Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

moon over the alley

από όλες τις πρόσφατες κυκλοφορίες του bfi* με τις cult αγγλικές ταινίες των ’60s και των ’70s που δεν έφτασαν ποτέ στο μεγάλο κοινό, αυτή που είναι η αγαπημένη μου είναι το «moon over the alley», σίγουρα ένα από τα πιο ξεχωριστά φιλμ της δεκαετίας του 70. και οι δύο ταινίες που έφτιαξαν ο chuckjoseph] despins με τον william dumaresq [και οι δύο καναδοί που είχαν μετακομίσει στο λονδίνο] είναι πολύ ιδιαίτερα δείγματα αγγλικού σινεμά. η πιο γνωστή από τις δύο είναι το duffer, μία πολύ τολμηρή ταινία με έναν έφηβο στο νότινγκ χιλ να κακοποιείται σεξουαλικά από έναν διαστρεμμένο και παρανοϊκό τύπο, μεγαλύτερό του, που τον πηδάει κατ’ εξακολούθηση και περιμένει να μείνει έγκυος και να γεννήσει. ο duffer υποφέρει, αλλά του αρέσει κιόλας, πιο πολύ όμως του αρέσει η μεσήλικη πόρνη που επισκέπτεται συχνά, με την οποία δημιουργεί μια πολύ τρυφερή σχέση. στο τέλος συμβαίνουν πολύ φρικτά πράγματα, αλλά με τέτοια υπόθεση σιγά να μην είχε και happy end.
είναι πιο καλό απ’ ό,τι ακούγεται, ασπρόμαυρο και χοντρόκοκκο, χωρίς διαλόγους [έχει αφήγηση από την αρχή μέχρι το τέλος], θυμίζει λίγο το eraserhead του lynch, μόνο που είναι πολύ καλύτερη ταινία. και ακόμα πιο καλό είναι το moon over the alley, η επόμενη συνεργασία των despins και dumaresq, που γύρισαν το 1975. παρόλο που δεν έχει την τόλμη του duffer και είναι πιο παραδοσιακό σινεμά, έχει μία ιδιαιτερότητα που το κάνει να ξεχωρίζει από κάθε άλλη ταινία της σειράς: είναι μιούζικαλ. για την ακρίβεια, είναι ένα μιούζικαλ για αυτούς που δεν τους αρέσουν τα μιούζικαλ, με τα τραγούδια στη σωστή θέση, στην κατάλληλη στιγμή, που συνοδεύουν την ιστορία και δεν αποτελούν μέρος της αφήγησης. ok, δεν είναι τυχαίος και ο συνθέτης των κομματιών, ο galt macdermot [κι αυτός καναδός] που είχε γράψει τη μουσική για το hair [και για το duffer] εδώ φτιάχνει μερικά απίθανα τραγούδια που θα μπορούσαν να είχαν γίνει ποπ επιτυχίες αν είχαν ποτέ κυκλοφορήσει, από αυτά που σού κολλάνε από την πρώτη φορά, σε στίχους του dumaresq που είναι πότε αλλόκοτοι και εξωφρενικοί και πότε τρυφεροί και συγκινητικοί. όλα συνοδεύουν συνηθισμένα στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής: ένα ζευγάρι ζητιάνων που μιλούν για το φεγγάρι, μία μάνα που φτιάχνει πρωινό για το γιο της σιγοτραγουδώντας ό,τι ακούει στο ραδιόφωνο, μία άλλη που νανουρίζει το μωρό της, οι μουσικοί του δρόμου που σκαρώνουν μία εθιστική μελωδία [η οποία επαναλαμβάνεται σε διαφορετικά μοτίβα μέχρι το τέλος], ένας αμερικάνος που θέλει να γίνει τραγουδιστής και γράφει μπαλάντες, δύο τζαμαϊκανοί μετανάστες που τραγουδούν στο portobello road για το κακάο τους, ένας ισπανός performer σε παμπ που κάνει ένα καταπληκτικό σόου, τέσσερις κοπέλες στο καμπαρέ που καταλήγουν σε ένα αστείο στριπτίζ, κάτι ανάμεσα σε οπερέτα και τη μουσική των kings, με εμβόλιμα όλα τα στοιχεία της μουσικής της εποχής: ρέγγε, τζαζ, ποπ, φολκ, σπιρίτσουαλ… ένα μεγάλο ατού σε σχέση με την προηγούμενη ταινία τους είναι επίσης η φωτογραφία του peter hannan, ο οποίος αργότερα συνεργάστηκε με τους μόντι πάιθονς στο meaning of life, στο insignificance του nicolas roeg και στο whithnail and i. στο moon over the alley φωτογραφίζει τους βραδινούς δρόμους του νότινγκ χιλ με μία ποιητική διάθεση, που έρχεται σε αντίθεση με την σκληρή πραγματικότητα των ηρώων, μεταναστών και φτωχών άγγλων, που ζουν στο νούμερο 19 του δρόμου και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα χωρίς απώλειες. πρωταγωνιστές είναι τα μέλη της οικογένειας που νοικιάζει το σπίτι –η [φαινομενικά σκληρόκαρδη] γερμανίδα μάνα που έχει παντρευτεί άγγλο και ο γιος τους, ο έφηβος ρόνι που είναι ερωτευμένος με τη συνομήλική γειτόνισσά του, τη νέλη. στα δωμάτια του σπιτιού ζουν επίσης ένας πορνόγερος που του αρέσουν τα κοριτσάκια, ο οποίος δεν μιλάει σε κανέναν και κυκλοφορεί μόνο τη νύχτα, ένα ζευγάρι τζαμαϊκανών με το μωρό τους, ένας ιρλανδός που κάνει δύο δουλειές για να μαζέψει λεφτά να παντρευτεί την κοπέλα του που τον περιμένει 18 χρόνια, κι ένας αμερικάνος που ονειρεύεται να γίνει τραγουδιστής στο λονδίνο και ζει στο «κοτέτσι» κάτω απ’ τη σκάλα. παράλληλα, οι δύο ζητιάνοι λειτουργούν σαν χορός σε ελληνική τραγωδία -την γυναίκα τη λένε σύβιλα συμβολικά και προβλέπει με χρησμούς το μέλλον. λίγο πριν το τέλος η ταινία θυμίζει το κουρδιστό πορτοκάλι, με μία ομάδα νεαρών να γίνονται τιμωροί και να προσπαθούν να επιβάλλουν την «ηθική», χτυπώντας αλύπητα όποιον δεν τους αρέσει. σκοτώνουν με τις κλωτσιές το γέρο που ακολουθεί ένα εννιάχρονο κοριτσάκι μέχρι το σπίτι της, βιάζουν τη νέλη, βγάζουν το μάτι του ρόνι. μία ταινία για τα χαμένα όνειρα σε μία κοινωνία που δεν σε αφήνει να ανασάνεις. κάπως σαν την κατάσταση που βιώνουμε σήμερα. μία πραγματικά πολύ καλή ταινία. [*bfi=british film institute].






Δεν υπάρχουν σχόλια: