Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

αστικοί μύθοι

~την πρώτη φορά που μου το διηγήθηκε ένα «χαμένο κορμί» πίστεψα ότι ήταν αληθινό περιστατικό, μού είπε ότι είχε συμβεί σε κάποιον φίλο του σκηνοθέτη που γύριζε μια ταινία εκτός ελλάδας και πάει κάπως έτσι:
«αυτός ο φίλος μου ετοιμάζει ένα ντοκιμαντέρ στην ολλανδία και, πριν από κάτι μήνες, μετακόμισε στο άμστερνταμ για να μείνει αρκετό καιρό, έτσι πήρε μαζί και τον σκύλο του. νοίκιασε ένα δωμάτιο στο δίπατο διαμέρισμα μιας γριάς που ζούσε μόνη της, συντροφιά με ένα κουνέλι. αυτός νοίκιασε στον πρώτο, η γριά έμενε στο ισόγειο. το πρόβλημα ήταν ότι ο σκύλος ξερογλειφόταν κάθε φορά που έβλεπε το κουνέλι. έτσι, ο σκηνοθέτης τον έβγαζε κάθε πρωί βόλτα για να κάνει την ανάγκη του και μετά τον κλείδωνε στο δωμάτιο για τις ώρες που έλειπε από το σπίτι. το κουνέλι ήταν ελεύθερο στο ισόγειο και ροκάνιζε καρότα, αλλά πάθαινε αμόκ κάθε φορά που γάβγιζε ο σκύλος και μετά πάθαινε αμόκ και η γριά που έβλεπε συγχισμένο το κουνέλι. έδωσε στον σκηνοθέτη τελεσίγραφο: αν δεν σταματήσει να γαβγίζει ο σκύλος, θα έπρεπε να ψάξει να βρει άλλο σπίτι.
με τον καιρό ο σκύλος άρχισε να συνηθίζει το κουνέλι, τόσο, που σιγά-σιγά του επέτρεψαν να βγαίνει στον κήπο και να τρέχει στο γρασίδι. στην αρχή λίγο, μετά όλες τις ώρες που ο σκηνοθέτης ήταν στη δουλειά. και σταμάτησε να γαβγίζει. έτσι, ήταν όλοι χαρούμενοι και το κουνέλι ξαναβρήκε την ηρεμία του.
η ζωή στο άμστερνταμ κυλούσε χωρίς σκοτούρες, μέσα στη μαστούρα και την πλήξη, μέχρι που μια μέρα, γυρνώντας ο σκηνοθέτης από τη δουλειά, βρήκε τον σκύλο να τον περιμένει στο πλατύσκαλο με το κουνέλι στο στόμα. νεκρό, μέσα στα χώματα.
τον έπιασε πανικός, σού λέει τώρα τη βάψαμε απ’ τη γριά, μπορεί και να μάς τρέχει στα δικαστήρια, αρπάζει το κουνέλι, το τυλίγει με το μπουφάν και τρέχει στο μπάνιο του πρώτου. η γριά κοιμόταν. πλένει προσεκτικά το κουνέλι, το στεγνώνει με το πιστολάκι, το χτενίζει και πάει σιγά-σιγά και το ακουμπάει στο σημείο που κοιμόταν συνήθως. βάζει τον σκύλο μέσα στο δωμάτιο και προσπαθεί να πάρει βαθιές εισπνοές για να χαλαρώσει, όταν ακούγεται ο κραυγή της γριάς που καλούσε «βοήθεια». μαζεύει κουράγιο και τρέχει κάτω να τη ρωτήσει τι έγινε. η γριά  κατακίτρινη τού λέει «βοήθεια, φάντασμα» και τού δείχνει το κουνέλι. «πέθανε» του είπε σήμερα το πρωί και βγήκα και το έθαψα στον κήπο. και τώρα ζωντάνεψε και ξαναγύρισε μέσα στο σπίτι!».

ήταν τόσο πειστική η αφήγηση του «χαμένου κορμιού» που πίστεψα ότι είχε συμβεί στα αλήθεια. μέχρι που μετά από καναδυο μέρες μού διηγήθηκε την ίδια ακριβώς ιστορία μία γνωστή μου σχεδιάστρια. υποτίθεται ότι είχε συμβεί σε δικό της φίλο, στην αθήνα.
είναι σαν τις ιστορίες που κάποιος κοιμήθηκε στο σπίτι μιας άγνωστής του γκόμενας και το πρωί ξύπνησε σε μια μπανιέρα με παγάκια και του έλειπε το νεφρό. ή για το κοριτσάκι έξω από το πρώτο νεκροταφείο που έχουν πάρει κούρσα ένα σωρό ταξιτζήδες, το πάνε στη διεύθυνση που τους λέει και επειδή δεν έχει λεφτά να τους πληρώσει τους αφήνει να περιμένουν για λίγα λεπτά κι αυτή ανεβαίνει να ζητήσει απ’ τη μάνα της. όταν ο ταξιτζής βαρεθεί να περιμένει και χτυπάει το κουδούνι με το όνομα που τους έχει πει, αποδεικνύεται νεκρή εδώ και πέντε χρόνια.
~στον καινούργιο δίσκο του
scott walker υπάρχει ένα τραγούδι που έχει τίτλο «the day the conducator died (a xmas song)», τόσο ερεβώδες και θανατερό που θα μπορούσε να τραγουδιέται στις εκκλησίες την μεγάλη παρασκευή. ή να παίζει από τα ηχεία του μετρό αντί για τα κάλαντα λίγο πριν το [επερχόμενο] τέλος του κόσμου [το οποίο φέτος πέφτει πάνω στο πάρτι της blogovision, ελπίζω να προλάβουν να παίξουν οι his majesty the king of spain]. μπορεί να είναι σχεδόν ανυπόφορο, αλλά δεν θα μπορούσε να υπάρξει πιο ταιριαστό χριστουγεννιάτικο τραγούδι για φέτος.

Δεν υπάρχουν σχόλια: