Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

στη γενοβέφα


~την κυρα βέφα της τηλεόρασης ποτέ δεν τη συμπάθησα. μου φαινόταν ψεύτικη, δεν ξέρω με τι αληθινό την σύγκρινα, αλλά παραήταν χαμογελαστή για να είναι αληθινή. ήταν κάποιου είδους φθόνος επειδή παραήταν πετυχημένη, βιβλία, τηλεόραση, τα vefas house, εξωτερικό, βραβεία. κι αυτό το ψεύτικο χαμόγελο που με έκανε έξω φρενών. τελικά αποδείχτηκε ότι από όλους στα πρωινάδικα ήταν η πιο αληθινή. η βέφα είναι αυτοδημιούργητη, άριστη μάνατζερ του εαυτού της [χωρίς να ξέρει καν τι σημαίνει η λέξη μάνατζμεντ, ξεκίνησε να πλασάρει τον εαυτό της από ένστικτο], που βρέθηκε στην τηλεόραση με τσαμπουκά και προώθησε τη δουλειά της χωρίς να πάρει ποτέ ούτε ένα ευρώ από τα πρωινάδικα [στην τηλεόραση δεν έπαιρνε μισθό, της επέτρεπαν να διαφημίζει τα vefa’s house και τα βιβλία της].

η βέφα είναι φιλόξενη, μας άνοιξε το σπίτι της όπως θα έκανε η μάνα μου ή η γιαγιά μου σε επισκέπτη, μάς μαγείρεψε [την πιο ωραία γαλοπούλα που έχω φάει ποτέ] και μάς διηγήθηκε όλη της τη ζωή, αφήνοντάς μας μαλάκες. η βέφα μπορεί να μην πουλάει πια σαν τηλεοπτική εικόνα, να την πέταξαν από την τηλεόραση, αλλά πουλάει στο
amazon και πάνω από 10 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν στο σπίτι τους ένα από τα βιβλία της. το τελευταίο βιβλίο της vefa’s kitchen στην αμερικάνικη phaidon [μία αγγλόφωνη βίβλος ελληνικής μαγειρικής 750 σελίδων με 1000 συνταγές] έχει κάνει ένα σωρό εκδόσεις και πουλάει παντού [η ίδια δεν έχει ιδέα πόσο έχει πουλήσει, ούτε μπορεί να τσεκάρει, πρέπει να πιστέψει ό,τι της λένε οι αμερικάνοι].
η βέφα πόζαρε αδιαμαρτύρητα με την ψημένη γαλοπούλα ξανά και ξανά μέχρι να πετύχει ο φωτογράφος την κατάλληλη λήψη, παρόλο που μαζί με την πιατέλα και τη γέμιση ήταν πάνω από 6 κιλά και μόλις και μετά βίας μπορούσε να την σηκώσει.
στο τραπέζι μάς μίλησε με πολύ πικρία για την εμπειρία της με τα κανάλια [αχάριστες παρουσιάστριες, πισώπλατα μαχαιρώματα, άνθρωποι άφιλοι που σε ξεχνάνε μετά από μία εβδομάδα], έθαψε ανεπίσημα καναδυο πρόσωπα και μας διηγήθηκε απίστευτες λεπτομέρειες που δυστυχώς δεν μεταφέρονται, μας σχολίασε τους τηλεμάγειρες [που σχεδόν όλοι είναι άσχετοι], συγκινήθηκε, εκνευρίστηκε με τη σημερινή κατάσταση, δήλωσε θύμα της κρίσης [τα βιβλία της στην ελλάδα δεν πουλάνε καθόλου πια και vefa’s house έχουν μείνει ελάχιστα με απελπιστικές πωλήσεις]. δεν παραπονέθηκε, το βρίσκει λογικό να μην πουλάνε πια οι φόρμες αγγελάκια και τα περίεργα καλούπια, εδώ ο κόσμος δεν έχει να φάει. απλά τίποτα δεν είναι όπως παλιά.
αν της έκαναν πρόταση να ξαναγυρίσει στην τηλεόραση, πάντως, θα πήγαινε τρέχοντας αύριο το πρωί.
η βέφα «που ξεκίνησε την καριέρα της από μία ψεύτικη βλεφαρίδα» ήταν μία πολύ συμπαθητική γιαγιά από κοντά, ίσως λίγο πιο βαμμένη από μία μέση γιαγιά, με ροζ κουφετί μπλούζα και πασουμάκια που δεν ήθελε να φαίνονται στην φωτογράφηση, που μας τάισε καταπληκτικά, μας έδειξε περήφανη τον [υπέροχο] κήπο της και στο τέλος μάς ευχαρίστησε που την επισκεφτήκαμε και μας αποχαιρέτησε με ένα πολύ μεγάλο χαμόγελο. που ναι, ήταν αληθινό. και, προς μεγάλη μου έκπληξη, δεν χρησιμοποίησε ούτε ένα υποκοριστικό.
~μερικοί άνθρωποι έχουν τόσο κακή ενέργεια, που μόνο η απλή επαφή μαζί τους μπορεί να σου γαμήσει τη μέρα. ή τη ζωή. η πρώην σπιτονοικοκυρά μου, για παράδειγμα [επιτέλους, μετακόμισα]. μία αντιπαθητική γυναίκα απροσδιορίστου ηλικίας με εκνευριστική τσιριχτή φωνή, που μοιάζει με θηλυκό ντάνι ντεβίτο [λίγο πιο κοντή και πιο άσχημη], η οποία δεν μου είπε ποτέ καλημέρα, καλησπέρα ή καληνύχτα στο τηλέφωνο. αν είχε περάσει μία μέρα από την ημερομηνία που περίμενε τα λεφτά με έπαιρνε στο κινητό, έλεγε «εδώ κυρία ιωάννα» και μετά με ρώταγε «τι έγινε με τα λεφτά; είμαι φτωχή γυναίκα, έχω κι εγώ ενοίκιο να πληρώσω». μετά το έκλεινε. μία φορά που της είπα ότι είναι υπερβολικό το ποσό που δίνω για εξάρχεια και ότι έχουν πέσει παντού οι τιμές των ενοικίων, μού είπε «φύγε». μόνο αυτό. κι έτσι έφυγα. ούτε μία φορά δεν είπε σωστά το όνομά μου. στο διάλο καργιόλα.  

~γελούσανε οι άνθρωποι / πίνανε κόκκινο κρασί / τρώγαν ψωμί αλατιστό / στάζαν απάνω λάδι / χαιρόσανε που ζουν.
μα έπεσαν μύγες μες στο λάδι / και το λάδι χάλασε. [από τον «τελάλη»] 
~ξυπνάς ξαφνικά ένα πρωί και είσαι άλλος άνθρωπος. δεν βρίσκεις κανένα ενδιαφέρον σε πράγματα που μέχρι πρόσφατα μπορεί και να σε τρέλαιναν και έχεις διάθεση μόνο να πετάξεις. βλέπω τις λίστες με τις ανασκοπήσεις της χρονιάς και βαριέμαι φρικτά να θυμηθώ τι μου άρεσε, μού φαίνεται το πιο άσκοπο πράγμα του κόσμου. τους μισούς από τους δίσκους που μάζευα στο φόλντερ με τα favourites δεν θέλω πια να τους έχω στον σκληρό. ούτε καν.



Δεν υπάρχουν σχόλια: