υόρκη για να κάνει crash test στα φαγητά της [το μόνο πράγμα που ζηλεύω σ' αυτόν τον κόσμο, φαγητά]. με την ευκαιρία, θα κάνει και δυο λάιβ: ένα στην glasslands gallery με τον ben browning των cut copy [παρασκευή, 27/4] και ένα με την doe paoro και τους rewards στην cameo gallery [τρίτη, 1η μαϊου]. και οι δύο εμφανίσεις θα συνοδεύονται από djs της dfa.
ο νέος του δίσκος ετοιμάζεται.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

sonke: dark days


Ο Sonke [www.sonke.gr] είναι από τους καλλιτέχνες που αυτή τη στιγμή έχουν την πιο δυνατή παρουσία στους δρόμους της Αθήνας και οι φιγούρες του είναι οι πιο αναγνωρίσιμες. Κοπέλλες με μακριά σγουρά μαλλιά, ασπρόμαυρες πληγωμένες «πριγκίπισσες» και ζευγάρια που αφηγούνται τον πόνο που προκύπτει απ’ τις ερωτικές σχέσεις βρίσκονται παντού στο κέντρο, σε τοίχους, πόρτες, σε μικρό και μεγάλο μέγεθος, με χρώμα και χωρίς. Την Παρασκευή 27 Απριλίου -και για τρεις εβδομάδες- μια εκλεπτυσμένη θλίψη με δόσεις χιούμορ και νοσταλγίας θα γεμίσει τον πρώτο όροφο του Bios, όπου παρουσιάζει την τρίτη ατομική του έκθεση με τίτλο «Dark Days», σε συνεργασία με το Stigma Lab και το Ough!
"Δεν ζωγράφιζα πάντα πριγκίπισσες. Θυμάμαι στις αρχές που προτιμούσα πιο καρτουνίστικες εικόνες, ή έκανα απλά tag το όνομά μου. Μετά όμως από ένα χωρισμό, άρχισα να κάνω τα συγκεκριμένα γκράφιτι. Στην αρχή ζωγράφιζα λουλούδια σε σημεία που ήξερα ότι θα τα δει η κοπέλα μου και στην συνέχεια ξεκίνησα να ζωγραφίζω κορίτσια. Δηλαδή άρχισα να ζωγραφίζω εκείνη. Ήταν ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσω μαζί της. Δεν έπιασε το κόλπο και δεν επέστρεψε σε μένα. Μου έμεινε όμως αυτό το στυλ. Ξεπέρασα τον χωρισμό, αλλά ποτέ αυτό το στυλ ζωγραφικής".
Cacao Rocks: Ποια είναι η γνώμη σου για το πολιτικό γκράφιτι; Είναι ένας εύκολος τρόπος προπαγάνδας, ή κάποιοι το εκμεταλλεύονται για να γίνουν δημοφιλείς τύπου Banksy; Μήπως το γκράφιτι από μόνο του είναι μια πολιτική πράξη και δήλωση; Αφού οι καλλιτέχνες διακοσμούν το αστικό τοπίο αφιλοκερδώς και αμφισβητώντας τους νόμους.
Sonke: Πιστεύω ότι από μόνο του είναι μια πολιτική πράξη... όχι τόσο συγκεκριμενη-πολιτικά... Μου φαίνεται σαν να εκφράζει οργή και αυτό που είπες, αμφισβήτηση των νόμων! Στις πορείες οι πιο μάχιμοι που συναντάω είναι οι γκραφιτάδες. Η γνώμη μου για το πολιτικό graffiti ειναι ότι ναι, είναι ένας πολύ ωραίος και εύκολος τρόπος προπαγάνδας. Δεν το εκμεταλλεύεται κανείς αυτό στην Ελλάδα για να γίνει γνωστός σαν τον Βanksy. Αυτοι που κάνουν πολιτικό graffiti στην Ελλάδα δεν νομίζω ότι έχουν καμιά σκοπιμότητα, ίσα-ίσα, είναι οι πιο αληθινοί καλλιτέχνες του δρόμου, μιας και μένουν στον δρόμο και δεν μπαίνουν σε gallery. Και εγώ θα ήθελα να κάνω πολιτικό, αλλά φοβάμαι, γιατί αλλιώς είναι να σε πιάσει ο μπάτσος να ζωγραφίζεις καρδούλες για κάποια που αγαπάς, κι αλλιώς να σε πιάσει να ζωγραφίζεις κουκουλοφόρους.
Cacao Rocks: Πρόσφατα όμως βάψαμε μαζί και πέρασε η αστυνομία και δεν μας έκανε καν παρατήρηση! Δεν σε προβληματίζει αυτό; Μήπως αυτό που κάνουμε έχει αφομοιωθεί από ένα κατεστημένο που δεν μας αντιπροσωπεύει; Μήπως πρέπει να κάνουμε κάτι πιο προκλητικό με την τέχνη μας;
Sonke: Η αστυνομία εκεί που ήρθε ήρθε για άλλο λόγο. Ήρθε για να πιάσει μετανάστες. Αυτοί ήταν του αλλοδαπών, είχαν άλλον σκοπό. Αφού τους έπιασαν και τους κακοποίησαν και τους έβριζαν έκαναν την δουλειά τους. Εμάς μας είπαν με χαμόγελο ότι είναι ωραία αυτά που ζωγραφίζουμε, επειδή είμαστε Έλληνες, περήφανα νιάτα. Αν ήταν του τμήματος δίωξης γκραφίτι όπως υπάρχει στο Βερολίνο θα μας πήγαιναν σπρώχνοντας στην φυλακή, όπως μου έκαναν εμένα στο Βερολίνο. Δεν νομιζω ότι χρειάζεται να κάνουμε κάτι πιο προκλητικό, εμένα μου αρέσει που έχει αφομοιωθεί. Αν θες να κάνουμε κάτι πιο επικοδομητικό, ας κάψουμε καμιά τράπεζα.
Τα εγκαίνια της έκθεσης ''Dark Days'' είναι την Παρασκευή 27 Απριλίου στις 9 το βράδυ. Στον πρώτο όροφο του Bios.
Ολόκληρη η συνέντευξη του Sonke εδώ.

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

τουτ τουτ



~αν το μέταλ είναι η μουσική του σατανά, η μουσική του χριστιανού αμερικάνου το '40 και το '50 ήταν κάπως έτσι. κι ο πολ μπαν τουτ-μάρκ ήταν πολύ χριστιανός, τόσο πολύ, που για μια ολόκληρη ζωή δόξαζε τον κύριό του παίζοντας το ίδιο κομμάτι στην κιθάρα. ώρες, μήνες, χρόνια ολόκληρα. έπαιζε κιθάρα και στα διαλείμματα έσπερνε παιδιά [πέντε συνολικά, τα τέσσερα ίδια μ' αυτόν]. έπαιζε το ίδιο κομμάτι για σχεδόν εξήντα χρόνια, μέχρι που έπαθε εγκεφαλικό και πέθανε -δηλαδή δεν πέθανε, στο σάιτ του λέει ότι πήγε να βρει τον κύριό του. αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι είναι λίγο μονότονη, η μουσική του είναι μια χαρά, καμία σχέση με ύμνους και ψαλμωδίες. είναι η τέλεια μουσική για ασανσέρ και πολυκαταστήματα, για νυχτερινό κτελ και για τις προεκλογικές συγκεντρώσεις των 15 ατόμων στα σπίτια συγγενών και κουμπάρων υποψηφίων. προσωπικά μου θυμίζει το μπραζίλ, αλλά γενικά η κατάσταση αυτή τη στιγμή στην ελλάδα μου θυμίζει το μπραζίλ, οπότε είναι η τέλεια μουσική για να βλέπεις δελτία ειδήσεων με τη φωνή στο mute. και τους μπάτσους στην πλατεία.
~χθες το βράδυ η μισιρλού μας σφύριξε ότι σήμερα στο νεκροταφείο ασπροπύργου γιόρταζαν οι νεκροί και οι ζωντανοί το γλεντάνε με γεύματα πάνω στους τάφους. και τρέξαμε απ' τις εννιά το πρωί να δούμε τι σόι γιορτή είναι αυτή που κάνουν οι πόντιοι. και παρόλο που ακούγεται λίγο άρρωστο να απλώνεις τα ταπεράκια και να τρως πάνω στους τάφους, ήταν πολύ συγκινητικό να βλέπεις οικογένειες μικρές και μεγάλες να τρώνε μαζί με τους δικούς τους ανθρώπους [τους νεκρούς] και ακόμα πιο συγκινητικό να βλέπεις ανθρώπους μόνους να έχουν απλώσει το κολατσιό τους πάνω στον τάφο του συντρόφου τους ή του παιδιού τους [πολλά νέα παιδιά χαμένα σε αυτοκινητιστικά ρε γαμώτο], να τρώνε πασχαλινά αυγά και να κλαίνε [παρόλο που κανονικά σήμερα δεν έκανε να κλάψουν]. έμοιαζε με γιορτή, αλλά δεν ήταν και τόσο γιορτινή η ατμόσφαιρα. οι μόνοι που είχαν γιορτή ήταν οι τσιγγάνοι απ' εξω που πουλούσαν πλαστικά λουλούδια κι αυτοί μέσα που μάζευαν τα φαγητά που έμεναν στο τέλος πάνω στους τάφους.
το στόρι είναι εδώ.
~την ώρα που πηγαίναμε, λίγο πριν στρίψεις για ασπρόπυργο, είδαμε αυτό.

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

ough! bass runners @ bios



all those moments will be lost in time. like tears in rain... o kuedo [που προφέρεται κιούντο] κι η laurel halo θα έχουν κυκλοφορήσει νέο υλικό λίγο πριν παίξουν ζωντανά στο τρίτο ough! event στο bios. ο kuedo νέο ep και η halo το πρώτο της άλμπουμ στην hyperdub. επίσης, θα μείνουν αρκετές μέρες στην αθήνα και θα κάνουν κι άλλα πράγματα εκτός του live.
στο μεταξύ, το event δεν θα έχει μόνο kuedo kai laurel halo, ολόκληρο το line up θα ανακοινωθεί σύντομα. το πιο ενδιαφέρον απ' όλα όμως είναι ότι μέχρι τις 20.5 τρέχει ένας διαγωνισμός για έλληνες μουσικούς που έχουν ένα μήνα για να διασκευάσουν ένα κομμάτι από το σάουντρακ του blade runner για να στείλουν στο oughzine@gmail.com ή στο ough@ough.gr. θα υπάρξει και remix και κυκλοφορία για δύο απ' αυτές. περισσότερα την επόμενη εβδομάδα.

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

σερφ στη γάζα





o andrew mcconnell φωτογράφισε τον mohammed abu jayab -έναν ψαρά και ξυλουργό που είναι ένας από τους πιο παλιούς σέρφερ στην γάζα- και την παρέα του, την ώρα που έκαναν σερφ στην παραλία sheik khazdien. o mohammed έφτιαξε τη σανίδα από ξύλο, μόνος του, απ' τις εικόνες των σέρφερ που έβλεπε στην τηλεόραση. "σε μια περιοχή που η ζωή σημαδεύεται από διαμάχες και αγώνα για επιβίωση, το σερφ είναι ένα από τα ελάχιστα μέσα να ''ξεφύγεις'', έτσι έγινε κάτι πολύ σημαντικό''. σήμερα υπάρχουν περίπου 30 σέρφερ στην γάζα. είναι αδύνατο να βρεις εξοπλισμό, βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στις δωρεές που φτάνουν απ' το εξωτερικό. οι διαπραγματεύσεις για να τον εκτελωνίσουν στο τελωνείο του τελ αβίβ μπορούν να κρατήσουν και δύο χρόνια. τις περισσότερες φορές απλά επιστρέφεται...
το σάιτ του andrew mcconnell είναι εδώ. ολόκληρο το στόρι είναι εδώ.
και το σερφ κλαμπ της γάζας.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

ανεργία και χαρά



~στα ζωτικής σημασίας ερωτήματα oasis ή blur; ήμουν πάντα με τους blur [κι ακόμα είμαι blur-ικός φουλ: άκου μόνο τι γράφει ακόμα και τώρα ο άλμπαρν]. και κάργα μπιτλικός [αυτοί δεν είναι οι beatles, είναι οι cake που έγραψαν μετά από χρόνια ένα κομμάτι της προκοπής.
~
“οne time bill was in scotland when he met a (presumably good-looking) 22-year-old norwegian exchange student at a bar who brought him to a house party friends of hers were throwing. when they arrived, upon finding a huge pile of dirty dishes in the sink and no clean glasses to drink from, bill just started washing the dishes like it was no big deal. afterward he happily drank vodka from a coffee cup”...
~στο μεταξύ, διάβασα αυτό:
resist the temptation to get a job. instead, play. the most important is this: do not work. work is anything that you are compelled to do. by its very nature, it is undesirable. work kills. the japanese have a term “karoshi”, which means death from overwork. that’s the most dramatic form of how work can kill. but it can also kill you in more subtle ways. if you work, then day by day, bit by bit, your soul is chipped away, disintegrating until there’s nothing left. a rock has been ground into sand and dust. there’s a common misconception that work is necessary. you will meet people working at miserable jobs. they tell you they are “making a living”. no, they’re not. they’re dying, frittering away their fast-extinguishing lives doing things which are, at best, meaningless and, at worst, harmful. people will tell you that work ennobles you, that work lends you a certain dignity. work makes you free. the slogan “arbeit macht frei” was placed at the entrances to a number of nazi concentration camps. utter nonsense.
do not waste the vast majority of your life doing something you hate so that you can spend the small remainder sliver of your life in modest comfort. you may never reach that end anyway. resist the temptation to get a job. instead, play. find something you enjoy doing. do it. over and over again. you will become good at it for two reasons: you like it, and you do it often. soon, that will have value in itself. i like arguing, and i love language. so, i became a litigator. i enjoy it and i would do it for free. if i didn’t do that, i would’ve been in some other type of work that still involved writing fiction – probably a sports journalist.
so what should you do? you will find your own niche. i don’t imagine you will need to look very hard. by this time in your life, you will have a very good idea of what you will want to do. in fact, i’ll go further and say the ideal situation would be that you will not be able to stop yourself pursuing your passions. by this time you should know what your obsessions are. if you enjoy showing off your knowledge and feeling superior, you might become a teacher.
find that pursuit that will energise you, consume you, become an obsession. each day, you must rise with a restless enthusiasm. if you don’t, you are working. most of you will end up in activities which involve communication. to those of you i have a second message: be wary of the truth. i’m not asking you to speak it, or write it, for there are times when it is dangerous or impossible to do those things. the truth has a great capacity to offend and injure, and you will find that the closer you are to someone, the more care you must take to disguise or even conceal the truth. often, there is great virtue in being evasive, or equivocating. there is also great skill. any child can blurt out the truth, without thought to the consequences. it takes great maturity to appreciate the value of silence.
in order to be wary of the truth, you must first know it. that requires great frankness to yourself. never fool the person in the mirror.
από εδώ.

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

bittersweet


μπορεί η ιστορία του david box να είναι σύντομη, είναι γεμάτη όμως από συμπτώσεις και τραγικά περιστατικά που την κάνουν να μοιάζει με επεισόδιο του twilight zone. γεννήθηκε το ’43 στο texas, στην ίδια περιοχή που ζούσε κι ο buddy holly, το πιο μεγάλο του είδωλο. τρελός φαν του holly και των crickets άρχισε από 9 χρονών να γράφει κομμάτια που θύμιζαν τον ήχο τους. Το '59 που σκοτώθηκε ο holly σε αεροπορικό ο david ήταν 16 χρονών. ένα χρόνο αργότερα ηχογράφησε ένα single με τους crickets, [στη θέση του holly!], μια νέα version του «peggy sue got married», με πίσω πλευρά το δικό του «don’t cha know». αυτό το single ήταν το ένα από τα πέντε που πρόλαβε και άφησε πίσω του. το 1960 πήγε στο nashville και γνώρισε το άλλο του ίνδαλμα, τον roy orbison, και ηχογράφησε μαζί του δύο κομμάτια που έγιναν το επόμενο single του: «i’ve had my moments/if you can’t say something nice». μάλιστα, ο roy orbison τον φιλοξένησε στο σπίτι του για όσο καιρό έμεινε εκεί. τα επόμενα κομμάτια του είχαν «ήχο orbison», -με αποκορύφωμα το τραγικό κυριολεκτικά «i’ve had my moments» που ήταν σχεδόν προφητικό. λίγο καιρό αργότερα, τον οκτώβριο του ’64, κι ενώ είχε ανοίξει ο δρόμος για την επιτυχία και είχε όλες τις προοπτικές να γίνει σουπερστάρ, το μικρό αεροπλάνο που τον μετέφερε στο χώρο μιας συναυλίας έπεσε και ο david box σκοτώθηκε στα 21 του χρόνια, ακριβώς όπως και το παιδικό του ίνδαλμα.
όλα κι όλα τα κομμάτια που άφησε πίσω του είναι αυτά εδώ, τα πιο πολλά πρόχειρες ηχογραφήσεις και ντέμο [τότε δεν ήξεραν ακόμα το lo-fi].
κι αυτό είναι ένα πολύ ωραίο "πρόχειρο" κομμάτι του.

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

φάε σκατά τζούλια



~ο lee andrews εκτός από πατέρας του questlove [των roots] είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου τραγουδιστές ever. μπορεί να υπήρχαν καλύτερες φωνές [ακόμα και μέσα στο συγκρότημά του, τους hearts] και το δικό του «βελούδο» να μην φτάνει του nat ‘king’ cole -παρόλο που οι χροιές τους έμοιαζαν αρκετά- ξεχωρίζει όμως από τα έτσι κι αλλιώς απίθανα ονόματα της εποχής του doo-wop. επίσης, είπε τραγούδια όπως το «long lonely nights» ή το «teardrops». ο lee andrews έφτιαξε το γκρουπ του το 1952 όταν όλα τα μέλη ήταν ακόμα ανήλικοι και πριν γνωρίσουν επιτυχία με το «long lonely nights», είχαν ηχογραφήσει αρκετά κομμάτια στην rainbow και στην gotham –τα οποία δεν θεωρήθηκαν άξια για κυκλοφορίες. έπρεπε να περάσουν πέντε χρόνια και να ηχογραφηθεί το κομμάτι στην atlantic απ’ τον clyde mcphatter [των dominoes κι αργότερα των drifters] για να αποφασίσει η chess να το κυκλοφορήσει σε single με τον lee andrews και τους hearts [το 'long lonely nights']. και οι δύο version έγιναν επιτυχίες ταυτόχρονα, αλλά καμία δεν μπήκε στο τοπ-10 [έφτασαν και οι δύο στο νούμερο 11]. οι πρώτες ηχογραφήσεις των κομματιών μαζί με όσα είχε απορρίψει η gotham υπάρχουν μαζεμένα εδώ –και είναι μόνο φωνές με συνοδεία πιάνου. ο lee andrews κυκλοφόρησε ένα σωρό δίσκους τις επόμενες δεκαετίες, μόνος του ή με γκρουπ, με τους hearts όμως έκανε δύο ακόμα μεγάλα χιτ πριν το τέλος των ’50s, με τα σινγκλ «try the impossible» και «teardrops».
οι εκτελέσεις που γνώρισαν επιτυχία είναι εδώ.
~η φωτογραφία της γιαπωνέζας υπολοχαγού νατάσας είναι από αυτό το άρθρο για το πώς να βρεις την ευτυχία. [αν δεν καταλαβαίνεις αγγλικά, λέει "παντρέψου με συνοικέσιο". μέχρι να αγαπηθείτε θα περάσουν δέκα χρόνια. αν μέχρι τότε δεν έχεις πάρει διαζύγιο, θα βρεις την ευτυχία].
~απολογισμός: μου άρεσε και το άλμπουμ του sun araw με τους congos, και του black dice και των theesatisfaction και των hype williams και το esstends-esstends-esstends του ben vida, και traxman και desolate [αρκετά, παρόλο που είναι υπερεκτιμημένο] και δύο που προτείνω ανεπιφύλακτα:
death grips-the money store
tlaotlon-squirt image flex [ένας μυστηριώδης νεοζηλανδός σε ένα εκπληκτικό άλμπουμ]
και δεν θέλω να ξανακούσω τη λέξη julia holter μέχρι το τέλος του κόσμου [αλήθεια, έχει αντέξει να ακούσει κανείς ολόκληρο δίσκο της;]

Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

καλό πάσχα


θα μου πεις βρήκες τη μέρα να μιλήσεις για ζώα που υποφέρουν, την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες αρνιά και κατσίκια γυρνάνε στις σούβλες και ροδοψήνονται, αλλά είναι απ’ τις ειδήσεις που δεν μπορείς να αγνοήσεις:
στην κίνα εδώ και χρόνια κρατούν αρκούδες φυλακισμένες σε μικροσκοπικά κλουβιά και τους «αρμέγουν» τη χολή για να τη χρησιμοποιήσουν σε γιατροσόφια. «μερικοί δυτικοί λένε ότι είναι βάναυσο, αλλά νομίζω ότι οι αρκούδες συνεισφέρουν στην ανθρωπότητα», λέει ένας άντρας στο βίντεο που έχουν τραβήξει με κρυφή κάμερα και υπάρχει στο σάιτ του bbc. η διαδικασία είναι παράνομη, τα κλουβιά είναι τόσο μικρά που η αρκούδα δεν έχει χώρο ούτε να γυρίσει, ενώ από μια μόνιμη τρύπα στην κοιλιά της, η οποία φτάνει μέχρι το στομάχι, τής «αρμέγουν» τα γαστρικά υγρά τρεις φορές την ημέρα με τη μέθοδο του σταξίματος [ανοίγουν την τρύπα και τρέχει το υγρό από ένα σωλήνα που έχουν χώσει στην πληγή]. ο πόνος είναι τόσο ανυπόφορος, που τα άτυχα ζώα αυτοκτονούν, ξεσκίζοντας της κοιλιά τους, γι’ αυτό τους φοράνε μια σιδερένια κατασκευή -για να τις εμποδίσουν, κάνοντας τις συνθήκες ακόμα πιο άθλιες. τα γαστρικά υγρά στη συνέχεια ξεραίνονται και η σκόνη πουλιέται 21δολάρια το γραμμάριο. η ουσία που περιέχει μπορεί να αντικατασταθεί από φυτικής προέλευσης υποκατάστατα, αλλά περισσότερα από 10 χιλιάδες αρκούδες ζουν σε κλουβιά αυτή τη στιγμή και υποφέρουν για χρόνια, μέχρι να πεθάνουν από περιτονίτιδα και άλλες μολύνσεις.
η ιστορία που κυκλοφόρησε πριν από ’κανα μήνα με τη μάνα αρκούδα που στραγγάλισε το μικρό της και μετά αυτοκτόνησε είναι συγκλονιστική. το μικρό άρχισε να φωνάζει απ’ τους πόνους την ώρα που του τρυπούσαν το στομάχι και η μάνα του, που βρισκόταν σε διαφορετικό κλουβί, έσπασε τα σίδερα και βγήκε διώχνοντας τους εργάτες που το ταλαιπωρούσαν. μετά, ανήμπορη να το ελευθερώσει απ’ τα δεσμά του, το αγκάλιασε και το στραγγάλισε.
αμέσως μετά έπεσε με φούρια πάνω στον τοίχο και αυτοκτόνησε…

Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

βελβελέτς



~το ‘money store’ είναι ο πρώτος «μεγάλος» δίσκος που βγαίνει φέτος. και οι death grips είναι το μόνο συγκρότημα που θα ήθελα να δω αυτή τη στιγμή live. νομίζω ότι δεν με ενδιαφέρει πια κανένας και τίποτα. εδώ είναι έξι απ’ τα κομμάτια του, κι εδώ μια αποθεωτική κριτική για το δίσκο.
υποτίθεται ότι με το νέο άλμπουμ τους στην hyperdub οι hype williams θα πήγαιναν ένα βήμα παραπέρα, αλλά το ‘black is beautiful’ [που κυκλοφορούν ως dean blunt and inga copeland, μάλλον επειδή το έχουν παραχέσει με τις κυκλοφορίες ως hype williams] είναι μία απ’ τα ίδια. δηλαδή καλό, αν σ’ αρέσει ο ήχος τους. νομίζω ότι είναι και το άλμπουμ τους που μ’ αρέσει πιο πολύ, μετά το άτιτλο ντεμπούτο τους.
~οι velvelettes ήταν ένα από τα γυναικεία γκρουπ της motown που ξεκίνησε αρκετά ελπιδοφόρα στις αρχές των ’60s. η μαύρη αλήθεια είναι ότι δεν ήταν και ό,τι καλύτερο διέθετε η εταιρία, αλλά είπαν μερικά πολύ ωραία τραγούδια και θα μπορούσαν να είχαν καλύτερη τύχη. θα μου πεις ποια τύχη; οι velvelettes ήταν με διαφορά το πιο άτυχο από όλα τα γυναικεία γκρουπ της motown.
το συγκρότημα φτιάχτηκε από πέντε φίλες, αδελφές, ξαδέλφες το 1961 και κάποια από αυτές είχε συμμαθητή τον ανιψιό του berry gordy, ο οποίος τις ενθάρρυνε να κάνουν οντισιόν στην εταιρία του θείου του. λίγο πριν το τέλος του 1962 υπόγραψαν στην motown και τον ιανουάριο του ’63 άρχισαν να ηχογραφούν.
το πρώτο σινγκλ τους ήταν το “there he goes” με πίσω πλευρά το “that’s the reason why”, μάλιστα, η φυσαρμόνικα που ακούγεται είναι του νεαρού –τότε- stevie wonder. κι ενώ οι καημένες οι velvelettes περίμεναν τη σειρά τους στην επιτυχία, ηχογράφησαν με διάφορους παραγωγούς κομμάτια που στη συνέχεια ξαναηχογραφήθηκαν από άλλα γυναικεία ονόματα της εταιρίας και ανέβηκαν στα τσαρτ. η εταιρία είχε δώσει προτεραιότητα στις vandellas και τις supremes, έτσι οι velvelettes έμειναν για πάντα ένα γκρουπ «βήτα κατηγορίας».
την άνοιξη του ’64 κυκλοφόρησε η μόνη τοπ-40 επιτυχία που είδαν ποτέ στην αμερική, το “needle in a haystack”, ένα από τα πιο ωραία τραγούδια τους, με παραγωγό τον norman whitfield, που ήταν παραγωγός και στο επόμενο σινγκλ τους, το “he was really something”. οι velvelettes συνόδεψαν τα πιο μεγάλα ονόματα της εταιρίας στις περιοδείες και άνοιγαν τις εμφανίσεις τους.
τον σεπτέμβριο του ’64, και αφού ηχογράφησε το dancing in the streets με τις martha and the vandellas, η betty belly άφησε τις velvelettes κι έγινε vandella. έτσι οι velvelettes έμειναν τέσσερις, έκαναν για καναδυο χρόνια ακόμα εμφανίσεις ως σαπόρτ γκρουπ σε μεγάλα ονόματα και μετά οι δύο απ’ αυτές έγιναν νοικοκυρές. οι άλλες δύο συνέχισαν να κάνουν φωνητικά σε ζωντανές εμφανίσεις ονομάτων της motown.
το τελευταίο σινγκλ τους ήταν το “these things will keep me loving you” το 1966, το οποίο πέντε χρόνια αργότερα το θυμήθηκαν στην αγγλία και μπήκε στο τοπ-40. οι velvelettes είχαν διαλυθεί οριστικά το 1969.
ένα μπεστ οφ τους εδώ.

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2012

κάπρις



~μεγάλη παρασκευή -και 13- με capris και αμερικάνικα σκάνδαλα [«310 years of disgust and delight», ένα τεύχος του new york αφιερωμένο στα σκάνδαλα που ‘έγραψαν’ την ιστορία της νέας υόρκης].
οι capris ήταν 15χρονών –όλοι ιταλικής καταγωγής νεοϋορκέζοι απ’ το queens- όταν έφτιαξαν το γκρουπ [το οποίο ονομάστηκε capris απ’ την lincoln capri του ’57 και όχι απ’ το νησί] και τραγουδούσαν στο δρόμο το «there’s a moon out tonight» όταν τους άκουσαν ‘κάποιοι παραγωγοί’ και τους ζήτησαν να το ηχογραφήσουν.
το 1958 το κομμάτι που είχε γράψει ο βασικός τραγουδιστής του γκρουπ [ο nick santamaria] κυκλοφόρησε σε 45άρι με β΄ πλευρά το «indian girl», αλλά στα credits δεν μπήκε το όνομά του. οι capris έκαναν μερικές εμφανίσεις σε σχολικές γιορτές, σε μικρά κλαμπ της περιοχής και σε εκκλησίες και λίγο μετά την κυκλοφορία του 7ιντσου διαλύθηκαν. και οι πέντε έπιασαν «κανονικές» δουλειές, άσχετες με το τραγούδι.
το δισκάκι που είχε κυκλοφορήσει στην planet records δεν είχε κι ιδιαίτερη τύχη. λίγοι το πήραν είδηση, κυρίως στον κύκλο τους στη νέα υόρκη και για ενάμιση χρόνο παρέμεινε αγνοημένο, μέχρι που το «ανακάλυψε» ο jerry green, υπάλληλος ενός μικρού δισκάδικου που είχε ο irving ‘slim’ rose σε μια υπόγεια στοά του μετρό. το μαγαζί πουλούσε μόνο 45άρια, κυρίως από r&b γκρουπ της εποχής. ο πελάτης που το πήγε το αντάλλαξε με κάποια άλλα επίσης αγνοημένα χιτ. να σημειώσω εδώ ότι η συγκεκριμένη έκδοση της planet records σήμερα στοιχίζει πάνω από 1500 δολάρια. o jerry πήγε το δίσκο στο night train show του dj alan fredericks και μπήκε στο airplay του, με αποτέλεσμα πλήθη ανθρώπων να πλημμυρίσουν το μαγαζί αναζητώντας το «there’s a moon out tonight». o green κατάφερε και βρήκε το μάστερ και το δισκάκι ξανακυκλοφόρησε από την lost nite records -την εταιρία του green που ανατύπωνε σπάνια single στην αυθεντική μορφή τους- και έγινε μεγάλη επιτυχία.
αυτή η αναπάντεχη επιτυχία ήταν κι ο λόγος που παράτησαν τις δουλειές τους τα μέλη των capris και στις αρχές του ’61 ξαναέφτιαξαν το συγκρότημα. το δισκάκι έφτασε στο νούμερο 3 των pop chart και ξανακυκλοφόρησε σε τρίτη ανατύπωση από την old town, την εταιρία που κυκλοφόρησε και τα επόμενα single τους, τα οποία πήγαν άπατα. το 1963 το διέλυσαν οριστικά και ξαναγύρισαν όλοι στις δουλειές τους -μέχρι το 1982 που ξαναζωντάνεψαν απ’ τις στάχτες τους και έφτιαξαν κι άλλο ένα πολύ μεγάλο χιτ για τους σταθμούς που έπαιζαν oldies, το «morse code of love». το κομμάτι που επίσης έχει γράψει ο nick santamaria ακούγεται λες κι είχε γραφτεί στα ’50s. το «there’s a moon out tonight» [που ήταν από τα πολύ αγαπημένα του peel] έχει ένα πολύ «ανορθόδοξο» κλείσιμο σε σχέση με τα υπόλοιπα doo-wop κομμάτια της εποχής: οι φωνές μετατρέπονται από λεπτές σε μπάσες όσο το τραγούδι εξελίσσεται και το κάθε μέλος που τραγουδάει λέει τη στροφή όλο και πιο αργά…
~κάνω μια παρένθεση εδώ για να σχολιάσω το φαινόμενο «φούρνος» που έχει πάρει τη μορφή επιδημίας στην αθήνα. ενώ όλα τα μαγαζιά κλείνουν, οι φούρνοι και τα σουβλατζίδικα πληθαίνουν με ρυθμό «λερναίας ύδρας» [ένα εμπορικό κλείνει-τρεις φούρνοι και ένα σουβλατζίδικο ανοίγουν στη γειτονιά]. επίσης, πληθαίνουν κι οι ελληνικές σημαίες στα μπαλκόνια. χθες στην ακαδημία πλάτωνος μετράγαμε πατριώτες που το διαλαλούν περήφανα με τη γαλανόλευκη σε κοινή θέα, και αναρωτιόμασταν μήπως είναι κάποιος μυστικός κώδικας που αγνοούμε…
κάπρις

Τρίτη, 10 Απριλίου 2012

katz



τον ιανουάριο του 2012, εκδόθηκε το βιβλίο katz, βασισμένο πάνω σε ένα από τα σημαντικότερα έργα λογοτεχνίας των κόμικς, το maus του art spiegelman. Το maus έχει μεταφραστεί σε πάνω από 50 γλώσσες, έχει κερδίσει βραβείο pulitzer και είναι μάλλον το πιο ζωντανό ντοκουμέντο της γενοκτονίας των εβραίων. όσοι δεν το γνωρίζουν, μπορούν να διαβάσουν μερικά πράγματα
εδώ.
το βιβλίο katz, είναι πανομοιότυπο με το πρωτότυπο του maus, με την εξαίρεση ότι έχει επέμβει στον τρόπο αναπαράστασης των χαρακτήρων του βιβλίου. ενώ στο maus οι έγκλειστοι των στρατοπέδων, κατά κύριο λόγο εβραίοι, είναι ζωγραφισμένοι ως ποντίκια και οι γερμανοί ως γάτες, στο katz έχουν αντικατασταθεί όλα τα κεφάλια των ποντικών με κεφάλια γατών. oι χαρακτήρες του βιβλίου δεν ανήκουν πλέον σε διαφορετικό ζωικό είδος. το πειρατικό καταστασιακό αυτό εγχείρημα, εκδόθηκε από τις εκδόσεις la cinquième couche και πρωτοεμφανίστηκε στο φεστιβάλ της angoulême, όπου πρόεδρος ήταν για την χρονιά 2012 ο ίδιος ο art spiegelman.
η εκδοτική εταιρεία flammarion που κατέχει τα δικαιώματα της γαλλικής μετάφρασης αποφασίζει, τρεις εβδομάδες πριν το βιβλίο διατεθεί στα βιβλιοπωλεία, και ενώ η δειγματοληψία εξαντλεί σε pre-order τα 1000 τυπωμένα βιβλία, να ασκήσει δίωξη κατά του εκδότη της la cinquième couche, του γάλλου διανομέα les belles lettres και του εμπνευστή του βιβλίου, ιλάν μανουάχ. καθώς τα έξοδα της δίκης υπερέβαιναν τα 20.000 ευρώ, μια φιλική συμφωνία, un accord à l'amiable, αναγκάζει να καταστραφούν όλα τα βιβλία καθώς και τα ψηφιακά αρχεία με την παρουσία εισαγγελέα.
όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα μπορούν να παρακολουθήσουν τα παρακάτω άρθρα:
ο bart beaty για το
comics reporter.
συνέντευξη του ιλάν μανουάχ στο actuabd και στο
du9.
podcast συζήτησης πάνω στο katz, στο βιβλιοπωλείο filigranes.
άρθρο του δικηγόρου maxime lambrechts πάνω στο katz με άξονα τα πνευματικά δικαιώματα.
video της πολτοποίησης μπορείτε να δείτε
εδώ.
η καταστροφή των βιβλίων έγινε την παρασκευή 16 μαρτίου.
συμπτωματικά, με την αναδρομική έκθεση του art spiegelman στο bpi, centre pompidou, θα εκτεθούν φωτογραφίες στην γκαλερί-βιβλιοπωλείο
le monte-en-l'air που θα μαρτυρούν την επιχείρηση καταστροφής. η έκθεση αυτή θα γίνει στο πλαίσιο του φεστιβάλ sonic protest όπου ο ιλάν μανουάχ μαζί με τους balinese beast είναι καλεσμένοι για μια συναυλία στο petit bain την παρασκευή 13 απριλίου.

schoolwave_μέρα δεύτερη





νέο αίμα, πολύ μέταλλο. εδώ.