Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

η σκύλα και τα μανταρίνια




~αυτή είναι η μάγγι, η πιο βολική σκύλα του κόσμου. όπου την βάλει το αφεντικό της στέκεται, στα τρία ή στα τέσσερα, σε σκάλες, σε δέντρα, σε αυτοκίνητα και τρένα, πάνω στο ψυγείο και πάνω στο κομοδίνο για μπιμπελό. η μάγγι είναι το πρότζεκτ στο tumblr του seth newell, ο οποίος είναι σίγουρα αμερικάνος [μόνο οι αμερικάνοι κάνουν τέτοια], παρόλο που λέει ότι είναι απ' το μπέρμινχαμ.
~μια εύκολη μαρμελάδα μανταρίνι-σαγκουίνι που τη φτιάχνεις σε λιγότερο χρόνο απ' όσο διαρκεί το suitable for framing των three dog night.
ξύσμα από 6 μανταρίνια
τη σάρκα από τα 6 μανταρίνια [χωρίς τα σπόρια]

τη σάρκα από 3 σαγκουίνια [χωρίς τα σπόρια]
2-3 κούπες ζάχαρη [εξαρτάται από το πόσο γλυκιά θέλουμε τη μαρμελάδα]
τρίβουμε ελαφρά τα μανταρίνια να πάρουμε όλο το ξύσμα τους, προσέχοντας να μην φτάσει στο άσπρο μέρος. μετά τα καθαρίζουμε από τη φλούδα και τα σπόρια. καθαρίζουμε τα τρία σαγκουίνια πολύ προσεκτικά να μην μείνει άσπρο πάνω στη σάρκα, τα κόβουμε στη μέση και πετάμε τα σπόρια. λιώνουμε στο μπλέντερ τη σάρκα του μανταρινιού και του σαγκουινιού, μαζί με το ξύσμα σε δύο-τρεις δόσεις και τα βάζουμε σε ένα μπολ.
βάζουμε τη ζάχαρη σε μια κατσαρόλα πάνω σε δυνατή φωτιά, σκέτη, και την αφήνουμε να λιώσει και να σκουρήνει αρκετά, ανακατεύοντας συνεχώς.
όταν είναι έτοιμη η καραμέλα [προσοχή, να μην καεί] ρίχνουμε μέσα τα λιωμένα φρούτα και ανακατεύουμε καλά [μέχρι να διαλυθεί η καραμέλα που σχηματίστηκε]. αφήνουμε τα φρούτα να βράσουν σε δυνατή φωτιά για 15 περίπου λεπτά, μέχρι να δέσει η μαρμελάδα.
δεν χρειάζεται να είναι πολύ πηχτή, όταν κρυώσει «δένει» μόνη της.
διατηρείται για 5-6 μέρες [αλλά δεν πρόκειται να μείνει πιο πολύ, έτσι κι αλλιώς].
[shit, βασιλόπιτα για μεθύστακες, ο μαύρος και το καροτσάκι, lean back, λαβ]

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

φαϊνάνσιαλ γκλαμ_mmm...


Jar Moff: «φαϊνάνσιαλ γκλαμ». O Jar Moff είναι μουσικός. Έχει κυκλοφορήσει δουλειές του στην Leaving Records από το Los Angeles, έχει συμμετάσχει στη συλλογή «Synthesist-Re-Synthesist» (το remake στα κομμάτια του άλμπουμ «Synthesist» του Harald Grosskopf), ενώ οι homemade κυκλοφορίες στις οποίες επιμελείται το artwork είναι πραγματικά έργα τέχνης. Τα εξώφυλλα των κυκλοφοριών του Jar Moff είναι χειροποίητα κολάζ, ιδιαίτερα και με εντελώς δική του αισθητική που ταιριάζει με τους ήχους του. Πρόσφατα, ο aardVarck επέλεξε ένα από τα έργα του για το εξώφυλλο του νέου δίσκου του «Blown up mountains».
Η πρώτη προσωπική έκθεσή του στο Bios με μερικά από τα κολάζ του με τίτλο «φαϊνάνσιαλ γκλαμ» ξεκινάει την Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου και θα διαρκέσει μέχρι τις 12 Μαρτίου 2012.
http://jarmoff.blogspot.com
Γιώργος Κάλλας: «mmm…». Ο Γιώργος Κάλλας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1978. Σπούδασε σχέδιο μόδας και αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων. Είναι αυτοδίδακτος ζωγράφος. Καμιά φορά
ξεφεύγει απ’ τον καμβά και εκφράζεται στους δρόμους της πόλης. Πολλά από τα stencils του βρίσκονται στα πιο κεντρικά σημεία της Αθήνας. Τα έργα του Γιώργου είναι ελκυστικά και σέξι, όχι μόνο επειδή η θεματολογία του είναι η Madonna, αλλά και για την άρτια ζωγραφική και την καθαρότητα της τεχνικής του. Η δουλειά του μπορεί να χαρακτηρισθεί "glam rock"... ή στην περίπτωση της ζωγραφικής "glam pop" και μας οδηγεί στην αισθητική και την εποχή του Warhol. Το αποτέλεσμα είναι φρέσκο, σύγχρονο και πρωτότυπο. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με την Madonna, με την οποία όπως λέει "δεν έχει τελειώσει ακόμα". Την αποτυπώνει, την «παραμορφώνει», τη θεοποιεί, την απομυθοποιεί. Είναι η μούσα του. Η πρώτη του ατομική έκθεση "Kiss my art, Madonna" πραγματοποιήθηκε το 2008 στη γκαλερί Spilioti Project, και έργα του έχουν συμμετάσχει στις ομαδικές εκθέσεις "Erotica XXX", "Erotica part2za", "White Xmas" και "The present".
Το Ough! σε συνεργασία με το Stigma Lab διοργανώνει τη νέα του έκθεση με τίτλο «mmm…» που θα γίνει στον πρώτο όροφο του Bios.
Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 26 Ιανουαρίου μέχρι και τις 12 Μαρτίου 2012.
Εδώ είναι η συνέντευξή του.
Τα εγκαίνια και για τις δύο είναι απόψε στις 8 το βράδυ στον πρώτο όροφο, στο bar του Bios.

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

οugh! boom!


το ough! είναι το πρώτο δίγλωσσο ελληνικό on line περιοδικό. ένα περιοδικό πραγματικότητας με βάση την αθήνα, με διαφορετικό κεντρικό θέμα κάθε μήνα και ποικίλη ύλη που αφορά τον πολιτισμό και την ζωή στην πόλη. επίσημα ξεκίνησε τη λειτουργία του το δεκέμβριο του 2011.
το πρώτο event του ough!, που διοργανώνεται το τριήμερο 26-28 Ιανουαρίου στο bios, περιλαμβάνει τα περισσότερα από τα ονόματα που έδωσαν συνεντεύξεις ή συμμετείχαν σε θέματα στο site από την έναρξη της λειτουργίας του. κάποια από αυτά πρωτοεμφανίστηκαν στο ough! και θα παρουσιάσουν για πρώτη φορά σε κοινό τη δουλειά τους.
την πέμπτη 26 ιανουαρίου στον χώρο του bar στον πάνω όροφο εγκαινιάζονται οι εκθέσεις «mmm…» του γιώργου κάλλας (σε συνεγασία με το stigma lab) και «φαϊνάνσιαλ γκλαμ» του jar moff.
την παρασκευή 26.1 και το σάββατο 28.1 από τις 8.30 το βράδυ το πρόγραμμα ξεκινάει με προβολές και συνεχίζεται με live και dj set μέχρι αργά.
ολόκληρο το πρόγραμμα είναι το εξής:
παρασκευή 27
live: lost bodies / bazooka / victim of society / le page / trashy cord / cold feet
προβολή: lost bodies: the documentary (γιάννη μισουρίδη)
σάββατο 28
live: king elephant / spaced cowboy / Δ Δ / polygrains / monday night fever / dozen draft / gdaddie / giganta / parrotheadz / nalyssa green
προβολή: avant premiere: super demetrios
επίσης: dj sets: espeekay vs mr. bios, billy widz & jeph 1, sound injections, μάκης παπασημακόπουλος, ough! team djs, quietdrumming, mr.z, bad spencer, methi, gastone…
ώρα έναρξης των προβολών: 20.30
bios, πειραιώς 84, με ελεύθερη είσοδο.
www.ough.gr

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2012

jerome marrow


ο μυστηριωδης jerome eugene marrow λίγο πριν το τέλος της χρονιάς είχε ανεβάσει το πρώτο κομμάτι του ως fantomass. τώρα ήρθε η ώρα να κυκλοφορήσει το πρώτο ep του που έχει τίτλο ''stars we came, stars we go'' με το "κανονικό του" όνομα. [προς το παρόν είναι και τα μόνα στοιχεία που είναι γνωστά γι' αυτόν].
εδώ το ''stars we came, stars we go''. το artwork στο cbox.

metallheadz




~ένα συναρπαστικό βίντεο του 1977 με άτομα κι αστέρια. το βλέπεις και συνειδητοποιείς πόσο -μα πόσο- αστεία και μάταια είναι όλα όσα είναι θέματα για συζήτηση αυτόν τον καιρό και πόσο χαμένος χρόνος οι αναλύσεις και οι τσιρίδες. αστέρια ήμασταν και στα αστέρια θα πάμε.
~το λεύκωμα metallheadz του γερμανού φωτογράφου jörg brüggemann είναι γεμάτο από εικόνες μεταλάδων που φωτογράφιζε τα τελευταία χρόνια στην αργεντινή, στην ινδονησία, τη βραζιλία, τη γερμανία και στις ηπα. [ο επόμενος σταθμός είναι η αίγυπτος]. ''nowadays heavy metal culture is completly globalised'', γράφει. ''although it still is somehow in the dirty corner of the music business, you will find metalheadz everywhere in the world. it does not matter wether someone comes from a western country or the so-called third world as long as they are dedicated to this music they are part of the international scene''.

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

τρύπες



στην οδό ψαρομηλίγκου στον κεραμεικό, ακριβώς πίσω απ' την πειραιώς και με θέα στην αρχαία αγορά [εκεί που βρίσκονται τα πολυτελή κτίρια του υπουργείου πολιτισμού, τα οποία όλοι έχουν την απορία τι ακριβώς στεγάζουν -μιλάω για εμάς τους άσχετους με τον πολιτισμό, όχι τους διανοούμενους], υπάρχει μια τρύπα τεράστια, ακριβώς μόλις στρίψεις απ' την σαλαμίνος.
η τρύπα αυτή -που φαίνεται στη μεγάλη φωτο- αυτή τη στιγμή είναι σκεπασμένη με ένα κομμάτι ξύλο, ενώ τους τελευταίους μήνες έχει καταπιεί ποδήλατα, μηχανάκια και τους πίσω τροχούς από αυτοκίνητα οδηγών που παίρνουν κλειστή την στροφή.
μόνοι αυτόπτεις μάρτυρες είναι τα αρχαία, τα οποία ως γνωστόν είναι μουγκά.
λίγο πιο πέρα, κι εκεί που η ψαρομηλίγκου συναντάει την αγίων ασωμάτων, υπάρχει άλλη μία, το ίδιο τεράστια, σκεπασμένη με τα κάγκελα μιας παιδικής κούνιας. αν πας να παρκάρεις νύχτα το αυτοκίνητο κι είσαι λίγο απρόσεκτος ή λίγο πιωμένος, θα χάσεις τον κόσμο απ' τα μάτια σου. αν είσαι λίγο πιωμένος καλά να πάθεις, δεν το ξέρεις ότι δεν οδηγάμε πιωμένοι; καλά να πάθεις κι αν είσαι λίγο απρόσεκτος. ας πρόσεχες.
anyway, να ξέρεις ότι στους δρόμους του κεραμεικού χρειάζεται μεγάλη προσοχή μέρα και νύχτα, είτε με μηχανάκι είσαι, είτε με ποδήλατο, ακόμα και με τα πόδια, επειδή έχει γεμίσει ο τόπος τρύπες. όχι μόνο στον κεραμεικό, οι τρύπες στους δρόμους της αθήνας όλο και πληθαίνουν, αλλά ειδικά εκεί το κακό έχει παραγίνει. κάνε μια βόλτα στον πεζόδρομο της σαλαμίνος και στις από κάτω παράλληλες τις πειραιώς και θα δεις [τι θα πάθεις].
εκεί που υπάρχουν τώρα τρύπες, κάποτε υπήρχαν μαντεμένιες σχάρες υπονόμων, καπάκια της δεή, του οτέ, της ευδάπ, όλα φτιαγμένα από καθαρό σίδερο που αν τον πουλήσεις παίρνεις καλό μεροκάματο [πάνω από 4,50 ευρώ το κιλό, τη στιγμή που το μέταλο που μαζεύουν οι σκράπερς απ' τα σκουπίδια τους δίνει 19 λεπτά. μιλάμε για τεράστια διαφορά, όσο κι αν κοψομεσιαστούν, αξίζει τον κόπο].
οι δήμοι έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά, γιατί εκτός από τα καπάκια και τις σχάρες εξαφανίζονται κάγκελα από περιφράξεις σπιτιών, μπρούτζινα αγάλματα, στήλοι από φωτιστικά του δρόμου, ακόμα και δεξαμενές καυσίμων και ολόκληρα αυτοκίνητα. η ζημιά είναι τεράστια.
και πού είσαι ακόμα. [και μη χειρότερα...]
εδώ είναι το ρεπορτάζ.

ρόκι


exotic novelist

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

heartbombs


this heart is a pipebomb

snapshots


~ανταπόκριση από τον παράδεισο του άχρηστου: [κάτι σαν πιπίλα, μπουκώνεσαι και σου σβήνουν οι ρυτίδες γύρω απ' το στόμα, ανορθωτικό μύτης που σε κάνει ψηλομύτη και -προσοχή!- σκαμνάκι για να κατουράς χωρίς ήχο], όλα γιαπωνέζικα.
~λογοτεχνία: «-και η πληγή σου; πού; με πετριτρέχει απορία, πού κατοικεί, πού κρύβεται η μυστική πληγή, όπου προσφεύγει καθένας μας, όταν επιβουλεύονται την έπαρσή του, όταν τον πληγώνουν; αυτή η πληγή –που έτσι γίνεται ο ένδον κριτής- θα γίνει όγκος κακός και θα κυριέψει τον χώρο. καθένας γνωρίζει πώς να την ενσαρκωθεί μέχρι να γίνει ο ίδιος αυτή η πληγή, κάτι σαν καρδιά λαθραία και βασανιζόμενη. εάν κοιτάξουμε με ματιά σβέλτη και λαίμαργη έναν περαστικό άντρα ή γυναίκα* αλλά και σκυλί ή πουλί ή μια χύτρα, η ίδια η γρηγοράδα της ματιάς μας θα μας αποκαλύψει ποια είναι αυτή η πληγή όπου θα τρέξουν να χωθούν με τον πρώτο κίνδυνο. μα τι λέω; έχουν κιόλας χωθεί μέσα της, έχουν πάρει τη μορφή της πλέον και εξασφαλίζουν, απ’ αυτή, αλλά γι’ αυτήν, τη μοναξιά. να τους, παρόντες: με λυμένους τους ώμους, χαυνωμένοι. και γίνεται χαύνωση ο εαυτός τους ο ίδιος, ο βίος τους ολόκληρος νερό που σπάει τον υδατοφράκτη και απολήγει σε μοχθηρό μορφασμό –στο στόμα τους κυρίως φαίνεται αυτό- και αυτόν τον μορφασμό δεν έχουν κανένα όπλο να τον χαλάσουν, ούτε και θέλουν να έχουν όπλο, είναι η οδός τους για να γνωρίσουν αυτή την απόλυτη ηρεμία, που είναι άβατη και απρόσιτη σε όποια επικοινωνία –είναι το κάστρο της ψυχής- με στόχο τους να γίνουν ερημία αυτοί οι ίδιοι.
*οι πιο συγκινητικοί είναι όσοι συσπειρώνονται ολότελα πίσω από ένα θλιβερό γελοίο προκάλυμμα: χτενισιά, μουστάκι, δαχτυλίδια, παπούτσια… στιγμιαία, η ζωή σου ολόκληρη καταφεύγει εκεί και η λεπτομέρεια λάμπει. και το άτομο ξαφνικά σβήνει. αυτό, επειδή όλη η δόξα που κουβαλούσε έχει συρρικνωθεί μέσα σ’ εκείνη τη μυστική περιοχή και εισάγει τελικά τη μοναξιά».
[από τον σχοινοβάτη του ζενέ, σε μετάφραση μάτεσι].
~μουσική: freqwelle-khora.

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

τρομάρας


''Όταν είσαι στα πάνω σου τους έχεις όλους γύρω σου. Όταν μένεις μόνος σου με τα κουσούρια που σου αφήνει η πάλη, σε πιάνει μια πίκρα. Θέλησα κάποτε να βγάλω μια ασφάλεια ζωής και βγήκε ένας από αυτούς και μου είπε κύριε Τρομάρα δεν γίνεται, θα σας θέλαμε για πελάτη και θα ήταν τιμή μας αλλά το επάγγελμά σας είναι επικίνδυνο. Τον κοίταξα καλά-καλά και του λέω, και τι ασφαλίζετε εδώ, περιπτεράδες και ψιλικατζήδες;''.
εδώ ολόκληρο το κείμενο.
κι εδώ ένα τραγούδι για τον τρομάρα.

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2012

ντιγκ






~δεν κατάλαβα αν ήταν ένας έξυπνος τρόπος για να βρουν γκόμενα/γκόμενο, ή απλά να κάνουν την πλάκα τους -μάλλον και τα δύο, πάντως, το "ραντεβού στα τύφλα" [ο τόνος στο υ] που βρεθήκαμε τυχαία χθες το βράδυ, είχε τόση πλάκα που μείναμε και για τα δύο πρώτα ''ζευγαρώματα''. μετά ακολούθησαν κι άλλα και είμαι σίγουρος ότι χάσαμε τα καλύτερα. είχα πολύ καιρό να γελάσω τόσο.
~θυμάμαι μιλώντας κάποτε με έναν τύπο από τους σεντ ετιέν που είχε πει ότι "είναι πολύ πιο δύσκολο να γράψεις ένα καλό ποπ τραγούδι, παρά μουσική για πέντε φίλους σου [ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των εξπεριμένταλ είναι για τα σκατά και τα φτιάχνουν όσοι δεν μπορούν να γράψουν τίποτ' άλλο]". το θυμήθηκα χθες το βράδυ όταν άκουγα τα τραγούδια ενός φίλου [κανονικά ποπ τραγούδια, πολύ καλύτερα από τους πειραματισμούς και τα αυτοσχεδιαστικά κομμάτια του] τα οποία ντρέπεται να τα παίξει σε κόσμο επειδή είναι "φλώρικα".
μετά θυμήθηκα άλλη μια συνέντευξη, της μπίλι ρέι μάρτιν, στην οποία μίλαγε για τον "φασισμό των φίλων" που τους έχεις συνήθως στο μυαλό όταν γράφεις μουσική και θέλεις πάντα κάτι να τους αποδείξεις. τα καλύτερα τα κρατάς συνήθως για τον εαυτό σου επειδή φοβάσαι το κράξιμο. όχι των αγνώστων, των ανθρώπων που έχεις γύρω σου. [κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τη μουσική].
~στο τελευταίο τεύχος του electronic beats η μπίλι ρέι μάρτιν συνομιλεί με την αέρια νέγροτ των hercules and love affair και λένε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. σε κάποιο σημείο η μπίλι διηγείται αυτή την ιστορία: ''ο καθένας έχει το δικό του μουσικό μονοπάτι. για μένα ήταν ανατριχιαστικό να συναντάω τους μουσικούς μου ήρωες. κάποια φορά, συνάντησα τυχαία την siouxsie sioux σε ένα μπαρ στο λονδίνο. ήμουν πραγματικά πολύ τρομαγμένη για να την πλησιάσω, επειδή είχε πάντα αυτή την 'άντε γαμήσου' στάση. σκέφτηκα ότι θα μου έδινε καμιά μπουνιά στα μούτρα. αλλά οι φίλοι μου με ενθάρρυναν, 'πήγαινε και πες της απλά πόσο πολύ τη θαυμάζεις', έτσι το έκανα. πήγα φουριόζα καταπάνω της εκεί που καθόταν με τον μπάντζι και της είπα 'γεια, είμαι η μπίλι ρέι μάρτιν και αγαπάω τη μουσική σου τόσο πολύ! ευχαριστώ που με άκουσες, αντίο!'. και αυτή είπε 'η μπίλι ρέι μάρτιν; δεν θα πας πουθενά! κάτσε να πιεις ένα ποτό. σαμπάνια!'. όταν μεθύσαμε, κάποια στιγμή της είπα 'μου κάνει μεγάλη εντύπωση που σου αρέσουν τα τραγούδια μου'. κι αυτή μου απάντησε: 'αστειεύεσαι; γάμα τη γουίτνεϊ χιούστον και την μαράια κάρεϊ. έχω δύο αγαπημένες τραγουδίστριες: την μαρία κάλας και την μπίλι ρέι μάρτιν'. φρίκαρα τελείως. πέρασα τις επόμενες δυο μέρες τηλεφωνώντας σε οποιονδήποτε γνώριζα για να τους πω εκείνη την ιστορία".
btw, η μπίλι ρέι μάρτιν έχει αναστηθεί απ' τις στάχτες της. και ναι, ήταν και είναι μία πολύ μεγάλη τραγουδίστρια. με πολλές άτυχες στιγμές.
εδώ μία πολύ καλή της. κι άλλη μία.
~οι έγχρωμες φωτογραφίες της αμερικής από τα '20s και '30s είναι από το αρχείο του national geographic. [αυτή ειδικά που τραβάνε τον μεξικάνο μετανάστη στα σύνορα να τον κόψουν στα δύο είναι μεγαλείο].

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

μάι φάκινγκ γκιτάρ



είναι άλλο να στο περιγράφουν, κι άλλο να το δεις να συμβαίνει: ο cole των black lips εκεί που έπαιζαν λάιβ, αποφάσισε να γαμήσει λίγο την κιθάρα του, κατέβασε λοιπόν τα βρακιά του και ακολούθησε μια ροκ συνουσία. και σίγουρα δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε, γιατί οι άλλοι συνέχισαν να παίζουν τα δικά τους όργανα κανονικά.