Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

the party's over

το 1963, λίγο πριν οι beatles [beat-les?] γίνουν πιο γνωστοί κι απ’ το χριστό και ένα χρόνο πριν ο guy hamilton αρχίσει να γυρίζει τις ταινίες του james bond, έφτιαξε μια ταινία για μία παρέα μποέμ μηδενιστών που της άλλαξε τα φώτα η λογοκρισία και αναγκάστηκε να την αποκηρύξει, το the party’s over. το the partys over είναι μία ταινία με beatniks [και όχι για τους beatniks] που τις νύχτες χορεύουν και μεθοκοπάνε και τις μέρες δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον και καμία όρεξη για τίποτα, πέρα από τα ρούχα, το ποτό και το σεξ. είναι τόσο αδιάφοροι ακόμα και για τους «κολλητούς» τους, που όσο προχωράει η ταινία θέλεις να τους σπάσεις το κεφάλι.

το 1963 που γυρίστηκε η ταινία στο σόχο του λονδίνου υπήρχε ένα καφέ-μπαρ με τραπέζια-φέρετρα που το έλεγαν le macabre, όπου οι beatniks κατέβαζαν τόνους καφεΐνης για να συνέλθουν απ’ το αλκοόλ, και το peace café στο τσέλσι που οι οπαδοί του μηδενισμού μετατρέπονταν σε οπαδούς του ηδονισμού και κάπνιζαν όπιο και ινδικό χασίς [και στα διαλείμματα διαδήλωναν κατά των πυρηνικών όπλων]. δεν ήταν αυτά όμως που ενόχλησαν τους λογοκριτές και πετσόκοψαν την ταινία. κυρίως ενόχλησαν οι σκηνές που δείχνουν κάποιον να φιλάει ένα πτώμα [χωρίς να ξέρει ότι είναι πτώμα, άρα δεν πιάνεται για νεκροφιλία] και κάποιες που είχαν κοπεί αδικαιολόγητα, τουλάχιστον για τα σημερινά δεδομένα [και δεν αφορούσαν γυμνό ή βία, αλλά διαλόγους]. το 1965 η ταινία ξαναφτιάχτηκε με το αρχικό μοντάζ, αλλά ο σκηνοθέτης ζήτησε να κόψουν το όνομά του από τα credits και να μην βγει στις αίθουσες. μέχρι πρόσφατα υπήρχε μόνο η λογοκριμένη κόπια, μέχρι που το bfi αποφάσισε να κάνει restoration στην pre-release version και να την κυκλοφορήσει σε dvd [στο blu-ray δεν υπάρχει η συγκεκριμένη 95λεπτη version]. τέλος πάντων, αυτή τη στιγμή το partys over μπορείς να το δεις όπως το έφτιαξε o hamilton και είναι πολύ καλή ταινία. παίζουν ο clifford david και η louise sorel –αυτός στο ρόλο του αμερικάνου επιχειρηματία που έρχεται στο λονδίνο να βρει την αρραβωνιάρα του κι αυτή στο ρόλο της πλούσιας αρραβωνιάρας που το έχει σκάσει από τον πατέρα της και ξημεροβραδιάζεται στα καταγώγια του λονδίνου με μία παρέα beatniks. όσες ταινίες κι αν έχεις δει, δύσκολα θα έχεις πετύχει πιο αχώνευτη πρωταγωνίστρια, ψυχρή σαν κούκλα βιτρίνας [πιο όμορφη δεν γίνεται] και εντελώς καμένη, η οποία τους κάνει όλους άνω κάτω. δεν γράφω περισσότερα γι’ αυτή, γιατί αν ξέρεις το τέλος χάνεις πολύ μεγάλο μέρος απ’ το σασπένς. ο oliver reed [που κι εδώ παίζει τον κακό και πληγωμένο που αγαπάει την αχώνευτη αμερικάνα] και η catherine woodville [κι αυτή σαν κούκλα βιτρίνας, μα πού της πετύχαινε τέτοιες πρωταγωνίστριες;] συμπρωταγωνιστούν, μαζί με μια ομάδα πολύ καλών ηθοποιών, μουσική του john barry κι ένα λυπητερό τραγούδι της ann lynn που θυμίζει πεθαίνω κάθε ξημέρωμα [κι η ann lynn θυμίζει εμφανισιακά την έφη σαρρή]. τα έχει όλα: σεξ, τζαζ, αυτοκτονία, νεκροφιλία, ναρκωτικά, κι ένα απίθανο ξημέρωμα στο τσέλσι.











Δεν υπάρχουν σχόλια: