Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

night train

παρόλο που η πρωταγωνίστριά του lucyna winnika είχε κερδίσει το ’59 στη βενετία το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου, και παρόλο που είναι μία από τις πιο ατμοσφαιρικές και ιδιαίτερες πολωνικές ταινίες των ’50s, το night train του jerzy kawalerowicz παρέμεινε πάντα στην σκιά της επόμενης ταινίας του, του mother joan of angels, στην οποία πρωταγωνιστούσε πάλι η lucyna. μετά ο kawalerowicz την παντρεύτηκε, κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
το night train είναι μια χιτσκοκική ταινία που δεν θυμίζει καθόλου πολωνικό σινεμά: δεν τοποθετείται σε κανένα ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο [όπως οι προηγούμενες πέντε ταινίες του σκηνοθέτη] και δεν έχει σχεδόν καθόλου «εθνικό» χρώμα.

διαδραματίζεται ολόκληρη πάνω σε ένα κινούμενο τρένο, χωρίς ξεκάθαρες αναφορές στην εποχή που έχει γυριστεί, κάτι που την κάνει διαχρονική [θα μπορούσε να διαδραματίζεται ακόμα και σήμερα] και παγκόσμια, επειδή οι πρωταγωνιστές θα μπορούσαν να είναι οποιασδήποτε εθνικότητας. οι κύριοι χαρακτήρες που συναντιούνται ατυχώς μέσα σε μία κουκέτα όπου έχουν από λάθος χρεωθεί και οι δύο είναι μυστηριώδεις και στην αρχή δείχνουν να έχουν εχθρικές διαθέσεις. αυτή φαίνεται να είναι πληγωμένη από μία ερωτική σχέση που έληξε άδοξα, κι αυτός [leon niemczyk] προσπαθεί να συνέλθει από κάτι που του έχει προκαλέσει αναστάτωση και του δημιουργεί περίεργες αντιδράσεις. όταν η ένταση μεταξύ τους χαλαρώνει σιγά-σιγά και προσπαθούν να ξεκουραστούν, τα τρένο σταματάει και συλλαμβάνουν τον άντρα σαν ύποπτο για το φόνο μιας γυναίκας. γύρω τους οι υπόλοιποι επιβάτες και οι δύο ελεγχτές ξεδιπλώνουν τους δικούς τους χαρακτήρες, σχολιάζουν, καταδικάζουν, φλερτάρουν, κάνουν τέλος πάντων ό,τι θα έκαναν οι κανονικοί άνθρωποι σε παρόμοιες καταστάσεις. η ταυτότητα των δύο πρωταγωνιστών δεν αποκαλύπτεται παρά λίγο πριν το τέλος, και ο σκηνοθέτης αφήνει την ένταση να αιωρείται και να κλιμακώνεται μέχρι το τελευταίο λεπτό. η σκηνή με τον πραγματικό δολοφόνο που προσπαθεί να το σκάσει από το τρένο και το κυνηγητό όλων για να τον πιάσουν κορυφώνει το σασπένς και αμέσως μετά όλοι αρχίζουν να δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο. το τρένο έχει ξεκινήσει από το lodz και κάνει ένα νυχτερινό ταξίδι 350 χιλιομέτρων μέχρι το παραθαλάσσιο hel όπου οι επιβάτες πηγαίνουν να παραθερίσουν. στο τέλος του ταξιδιού έχουν όλοι επιστρέψει στις καθημερινότητά τους, κουβαλώντας μαζί τους τα προσωπικά τους βάρη. η σκηνή της πρωταγωνίστριας να περπατάει μόνη και μελαγχολική στους αμμόλοφους, σηκώνοντας βαριεστημένα την βαλίτσα της, θυμίζει έντονα ordet.
ο
kawalerowicz είχε την ιδέα για την ταινία την εποχή που έκανε συχνά νυχτερινά ταξίδια από την βαρσοβία που έμενε μέχρι την πόλη την βαλτικής που ζούσε για κάποιους μήνες η αγαπημένη του, επειδή έπαιζε στο θέατρο. ο «πολωνός τζέιμς ντιν» [zbigniew cybulski] που πολιορκεί ερωτικά την πρωταγωνίστρια σε όλη τη διάρκεια της ταινίας χωρίς ανταπόκριση, σκοτώθηκε λίγα χρόνια αργότερα προσπαθώντας να πηδήσει από το τρένο!
όλες οι σκηνές της ταινίας συνοδεύονται από μουσική -από την αρχή μέχρι το τέλος- και το τζαζ
score του andrzej trzaskowski είναι καταπληκτικό, αλλά αυτό που σε στοιχειώνει είναι η διασκευή της wanda warska στο moonray του artie shaw που ακούγεται κατ’ επανάληψη σε μερικές από τις πιο όμορφες σκηνές της ταινίας. 
ο πολωνικός τίτλος της ταινίας είναι
pociag
[που σημαίνει στο τρένο].   


ordet

Δεν υπάρχουν σχόλια: