Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

ένα στόρι με λαχανικά και γουρούνια


~ανάγκη: καθετί που επιβάλλεται από τα πράγματα, από τις υπάρχουσες συνθήκες / οικονομική δυσκολία / εξ ανάγκης, κατ' ανάγκη, αναγκαστικά, άσχετα από τις προθέσεις ή διαθέσεις. [λεξικό τεγόπουλος φυτράκης].
~μέχρι τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο -το 1914- η μεγάλη βρετανία εισήγαγε 55 τόνους φαγητού το χρόνο, περισσότερη απ' τη συνολική ποσότητα που καταναλωνόταν στο νησί. το 47% του καλαμποκιού που γινόταν ψωμί ερχόταν απ' το εξωτερικό, κυρίως απ' την αμερική και τον καναδά. το 1915, και μετά από την καταστροφή πολλών εμπορικών πλοίων απ' τους βομβαρδισμούς, όταν όλα τα εισαγόμενα φαγώσιμα άρχισαν να εξαφανίζονται και να παρουσιάζεται πρόβλημα στη διατροφή, η αγγλική κυβέρνηση έφτιαξε το ''food production department'' με σκοπό να κάνει το νησί ''διατροφικά επαρκές''. με μια καμπάνια που ήταν από τις πιο χρήσιμες και πετυχημένες του 20ού αιώνα και έτρεχε σε όλη τη χώρα, προέτρεπαν τον κόσμο να καλλιεργεί το δικό του φαγητό και να τρέφεται σωστά. το ''dig for victory'' δεν έσωσε απλά την αγγλία από την πείνα στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά είχε και ''εξαιρετικά σποτελέσματα στην υγεία του έθνους'' [αντιγράφω απ' την εισαγωγή του ''we'll eat again'', μιας συλλογής με αγγλικές συνταγές του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου που είχε κυκλοφορήσει το imperial war museum πριν από αρκετά χρόνια]:
''η υγεία του έθνους ήταν ανέλπιστα καλή σε όλα τα χρόνια του πολέμου, παρόλες τις σωματικές και ψυχολογικές καταπονήσεις που είχαν υποστεί οι άνθρωποι. το ποσοστό παιδικής θνησιμότητας μειώθηκε και ο μέσος όρος ηλικίας αυξήθηκε -για όσους πέθαιναν από φυσικά αίτια. ο λόγος για αυτό ήταν οι νέες διατροφικές συνήθειες που επιβλήθηκαν λόγω του πολέμου. από ανάγκη. για πολλούς ανθρώπους από τα πιο φτωχικά κοινωνικά στρώματα οφείλονταν στις βιταμίνες και τις πρωτεΐνες που άρχισαν να παίρνουν λόγω σωστότερης κατανομής του φαγητού -με τα δελτία- ενώ για τους υπόλοιπους που ζούσαν σε συνθήκες χλιδής και αφθονίας, οφείλονταν στη μείωση των ποσοτήτων λίπους, κρέατος, αβγών και ζάχαρης που κατανάλωναν.
αυτό που προέτρεπε τον κόσμο η καμπάνια ήταν να καλλιεργήσει κάθε κομμάτι με χώμα σε ολόκληρη τη χώρα [μέχρι και στα παρτέρια του μπιγκ μπεν] με ζαρζαβατικά, δημητριακά και λαχανικά που μπορούσες να τα φας.

~στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου ''a taste of history'' [που περιέχει την ιστορία του φαγητού στη μεγάλη βρετανία τα τελευταία ... δέκα χιλιάδες χρόνια], γράφει η gill corbishley: ''ironically, it was the threat of disaster presented by the second world war which really revolutionised british farming in the twentieth century. with the experience of shortage during the first world war still a vivid memory, the government was quick to act. 'dig for victory' was the slogan, and the farming population responded magnificently. nearly six million acres of grassland were ploughed, including windsor great park, which became the largest wheat fileld in britain. crops were grown on the sussex downs for the first time since saxon days. by 1944 food production, in terms of calories, had almost doubled, wheat production has increased by 90% over its pre-war and vegetable production by almost 50%. over half of all manual workers kept either allotments or vegetable gardens. allotments sprang up in the london parks -even in the moat at the tower of london! pig clubs were started up throughout the country because farmers had turned from animal farming, which must be supported by imported feed-stuffs which were no longer available, to growing wheat and potatoes''.

"the whole of britain's home front was encouraged to transform private gardens into mini-allotments. not only this, but parks, formal public gardens and various areas of unused land were dug up for planting fruit and vegetables. k
ensington gardens dug up its flowers and planted rows of cabbages. the government also encouraged people to keep a few chickens or ducks for eggs. some communities set up pig clubs, feeding the pigs on kitchen scraps and sharing the pork when the pigs were slaughtered. hyde park had its own piggery. goats were kept for milk and rabbits for stew''.
[αυτό από εδώ].
μέχρι το τέλος του 1943 πάνω από ένα εκατομμύριο τόνοι λαχανικών καλλιεργούνταν στους αγγλικούς κήπους και τα ''οικόπεδα''.
η αθήνα είναι γεμάτη πάρκα και παρτέρια [πολύ περισσότερα απ' οσα θα περίμενε κανείς]. και είναι μια καλή ευκαιρία να ξαναδούν χώμα και πράσινο η πλατεία κοτζιά και η ομόνοια.
~αυτό είναι το πιο δημοφιλές ποστ του blog τους τελευταίους 12 μήνες. και το άλμπουμ με τα πιο πολλά dnlds.

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

notebook



ενώ η φετινή αποκριά μάλλον θα μου θυμίζει ''για πάντα'' την κασέτα του cheick el meskine, αυτά είναι μερικά από τα άλμπουμ που κράτησα στον σκληρό από το σημερινό ξεσκαρτάρισμα:
the belbury poly-belbury tales
bill ryder-jones-if
die jungen-at breath’s end
mustafa ozkent orchestra-genclik elele
jean-claude vannier-l'enfant assasin des mouches
suzanne ciani-lixiviation
musette-drape me in velvet
michael cole & michael jessett-fingerbobs
ital-hive mind
neung phak-2
f. c. judd-electronics without tears
david cain-seasons

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

ιτς ολ γκρικ



~φίλη που μόλις γύρισε από πολύμηνο ταξίδι στη νότια αμερική [δεν είναι όλοι οι έλληνες απένταροι και άνεργοι, κάποιοι έχουν -ακόμα- λεφτά για μεγάλα ταξίδια] και μάθαινε τις εξελίξεις από τις αντιδράσεις των ντόπιων, σοκαρίστηκε όταν η σπιτονοικοκυρά της, αποχαιρετώντας την κλαίγοντας, τής έδωσε ένα πακέτο φαγώσιμα δώρο «επειδή θα τα χρειαζόταν εκεί που πήγαινε» [δηλαδή στην αθήνα].
γυρνώντας, ήταν σίγουρη ότι θα έβρισκε την πλήρη καταστροφή. πήγε στο σουπερμάρκετ έντρομη περιμένοντας να αντικρίσει άδεια ράφια, ανθρώπους που παίρνουν κρέας και ψωμί με το δελτίο, γάλα σε σκόνη και κονσέρβες με χυμό ροδάκινου και τις άνεργες πρώην μοντέλες-νυν μασέρ στα ινστιτούτα να πληρώνονται με καλσόν [αυτό το τελευταίο ήταν δικιά μου προσθήκη για να ελαφρύνει λίγο το ποστ].
ελλάδα για τα ξένα μίντια είναι μόνο η αθήνα: οι σπασμένες βιτρίνες, οι φωτιές, οι άστεγοι, η δυστοπική εικόνα του κέντρου, τα συσσίτια του δήμου με τις χιλιάδες μερίδες και οι «συνταγές της πείνας» [το πιο προβεβλημένο ελληνικό βιβλίο αυτή τη στιγμή διεθνώς] και έλληνας εκτός από «απατεώνας», «τεμπέλης» και «λουφαδόρος» σημαίνει πια και «νεόπτωχος» και «πεινασμένος».
δίπλα στις γυναίκες-βεληγκέκα [με στριφτό μουστάκι και γένι τράγου], το γκρικ καμάκι, την άθλια γκρικ σάλαντ και τον ακόμα πιο άθλιο μουζάκα εστιατορίου, στις εντυπώσεις του ξένου προστέθηκαν ο μισθός βουλγαρίας, η βία συρίας, ποσοστά ανεργίας που σε λίγο θα ξεπεράσουν της ισπανίας, οι ζητιάνοι στους δρόμους, παιδιά που πέφτουν σαν τις μύγες κατά διάρκεια του διαλείμματος, καμμένα νεοκλασικά και παχύσαρκοι υπουργοί. άντε να πείσεις την αγγλίδα συμπεθέρα [έχω και τέτοια] ότι η ελλάδα του 2012 δεν είναι ούτε η αιθιοπία των ’80s, ούτε η μπιάφρα των ’60s και τα παιδιά που πέφτουν λιπόθυμα απ’ την πείνα στα σχολεία δεν είναι και σκηνή ρουτίνας. κι ότι η αθήνα δεν είναι ένα μάτσο ερείπια, ουρές πεινασμένων και τόσο επικίνδυνη όσο η μποκοτά ή η σομαλία [μας αγαπάει, αλλά για καλό και για κάκό το πάσχα θα το περάσει στην αίγυπτο].
τουλάχιστον ακόμα.
~τι κομματάρα αυτή του ephrem tamiru. είναι από μια κλασική αιθιοπική κασέτα των 70s και ο τίτλος του είναι ye fiker meketa.

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

ιστορίες του μπέλμπουρι


~η περίπτωση του jim jupp [ο belbury poly, αυτός αριστερά στη φωτο, δεξιά είναι ο julian house, δηλαδή ο focus group -και οι δύο μαζί είναι η ghost box] είναι καλύτερη απόδειξη ότι αν έχεις μυαλό, όραμα και επιμονή θα έρθει μια μέρα που θα ξεχωρίσεις. ακόμα κι αν είσαι μεσήλικας που φτιάχνει ελιτίστικη μουσική και έχει μια αισθητική που απευθύνεται σε λίγους -μερικές φορές το ταλέντο είναι απλά ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω. ο νέος δίσκος του belbury poly που κυκλοφόρησε σήμερα δεν είναι μόνο ό,τι καλύτερο έχει βγει απ' την εταιρία, με όλα τα χαρακτηριστικά που τον κάνουν τυπικό folklore-hauntology δίσκο γεμάτο vintage ηλεκτρονικά και ήχους άλλων εποχών [έτσι, απροσδιόριστα], αλλά και ο πιο ολοκληρωμένος και προσεγγίσιμος από κάποιον που δεν έχει ιδέα τι εστί ghost box. το belbury tales περιέχει κομμάτια σαν κι αυτό. και άλλα έντεκα [η εισαγωγή δεν μετράει] που το κάνουν ένα από τα άλμπουμ που αξίζει να δώσεις λεφτά για να το αγοράσεις. [το artwork είναι επίσης καταπληκτικό].
~χθες το βράδυ, ακούγοντας αυτό, μου θύμισε αυτό το τραγούδι της βιτάλη [του φινγκερμπόμπς είναι δυο χρόνια πιο παλιό].
~και μια παλιότερη συνέντευξη του jim jupp για το nothingdays.

action hero στην αθήνα


~οι action hero είναι η gemma και ο james, ένα ζευγάρι από το μπρίστολ και μία από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες ομάδες devised theatre της μ. βρετανίας. από το 2005 δημιουργούν υπερπαραγωγές με lo-fi, diy αισθητική και ιδιαίτερη αδυναμία στους ποπ και καλτ μύθους, σε χώρους που για το παραδοσιακό κοινό του θεάτρου ίσως να φαίνονται ανορθόδοξοι: σε πάρτι, σε κλαμπ, σε μπαρ, σε γκαλερί και δημόσιους χώρους, κυρίως για ανθρώπους της ηλικίας τους. στις παραστάσεις των action hero το κοινό συμμετέχει και το διασκεδάζει πραγματικά. ίσως για αυτό οι παραστάσεις τους έχουν αποκτήσει τόσο δυνατό fan base και η φήμη τους εξαπλώνεται με γοργούς ρυθμούς, σε ένα κοινό νεαρής ηλικίας που ρυθμίζει κατά κάποιον τρόπο τις τάσεις του μέλλοντος και δημιουργεί το χιπ. στο «a western», μια παράσταση φτιαγμένη για μπαρ, δημιουργούν ατμόσφαιρα σαλούν με όλες τις σπλάτερ λετομέρειες και τα ειδικά εφέ, όπως κέτσαπ στη θέση του αίματος και στιγμιότυπα που θυμίζουν τις παιδικές αναμετρήσεις με φανταστικούς κακούς. στο «watch me fall» στήνουν έναν διάδρομο και κάνουν ακροβατικά και επικίνδυνα πράγματα, μοιράζουν στο κοινό κουτάκια κοκακόλα και του ζητούν να τους αποθεώσει πλήρως. με χιούμορ και αμεσότητα, οι action hero κάνουν το θέατρο να μοιάζει ποπ και διασκεδαστικό, κρατώντας την αισθητική και τα στάνταρντ τους σε υψηλά επίπεδα. «δημιουργούν ένα καταπληκτικό σόου», όπως έγραψε η guardian, εκθειάζοντας τη δουλειά τους «επανεφευρίσκοντας το χώρο και χρησιμοποιώντας τον σαν τρίτο μέλος του cast».
~το western παίζεται απόψε [παρασκευή 24.2]. το watch me fall παίζεται το σάββατο και την κυριακή [25 και 26.2] στο bios. αρχίζουν στις 9 το βράδυ και η είσοδος είναι 10 ευρώ.
εδώ υπάρχει η συνέντευξή τους.

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

ρετρολαγνεία



~ο die jungen [σωστά: οι die jungen του klaus von barrel] φάνηκε ότι είναι ξεχωριστή περίπτωση, απ' το πρώτο κομμάτι του που εμφανίστηκε στο bandcamp. το ντεμπούτο άλμπουμ του, ''at breath's end'', που κυκλοφορεί στις 5 μαρτίου σε κάθε μορφή, είναι σαν μπεστ οφ από επιτυχίες των '50s και '60s και τόσο αγαπησιάρικο και καλοδιάθετο, που αποκλείεται να μην το λατρέψεις. παρόλο που δεν είναι ο δίσκος που θα σου αλλάξει τη ζωή, θα σε σημαδέψει ή θα προκαλέσει χαμό από σχόλια, δημιουργεί μια νοσταλγία που σε λιγώνει και είναι τόσο όμορφος που μπορείς να τον ακούς όλη μέρα. είναι και ο πρώτος δίσκος του 2012 που μπορείς να προτείνεις ανεπιφύλακτα σε όλους, επειδή είναι φτιαγμένος για όλους. είναι σαν πιο ''καθαρός'' dirty beaches, ποπ, και για πιο μεγάλο κοινό. αν ήταν 30 χρόνια πριν που υπήρχε κόσμος που ασχολιόταν με τα τσαρτ, μέχρι τις 15 μαρτίου θα ήταν νούμερο ένα. τουλάχιστον στην αγγλία.
~με ήχους των '50s και '60s είναι φτιαγμένος και ο δίσκος του musette ''drape me in velvet'', κυρίως από κασέτες και μπομπίνες που κληρονόμησε από συγγενείς. στα τρία χρόνια που κράτησαν οι ηχογραφήσεις του δίσκου, αυτές οι κασέτες διαλύθηκαν, στραπατσαρίστηκαν και πάνω τους ηχογραφήθηκαν νέα όργανα και ήχοι. μετά στραπατσαρίστηκαν ξανά. μετά χρησιμοποιήθηκαν για να φτιαχτούν τα κομμάτια του άλμπουμ: ένα κολάζ από ''αναμνήσεις'' που εμφανίζονται ξαφνικά στη μορφή μελωδιών κι αποσπασμάτων από σάουντρακ, easy listening, γαλλικών τραγουδιών, κομματιών που θυμίζουν λαβράνο και μοντέρνα σταχτοπούτα.
παρόλο που ακούγεται πολύ ''πειραματικό'' στον τρόπο που δημιουργήθηκε, είναι τόσο προσιτό που πραγματικά νομίζεις ότι ακούς το σάουντρακ μιας παλιάς ταινίας.
~ο φινγκερμπόμπς είναι ένα ''παιδικό'' άλμπουμ που μπορεί να σου φτιάξει τη μέρα. ή τη νύχτα. το προτείνω όταν έχεις μαύρες. και οι τρεις δίσκοι υπάρχουν στο cbox.
~[kamakia, πλέι μπουζούκι, σκατά, high, bonebrokk, κρύο, miracles, εξτρατερέστριο, φτου, σκόρδο, απ' το playlist των κινητών της ερήμου
, zinezju meghdem]

roci frumos


o j είναι σπουδαγμένος μουσικός με τα ωδεία του και τα όλα του, βιρτουόζος της βιόλα ντα γκάμπα, με περγαμηνές από μικρά σύνολα μπαρόκ μουσικής. παράλληλα σπούδασε κόμικς σε γνωστή ιδιωτική σχολή με καταστροφικές συνέπειες, μιας και πασχίζει να βρει δουλειά έστω και ως γραφίστας. ο xela σπουδάζει μια ζωή γιατρός και στο ενδιάμεσο ασχολήθηκε με το grindcore σαν μπασίστας σε διάφορα μικρά συγκροτήματα, ενώ ο φφ είναι ο άνθρωπος ορχήστρα, ο οποίος έχει αποσυρθεί τα τελευταία χρόνια σε ενα χωριό στην κάρπαθο οπου ζει ασκητική ζωή και φτιάχνει τις δικές του λύρες...
και οι τρεις μαζί είναι οι roci frumos και αυτή είναι η πρώτη τους συνέντευξη.

κάρεν


η ιστορία της ζωής της karen dalton είναι ακόμα πιο δραματική απ’ τα τραγούδια της. με ινδιάνικες τσερόκι ρίζες και μια φωνή που θύμιζε στη χροιά και την έκταση [ακόμα και στον τονισμό των φθόγγων] την μπίλι χόλιντεϊ, ξεχώρισε από νωρίς και απόκτησε την εκτίμηση πολλών καλλιτεχνών των αρχών των ’60s, παρόλο που δεν έγινε ποτέ όνομα πρώτου μεγέθους. ο μπομπ ντίλαν την αναφέρει στην αυτοβιογραφία του που κυκλοφόρησε το 2004 σαν ιδιαίτερη περίπτωση του greenwich village [εμφανιζόταν στο café wha?], στη νέα υόρκη το 1961: «η αγαπημένη μου τραγουδίστρια εκεί ήταν η karen dalton. η karen είχε φωνή σαν της μπίλι χόλιντεϊ και έπαιζε κιθάρα σαν τον jimmy reed. τραγούδησα μαζί της μερικές φορές…». η karen κυκλοφόρησε δύο επίσημα στούντιο άλμπουμ όσο ήταν ζωντανή, το it's so hard to tell who's going to love you the best [το 1969] και το in my own time [το 1971], με συμμετοχές σπουδαίων μουσικών.
το 1966 αυτή και ο τότε σύζυγός της richard tucker έφυγαν απ’ τη νέα υόρκη και πήγαν να ζήσουν στα βουνά του κολοράντο, σε ένα μέρος τόσο απομονωμένο που δεν είχαν καν διεύθυνση και σε συνθήκες πρωτόγονες, χωρίς πολιτισμό, ανέσεις και τρεχούμενο νερό. η κάρεν ανέβαινε στο άλογο, φορτωνόταν τη στάμνα και πήγαινε στην πηγή να πάρει νερό. στο δρόμο έβγαζε το μπάντζο και έλεγε κι ένα μοιρολόγι με τρεμάμενη φωνή. μετά που γύρναγε σπίτι έπαιζε τα τραγούδια στον άντρα της και κάθονταν κι έπαιζαν κι έκλαιγαν μαζί. μια μέρα, κάλεσαν τους φίλους τους να τους παρουσιάσουν μερικά απ’ τα τραγούδια και με την ευκαιρία ηχογράφησαν κι αυτό το δίσκο που παρέμεινε 45 χρόνια ξεχασμένος μέσα σε ένα ντουλάπι και μόλις τώρα αποφάσισαν να τον κυκλοφορήσουν [με τίτλο ''1966'']. τα 14 κομμάτια μπορεί να μην είναι ηχογραφημένα και στις καλύτερες συνθήκες και να μοιάζουν με ντέμο, αλλά συνολικά είναι οι καλύτερες στιγμές της κάρεν που αποτυπώθηκαν σε μπομπίνα. παρόλο που είναι ηχογραφημένα μια και κάτω και μπροστά σε κοινό, δεν ακούς ούτε άχνα, ούτε απ’ το ακροατήριο ούτε απ’ την κάρεν –είναι τόσο απορροφημένοι που δεν τολμούν ούτε να χειροκροτήσουν. και είναι αλήθεια πολύ ωραίος δίσκος, συγκινητικός και με την κάρεν σε φόρμες. για τα ίδια τα κομμάτια και τους συνθέτες τους δεν γράφω γιατί τα γράφουν με λεπτομέρειες σε όλα τα review, σημασία έχει ότι αυτές, παρόλο που ακούγονται θλιμμένες, είναι από τις τελευταίες ανέμελες και χαρούμενες στιγμές της.
μετά που έφυγε απ’ το βουνό ξανά, «πήρε τα βουνά». έπεσε με τα μούτρα στα ναρκωτικά και το αλκοόλ, κόλλησε aids και πέθανε άστεγη και ταλαιπωρημένη στα 55 της. αγνώριστη.
εδώ.

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2012

uther moads


ο rhodri karim που κυκλοφορεί μουσική ως uther moads έχει ένα πολύ εντυπωσιακό βιογραφικό. μεγάλωσε στο άμπου ντάμπι, σπούδασε πληροφορική στο cambridge, έζησε στην ουαλία μέσα στη φύση και μόλις μετακόμισε στο λονδίνο όπου δουλεύει ως software developer. το πολύ καλό πρώτο ep του που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό στην association depth sound recordings, με τίτλο το όνομά του, είναι ένας συνδυασμός των ήχων που αγαπάει και τον διαμόρφωσαν, με ατμοσφαιρικούς ηλεκτρονικούς ρυθμούς, χαλαρό, με όμορφα φωνητικά που θυμίζουν φολκ ήρωες της αγγλικής εξοχής. μαζί με τις φωτογραφίες, τις απόψεις και τις επιλογές του, μοιράζεται κι ένα mixtape με καινούργια ακυκλοφόρητα κομμάτια του και ένα παραμύθι που έχει γράψει ο ίδιος…
εδώ.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

kakorizikh


το βιβλιαράκι ''kakorizikh'' [ανώνυμου συγγραφέα] που κυκλοφόρησε μόλις από τις εκδόσεις τοποβόρος [4 ευρώ ή 480 λιρέτες εξαρχείων] μόνο στην περιοχή των εξαρχείων, είναι από πολλές απόψεις μοναδικό. πρόκειται για μία συλλογή 125 [πραγματικών] μηνυμάτων που βρέθηκαν αποθηκευμένα στο φάκελλο ενός τηλεφώνου νόκια, αγορασμένο από κατάστημα στην πλατεία κάνιγγος, τα οποία συντάχτηκαν την περίοδο σεπτεμβρίου 2005-σεπτεμβρίου 2006 και προορίζονταν όλα για την ίδια γυναίκα. υβριστικά, χυδαία, μηνύματα καψούρας και απόγνωσης ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να ξεπεράσει τον χωρισμό. γραμμένα αποσπασματικά σε ακατάστατες ώρες, επαναλαμβάνουν εμμονικά το ίδιο ακριβώς παράπονο. ''μέσα από την αλάνθαστη μέθοδο των παραλλαγών που χαρακτηρίζει την τέχνη από τις απαρχές της, η ερωτική απογοήτευση, σαν να μην ήταν η ίδια αρκετή, χρωματίζεται από μια γραφή ιδιωματική, η οποία προδίδει έναν επιπλέον πόνο. τον πόνο της εσωτερικής μετανάστευσης".
τα μηνύματα αυτά, [γραμμένα σε greeklish], διασώθηκαν επειδή δεν στάλθηκαν ποτέ. διέφυγαν της προσοχής του κλεπταποδόχου, επειδή βρίσκονταν στο λίμπο των μη απεσταλμένων μηνυμάτων, που σώζονται αυτόματα από την συσκευή. αξίζουν όμως να αντιμετωπιστούν, ακόμα και μέσα στον ενδιάμεσο τόπο όπου ζούσαν, σαν ένα μνημείο του μη εκφερομένου, ένα χυδαιολογικό ορόσημο της ελληνικής καψούρας.
το βιβλίο υπάρχει στο ναυτίλο, vinyl microstore και σε μαγαζιά των εξαρχείων. κι αυτά είναι δυο τυχαία μηνύματα:
Tiskatarath s'olh th zwh sou na eisai palio kataramenh penny galata. Kako psofo esy kai o paliokeratiarhs sou. Na meineis steira, aklhrh kai xhra palio kataramenh. Oti xeirotero uparxei na pa8ete me ton palio poustara sou. Ton katarameno. Kako psofo na exete.
7:43:32μμ, Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2005
Den yparxei megalyteros ponos apo to na se prodwsoun. H axaristh penny galata kai xrysa dra....... to epra3an se baros mou. De tha dikaiwthw pote. To gnwrizw. Autes de 8a logodothsoun pote gia to kako pou ekanan. Na tis kynhgaei to kako se olh th zwh tous. Axaristes.
7:21:54 Παρασκευή 16 Ιουνίου 2006
Περισσότερα εδώ.

ντάουντον άμπεη


κάποιος στο twitter έγραψε ότι η μαίρη και ο μάθιου θα μπορούσαν να είναι η ρέιτσελ κι ο μος των αρχών του 20ου αιώνα, αν ήταν πρωταγωνιστές σε δράμα εποχής. βλέποντας σε μια σαββατιάτικη ολονυχτία ολόκληρο τον δεύτερο κύκλο του downton abbey [της αγγλικής σειράς που έχει φτιάξει ο julian fellowes του gosford park και αυτή τη στιγμή προβάλλεται στο αμερικάνικο pbs], όχι μόνο άρχισα να συμπαθώ τα δράματα εποχής, αλλά περίμενα μέχρι τις οχτώ το πρωί για να δω το τέλος μια ερωτικής ιστορίας που στον πρώτο κύκλο μου φαινόταν εντελώς αδιάφορη.
φυσικά, άλλα ντάλα της παρασκευής το γάλα που λέει και μια θεία μου, καμία σχέση με τον μος και την ρέιτσελ, αλλά η παρομοίωση μου άρεσε για εισαγωγή. δεν μοιάζει ούτε ο τόπος, ούτε ο χρόνος, ούτε καν η σχέση μεταξύ τους.
η μισέλ ντόκερι, πάντως, που παίζει τη μαίρη, το θεώρησε πολύ πετυχημένο και το δήλωσε περήφανα στο νιου γιορκ λίγο πριν αρχίσει να προβάλλεται ο δεύτερος κύκλος.
η μαίρη είναι κόρη αριστοκράτη σε μια έπαυλη της αγγλικής επαρχίας την εποχή του πρώτου παγκοσμίου πολέμου [ο πρώτος κύκλος τελειώνει λίγο πριν την έναρξη του πολέμου, κι ο δεύτερος τελειώνει λίγο μετά τη λήξη του] κι ο μάθιου είναι ο ξάδερφός της που την αγαπάει και τη ζητάει σε γάμο. αυτή που είναι κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο αρνείται, αυτός ετοιμάζεται να παντρευτεί άλλη, και τότε της μαίρης της έρχεται ταμπλάς επειδή καταλαβαίνει ότι τον αγαπάει.
καλά να πάθει, είναι πολύ μαλακισμένη στον πρώτο κύκλο. κι αυτός ακόμα πιο πολύ, κι αν δεν ήταν οι υπηρέτες με τα ωραία παράπλευρα στόρι και ο μπαμπάς [χιου μπόνεβιλ] να σώζουν κάπως την κατάσταση, δεν θα τον είχα ολοκληρώσει. η αλήθεια είναι ότι τον πρώτο κύκλο τον κοιμήθηκα σε ένα αρκετά μεγάλο μέρος του, επειδή η οικία των γκράνθαμ μου θύμισε αρκετά την οικία των δράκων στη λάμψη του φώσκολου, αν εξαιρέσεις τις ερμηνείες, την παραγωγή και το σενάριο, τα σκηνικά, τα κουστούμια και την καταπράσινη αγγλική επαρχία.
εκεί λοιπόν που βαριόμουν τον πρώτο κύκλο και δεν είχα σκοπό να δω τον δεύτερο, τον ξεκίνησα δοκιμαστικά χθες το βράδυ και ήταν αδύνατο να τον σταματήσω. ο πόλεμος στον δεύτερο κύκλο τους κάνει όλους πιο ανθρώπινους και τα γεγονότα να φαίνονται ακόμα πιο δραματικά. από κάποια στιγμή και πέρα γίνεται όσα παίρνει ο άνεμος, για να καταλήξει σαπουνόπερα εποχής με πιο ωραία φορέματα. το τέλος του όγδοου επεισοδίου [όπου νόμιζα ότι τελειώνει κι ο κύκλος] βρίσκει σχεδόν όλους τους ήρωες διαλυμένους να μαζεύουν τα κομμάτια τους [όσοι σκοπεύουν να το δουν καλύτερα να μην ξέρουν λεπτομέρειες].
έτσι, ενώ σήμερα το πρωί έπεσα για ύπνο αγωνιώντας για το μέλλον της σχέσης της μαίρης και του μάθιου, το απόγευμα είδα το σπέσιαλ χριστουγεννιάτικο επεισόδιο θεωρώντας ότι είναι κάτι ''γιορτινό'' σαν τα σπέσιαλ των κωμικών σειρών ή των ελληνικών σίριαλ -όπου όλοι τρελαίνονταν στο χορό και το τραγούδι- ενώ στην πραγματικότητα είναι μια κανονική δίωρη-και-κάτι ταινία εποχής, με χάπι εντ για ΟΛΟΥΣ ανεξαιρέτως τους ήρωες [για κάποιους καθόλου χάπι, αλλά από το χειρότερο προτιμότερο είναι το κακό, οπότε ας το βουλώσουν κι αυτοί κι ας είναι ευχαριστημένοι].
μόνο ο τζον μπέιτς έχει μείνει στη φυλακή.
τις εντυπώσεις από τον πρώτο κύκλο κλέβει η μάγγι σμιθ [παίζει την αριστοκράτισσα γιαγιά] την οποία χρειάστηκαν 10 επεισόδια για να τη συμπαθήσω, αλλά μαζί με του κακού γκέι μπάτλερ που καπνίζει ασταμάτητα, είναι μάλλον οι πιο ''δυνατοί'' χαρακτήρες της σειράς.
και ο τζον μπέιτς με την άννα.
αυτό είναι το μουσικό θέμα του τζον λούουν.

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

mounia


πρώτα άκουσα τυχαία
αυτό το τραγούδι. μετά πρόσεξα ότι στο ρεφρέν λέει κάτι καργιολάρι και κάτι τέτοια πρόστυχα και το ξανάκουσα για να προσέξω τους στίχους [προσπάθησα, αλλά είναι στα αφρικάνικα και δεν καταλαβαίνεις χριστό]. μετά πρόσεξα ότι αυτόν που το τραγουδάει τον λένε μοχάμεντ μουνί [μα την παναγία]. είναι ο μόνος μοχάμεντ που ξέρω με τέτοιο επώνυμο [ξέρω άλλους δύο], ξέρω, πάντως, κάποιον λουκά που λέγεται ''λουκάς ο πούτσος'' [ok, στην αρχή που το πρωτακούς είναι κάπως, μετά όμως το συνηθίζεις].
μετά βρήκα αυτό το τραγούδι που έχει το μουνί στον τίτλο. le mouni li gharou menni, ακούγεται σαν βρισιά, αλλά εγώ φταίω νυχτιάτικα;
α, και μια ευκαιρία - επένδυση. διάβασε το product description και τα customer reviews, μιλάμε για μεγάλη ευκαιρία.

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

rtmone



Έπρεπε να βρω μια υπογραφή, αλλά δεν ήξερα όλο αυτό το πράγμα περί nicknames, οπότε θεώρησα αυτονόητο ότι από την στιγμή που τα hip hop συγκροτήματα είχαν ονόματα με τρία γράμματα, έτσι έπρεπε να είναι και το δικό μου. Είδα ένα περιοδικό Μετρό που είχε λεξικό για skate. Εγώ βέβαια δεν έχω καμία σχέση με skate. Έλεγε radical: ριζοσπαστικός. Wow, γαμάτο λέω! Δεν ήξερα βέβαια ακριβώς τι σημαίνει ριζοσπαστικός, αλλά μ’ άρεσε. Μετά είδα trick: κόλπο. Λέω είμαι ο ριζοσπαστικός κολπατζής! Και το τρίτο τι να είναι; Man! Οπότε ήμουν ο Radical Tricker Man παύλα Μανώλης. Επειδή καταλάβαινα ότι είναι άθλιο, έπρεπε να το υποστηρίξω αυτό το πράγμα, βελτιωνόμουν στο γκράφιτι και με εκτιμούσαν όλοι περισσότερο για το στυλ μου. Και από τη στιγμή που είχα σεβασμό, μετά λέω θα το κάνω Respect Me! Και έγινα o Respect Me μέχρι την πρώτη Λυκείου που με ρωτάει ένας καθηγητής μου «Τι σημαίνει αυτό;» και μου λέει για πλάκα «Ρε τον μαλάκα;». Kαι λέω αυτό είναι! Αυτογνωσία! Το γνώθι σ’ αυτόν. Οπότε θεώρησα ότι θα έχει πλάκα το RTM και είναι και ένα κοινωνικό σχόλιο το ρε το μαλάκα από μόνο του. Έτσι έμεινε το RTM. Και το κράτησα επειδή στις κουβέντες πάντα γελούσε ο κόσμος και μου αρέσει το χιούμορ.
ολόκληρη εδώ.

σμολ θινγκς


οι throwing up, αγγλικό γυναικείο γκρουπ με άντρα ντράμερ, κυκλοφορούν σαν όνομα εδώ και κάμποσο καιρό, έβγαλαν κι ένα σινγκλ, αλλά δεν φαίνεται να νοιάστηκε κανείς [στο σάιτ του vice δεν έχουν ούτε ένα λάικ, ούτε ένα τουίτ, τίποτα]. αν είχαν βγει πριν από 25 χρόνια θα ήταν εξώφυλλo στο nme και θα έκαναν σαπόρτ στις throwing muses. θα τις είχαν και όλα τα αφιερώματα για τις riot grrrls. δεν είναι καθόλου κακές. στα λάιβ τους ο ντράμερ πετάει πάντα έξω τα βυζιά του. αν τα πέταγαν οι άλλες δύο, τώρα μπορεί και να τις ήξερε πιο πολύς κόσμος. εδώ είναι δουλειά τους.
~ο adam bainbridge είναι επίσης άγγλος [μισός για την ακρίβεια] ο οποίος λίγο πριν το τέλος του 2009 κυκλοφόρησε κι αυτός ένα σινγκλ, όπου στην α' πλευρά διασκεύαζε το swinging party των replacements. στην β' είχε το gee up. πέρσι τον οκτώβριο κυκλοφόρησε αυτό το βίντεο και άρχισαν να ασχολούνται πάλι μαζί του. τώρα ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει το πρώτο άλμπουμ του και νομίζω ότι είναι από τα πολύ ελάχιστα ''big things'' που θα ήθελα πολύ ν' ακούσω.
αξίζει πραγματικά να σπαταλήσεις ένα δεκάλεπτο.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2012

new poor



από εδώ.

my machines


το machines του inverz κυκλοφόρησε λίγο πριν τελειώσει η χρονιά με ένα εξαιρετικά καλαίσθητο artwork και υπάρχει διαθέσιμο μόνο στο site της granny. είναι ένας δίσκος που μαζεύει πολύ καλές κριτικές από παντού και στο wire το έχουν στις επιλογές τους για το office ambient στο τεύχος μαρτίου [το προηγούμενο ''ελληνικό'' που θυμάμαι ήταν το άλμπουμ του theodore στην lo recordings, πριν από 7 χρόνια]. εδώ είναι μία ελληνική παρουσίαση.
το my machines του inverz μπορείς να το αγοράσεις από εδώ. κι εδώ είναι ένα δείγμα.