Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

πουτίγκες

όταν ήμουν 7-8, ο θείος μου, ο αδερφός της μάνας μου, σπούδαζε στην αγγλία και είχε αγγλίδες γκόμενες, τις οποίες τις κουβάλαγε μαζί του στις διακοπές στην ελλάδα [και οι οποίες θα πρέπει να μου είχαν κάνει τρελή εντύπωση, γιατί είναι απίστευτο το πόσο καλά τις θυμάμαι. και τις δύο]. αυτές οι αγγλίδες, λοιπόν, έφερναν μαζί τους για δώρο αγγλικές πουτίγκες, σπιτικές, κανονικές, φτιαγμένες από τις μανάδες τους, που τις κόβαμε με κάθε μεγαλοπρέπεια μετά το χριστουγεννιάτικο γεύμα και, με τόσα άτομα που μαζευόμασταν στο οικογενειακό τραπέζι, τις τρώγαμε με το σταγονόμετρο. την αγγλική πουτίγκα ως παιδί την θεωρούσα κάτι πολύτιμο και αργότερα σπάνιο, γιατί όταν ο θείος μου τέλειωσε τις σπουδές και επέστρεψε στην ελλάδα [και φυσικά παντρεύτηκε ελληνίδα], πάπαλα οι πουτίγκες.
έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια, να βρεθώ στην αγγλία στο σπίτι μιας αγγλικής οικογένειας [όπου έμεινα σχεδόν ένα χρόνο], για να ξαναδοκιμάσω. όχι χριστούγεννα. είχα πάει σεπτέμβριο, λίγο πριν τα βαφτίσια της μικρής τους κόρης και η πουτίγκα ήταν το γλυκό της γιορτής. μάλιστα, ήταν η καλύτερη πουτίγκα που έχω φάει ποτέ, ίσως επειδή ήταν κι αυτή με το σταγονόμετρο. θυμάμαι ότι έφαγα ένα κομμάτι στο «γλέντι», μετά την τελετή, και αυτή που περίσσεψε την είχα λιανίσει [έκοβα ένα μικρό κομματάκι κρυφά κάθε πρωί, μέχρι που άρχισε να φαίνεται ότι την έτρωγε κάποιος. μετά σταμάτησα]. οι άγγλοι φτιάχνουν πουτίγκες στο γάμο τους και κρατάνε μία για τα βαφτίσια του πρώτου παιδιού, διότι η καλή πουτίγκα πρέπει να μείνει καιρό, να ωριμάσει και να παλιώσει για να ανακατευτούν τα αρώματα και να γίνει τούρμπο [την ραντίζουν μια στο τόσο με μπράντι ή ρούμι για να συντηρηθεί. η καλή νοικοκυρά, μάλιστα, γέμιζε το στόμα της με ποτό και το έφτυνε πάνω στο γλυκό για να ξέρει πού ακριβώς το έχει ψεκάσει. είχα και μια γειτόνισσα παλιά που γέμιζε το στόμα ούζο και ράντιζε κάπως έτσι τους κουραμπιέδες, μάλλον το γιορτινό γλυκό το ζητάει το σάλιο για να νοστιμέψει].
τη συνταγή της πουτίγκας μού την είχε δώσει η αγγλίδα σπιτονοικοκυρά μου [τη συνταγή της πεθεράς της που ήταν πολύ καλή μαγείρισσα –πραγματικά καλή, όχι «καλή για αγγλίδα»], αλλά όσες φορές κι αν τη φτιάξαμε, έβγαινε κάτι που έμοιαζε περίπου και στο χρώμα και στη γεύση με την πουτίγκα της κυρα-denthymamainpostinelegan, ίσως επειδή φτιάχναμε μία παραλλαγμένη version, ψημένη στο φούρνο και όχι βρασμένη στο σκεύος-μπόμπα, και με βούτυρο γάλακτος αντί για χοιρινό ή αρνίσιο λίπος. επίσης, την θυμόμασταν πάντα την παραμονή των χριστουγέννων ή της πρωτοχρονιάς [αντί για βασιλόπιτα] και έτσι δεν προλάβαινε να μείνει ούτε μία μέρα για να «ωριμάσει», όχι [τουλάχιστον] 25 που έλεγαν οι οδηγίες…
μετά από τις πρώτες, ημιαποτυχημένες προσπάθειες, η μάνα μου σταμάτησε να τη φτιάχνει και καλά έκανε, γιατί ειδικεύεται στα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες, δεν μπορεί να πετυχαίνει και την αγγλική πουτίγκα –τι τα θέλουμε εμείς αυτά τα ανθυγιεινά γλυκά που είναι τίγκα στο λίπος και θέλουν μια ολόκληρη μέρα βράσιμο για να πετύχουν. χώρια που στοιχίζει έναν σκασμό λεφτά. τα επόμενα χρόνια αγόρασα μερικές φορές κάτι άθλιες πουτίγκες εμπορίου [ΚΑΙ τις περιβόητες των χάροντς που ήταν τελικά λίγο χειρότερες από μέτριες] που είναι δυσφήμηση για την πουτίγκα, διότι όπως έλεγε και μία καθηγήτριά μου, καλύτερα να μην δοκιμάσεις καθόλου κάτι που δεν είναι της προκοπής, επειδή μπορεί να σου καταστρέψει την αίσθηση για το «καλό φαΐ». συμφωνώ. ξέρω ανθρώπους που απεχθάνονται την συγκεκριμένη πουτίγκα, επειδή δεν δοκίμασαν ποτέ κάποια «κανονική», «σπιτική» και περιωπής.
τέλος πάντων, απόψε ψάχνοντας τα κιτάπια της μάνας μου, βρήκα τη συνταγή της κυρά- denthymamainpostinelegan
, αλλά είναι αργά για πουτίγκα, είναι και μεγάλη και βαριέμαι να την αντιγράψω, οπότε θα τη δώσω του χρόνου το νοέμβριο. καλά να είμαστε. η σπιτονοικοκυρά μου την στόλιζε με μάρτζιπαν, έφτιαχνε και λευκή κάσταρντ με λίγο ρούμι, περιέχυνε μπόλικη σε κάθε κομμάτι πριν το σερβίρει και ήταν σκέτη κόλαση.



Δεν υπάρχουν σχόλια: