Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

καλή

~Το όνομά μου είναι Καλή, έχει βγει από το Καλλιρρόη, αλλά με βάφτισαν Καλή. Ώρες-ώρες μ’ αρέσει να με λένε Καλλιρρόη. Φέρρη με λένε από το σύζυγο, Μουσταφέρης… Τα αγαπώ όλα μου τα τραγούδια. Είναι σαν να τα γέννησα. Παιδιά δεν έκανα, αλλά έχω τα τραγούδια μου. Αγαπάω και τους συνεργάτες μου. Πρώτα εκτιμώ τον άνθρωπο και μετά τον επαγγελματία. Έχω συνεργαστεί με ανθρώπους οι οποίοι είχαν πάρα πολύ καλή φωνή, αλλά δεν ήταν καλοί χαρακτήρες. Απ’ την άλλη, κάποιος μπορεί να ήταν πιο μέτριος, αλλά να ήταν πολύ καλός χαρακτήρας. Θέλω να πω, ότι το άριστο στην καλλιτεχνία δεν συναντά πάντα τον άνθρώπο, αλλά αν τα βρεις και τα δύο είναι ωραίο πράγμα. Να έχεις συναδέλφους που να ’ναι και καλοί και άξιοι.

Και ποτέ δεν μ’ άρεσε να ζηλεύω κάποιον, ακόμα κι αν έχει καλύτερη φωνή από μένα. Και μια ταλαντούχα κοπέλα, που λέει ο λόγος, θα τη χαρώ, θα πω μπράβο. Ενώ, εμένα, τι μου κάνανε; Και τσιγάρα στα φουστάνια μου κολλάγανε μέσα στα καμαρίνια, μού τα καίγανε, μού τα ψαλιδίζανε. Και πριν βγουν τα μικρόφωνα τα ασύρματα, επειδή κατέβαινα στον κόσμο και είχα ένα καλώδιο από εδώ μέχρι κάτω στα τραπέζια, σε όλο το μαγαζί, το ’βρισκα ένα σωρό φορές μπερδεμένο, να μου το κάνουνε κουλούρα να μην μπορώ να πάω στον κόσμο. Και μια φορά, τι μου χε κάνει μία; Είχε πάρει λάδι από την κουζίνα -τραγουδάγαμε σε μία ταβέρνα. Είχε βουτήξει τα χέρια της και μου κάνει μία πλατς στο φόρεμα. Μια άλλη φορά μού το είχε ψαλιδίσει. Και τι είπε; Ότι το είχα κάνει μόνη μου, για μόδα, για να φαίνονται τα πόδια μου. Μία μέρα την έπιασα στα πράσα. Άνοιξα την πόρτα απ’ το καμαρίνι και την είδα με ένα ψαλιδάκι. «Φτιάχνω τα νύχια μου», μού λέει. Κατάλαβα εγώ, ποια νύχια; Μου ’χε κάνει το φόρεμα χάλια. Και μετά, αφού της είπα έλα δω, έκλαιγε, "μην το πεις στο αφεντικό και με διώξει" και αυτά και τ’ άλλα και εγώ τη συγχώρεσα η χαζή. Και μου το ξανάκανε! Τραγούδαγα κάποτε με μια παλιά φίρμα, δεν μπορώ να πω ποια, στην Αθηναία, κάτω στην παραλία. Ήταν και ο κύριος Σαλαμπάσης στο ίδιο πρόγραμμα. Τραγούδαγα εγώ κάτι ρούμπες του Χιώτη, ανέβαινα πάνω, χόρευα και τα λοιπά. Έβγαινα με το «Εσύ τρελά μ’ αγαπούσες». Και να οι σαμπάνιες, να τα λουλούδια, μεγάλη κατάσταση. Ήθελε να με βάλει ο μαγαζάτορας πρώτο όνομα στην ταμπέλα. Και λέω όχι, δεν θέλω, γιατί αυτή η κυρία που ’ναι εδώ μέσα έχει ιστορία, θα με βάλετε «guest star η Κάλη Φέρρη». Ντρεπόμουν να μπω πάνω από καμία άλλη. Ήμουν πάντα αγαθή. Λοιπόν, και τι μου κάνει; Μετά από την τρίτη-τέταρτη φορά που ξεσήκωσα το μαγαζί, έρχεται ο μαέστρος και μου λέει αυτό το τραγούδι να το κόψουμε. «Τι να κόψουμε;», του λέω «Αυτό είναι το σουξέ μου». «Όχι», μου λέει, το ζήτησε η κυρία να το πει αυτή. Και μου το κόψανε. Βάζω εγώ ένα άλλο στη θέση του τζερτζελέδικο, δεν τρέχει τίποτα. Και πάλι χαμός στο μαγαζί. Και το τραγούδι μου δεν το είπε ποτέ, απλά ήθελε να μου το κόψει. Γίνονται αυτά. Υπάρχει μεγάλος πόλεμος. Δεν τον καταλαβαίνω αυτόν τον πόλεμο. Ο καθένας έχει την προσωπικότητά του σαν καλλιτέχνης. Εγώ δεν θα τραγουδήσω ποτέ σαν τον άλλο, εκτός κι αν μιμούμαι, δεν γίνεται να έχω την ίδια φωνή. Γι’ αυτό πάνε όλα κατά διαόλου. Γιατί δεν υπάρχει ομόνοια και δεν έχουν υγιή ανταγωνισμό. Δεν μ’ αρέσει αυτό το πράγμα. Ποτέ δεν μ’ άρεσε. Και πολλές φορές έφυγα από μαγαζί γι’ αυτό το λόγο.
Έχω κάνει 5 δίσκους, ή 6, δεν θυμάμαι. Έχω κάνει και από τον παλιό δίσκο, το βινίλιο και από αυτά τα cd που λέμε. Ο τελευταίος που έχω κάνει έχει και μοντέρνα τραγούδια και σατιρικά. Τώρα θα βγει, στις απόκριες. Περιέχει και ελληνικά τραγούδια, με ελληνικό στίχο, και στα αγγλικά. Και είναι και ελαφρολαϊκά. Έχω κάνει κι ένα πολύ ωραίο για την Ελλάδα: «Το σύστημα είναι αμαρτωλό μα δεν το κλείνουν μέσα, κυκλοφοράει ελεύθερο σας λέω δεν έχει μπέσα. Το σύστημα είναι αμαρτωλό, σας λέω δεν έχει μπέσα, το σύστημα είναι μπελάς, μαζί του ζήτω η Ελλάς. Είμαστε Έλληνες και θα επιβιώσουμε και όλο το σύστημα εμείς θα το εξαρθρώσουμε. Ζήτω, ζήτω η ελευθερία, Ελλάδα σ’ αγαπάμε γιατί είσαι μια κυρία. Το σύστημα είναι τρελό, θέλει ζουρλομανδύα, κυκλοφοράει ελεύθερο, πιάστε το μα το Δία». ‘Ντάξει, έχει κι άλλο, μην το λέμε όλο τώρα. Σ’ αυτό έχω βάλει και το σύζυγο και τραγουδάμε μαζί. Είναι μαθηματικός, αλλά επειδή μου άρεσε η φωνή του, τού είπα «θέλω να συμμετάσχεις σ’ αυτό το τραγούδι». Έχουμε κι άλλο ένα με το Γιάννη το Φλωρινιώτη που λέγεται «
Sexy Mood, έχω διάθεση ερωτική» και είναι σε στυλ σόου, δηλαδή ερωτικό τραγούδι. Έχω κι άλλο ένα πολύ ωραίο τραγούδι σε στίχους Ντινόπουλου και μουσική δική μου, που λέει «Θέλει  αγώνα αυτός ο κόσμος για να ’ρθει η ανάσταση που αργεί, μα θα ’ρθει ο δύσκολος ο δρόμος, ας είμαστε κι οι δυο μαζί». Αυτό είναι, από το ερωτικό στο πολιτικό. Κι η Ελλάδα έρωτας είναι και όλα τα πράγματα που αγαπάμε στη ζωή έρωτας είναι. Κι ο έρωτας στη ζωή μας παίζει σημαντικό ρόλο».
[την κάλη φέρρη δεν την είχα ξανακούσει ούτε ξαναδεί στη ζωή μου. επέμενε ο γιώργος ο φωτογράφος να την κάνουμε θέμα, κι έτσι πήγαμε στο σπίτι της. μάς υποδέχτηκε, μάς τάισε με το ζόρι γαλακτομπούρεκο και καρυδόπιτα και μας μίλαγε ώρες για τη ζωή της, τα ταξίδια της και για πολιτική. κι αυτό είναι ένα απόσπασμα από τα παραλειπόμενα μιας συνέντευξης-ποταμό που δεν χώρεσε στο
ough!]
~καταραμένο φέισμπουκ. οι άνθρωποι φεύγουν κι οι λογαριασμοί παραμένουν κι εμφανίζονται κάθε τρεις και λίγο μπροστά σου για να σού θυμίζουν ότι τελικά οι άνθρωποι είναι οι μόνοι που χάνονται και δεν ξαναγυρνάνε. κι αυτά που λένε ότι ο χρόνος όλα τα διορθώνει και ότι μαλακώνει ο πόνος είναι κουραφέξαλα. έχει περάσει ένας χρόνος κι ενάμισης μήνας κι αυτά θα είναι τα δεύτερα χριστούγεννα χωρίς το βασίλη και ακόμα θέλω να πιστεύω ότι έχει πάει για άλλη μια φορά στην αμερική και θα επιστρέψει και ακόμα δεν έχω καταφέρει να πάω να δω τη μάνα του γιατί δεν το αντέχω. κι όταν μπαίνω από άρρωστη περιέργεια στη σελίδα του στο φέισμπουκ και διαβάζω τα μηνύματα που εξακολουθούν να τού αφήνουν οι φίλοι του στο wall, με πιάνει απελπισία. πιο πολύ επειδή βλακωδώς θεωρείς ως δεδομένο ότι κάποιους ανθρώπους θα τους έχεις για πάντα εκεί, όποτε τους χρειαστείς, ό,τι κι αν γίνει, και δεν μπορείς με τίποτα να διανοηθείς ότι έχουν φύγει κι ότι το μόνο μέρος που μπορείς να τους βρεις πια είναι στις αναμνήσεις.
για το μόνο που είμαι σίγουρος είναι ότι θα του άρεσε πολύ ο νέος δίσκος του andy stott.




Δεν υπάρχουν σχόλια: