Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

looper

«death grip» κυριολεκτικά σημαίνει θανατηφόρο σφίξιμο, αλλά οι death grips δεν πήραν το όνομά τους από αυτό. death grip στην αργκό [και σαν ιατρικός όρος] είναι το μούδιασμα του αντρικού οργάνου από την υπερβολική και βιαστική χρήση του με την χούφτα -όταν τον κάλο, δηλαδή, δεν τον βγάζεις στο χέρι, αλλά στο πουλί. είναι μία κατάσταση στην οποία μπλοκάρει το μυαλό από την κατάχρηση και δεν στέλνει μήνυμα αφής στο ταλαιπωρημένο όργανο, έτσι χάνεται κάθε αίσθηση. ευτυχώς, σαν κατάσταση είναι αναστρέψιμη, σαν συνήθεια είναι ένας δρόμος χωρίς γυρισμό. για να δείξουν τον πραγματικό ορισμό του ονόματός τους οι death grips έφτιαξαν για το τρίτο [τέκνο] άλμπουμ τους no love deep web ένα ταιριαστό εξώφυλλο που δείχνει ένα μουδιασμένο ανδρικό όργανο σε στύση και προκάλεσε πονοκέφαλο στην εταιρία τους. περιέργως, παρόλο που είναι αδύνατο να το αντέξεις ολόκληρο με τη μία, είναι το πιο προσιτό από τα τρία. και παρόλο που ο ντόρος έγινε κυρίως για το εξώφυλλο, είναι ένα καλό άλμπουμ. για να το κατεβάσεις, μπες εδώ.
για κάποιον ανεξήγητο λόγο, το 2045, η μαφία βάζει τους ανθρώπους που θέλει να ξεφορτωθεί σε μια χρονομηχανή και τους στέλνει στο παρελθόν, όπου τους περιμένουν οι λούπερς για να τους σκοτώσουν και να εξαφανίσουν κάθε μελλοντικό ίχνος τους. για κάποιον ακόμα πιο ανεξήγητο, οι ηλικιωμένοι λούπερς απ’ το μέλλον στέλνουν τον γερασμένο εαυτό τους στο παρελθόν για να τους σκοτώσουν οι νεότεροι λούπερς. λόγω της καταραμένης κίνησης έχασα τα δέκα πρώτα δέκα λεπτά της ταινίας και νόμιζα ότι μόνο εγώ είχα ένα σωρό απορίες και έβρισκα τρύπες στην υπόθεση. τουλάχιστον μέχρι να φτάσει ο τζο στη φάρμα της βλάχας αμερικανίδας, μετά όλες οι απορίες είναι ανώφελες και στο τέλος, μετά από τα ξεσπάσματα του πιτσιρικά, ξεχνάς και τι ήθελες να ρωτήσεις. αλλά μπα, και οι άλλοι που την είδαν απ’ την αρχή τα ίδια ρώταγαν. 
αν δεν έχεις δει την ταινία δεν θα καταλάβεις χριστό από τα παραπάνω, ενώ αν διαβάσεις τις κριτικές θα μπερδευτείς ακόμα πιο πολύ. αν την έχεις δει, πάντως, ξέρεις ότι οι τρύπες στο σενάριο και οι απορίες δεν σε εμποδίζουν καθόλου να απολαύσεις μία τις καλύτερες sci-fi ταινίες που έχουν βγει τελευταία και το looper είναι αυτό ακριβώς: μία απολαυστική ταινία που ξεκινάει σαν matrix, γίνεται terminator και λίγο λάμψη [του κιούμπρικ] και μετά γίνεται λίγο εξορκιστής, αρκετά twelve monkeys και όλα αυτά με μπόλικες πινελιές γαλλικού νουβέλ βαγκ θρίλερ. αν αγνοήσεις τις τρύπες, είναι μία πολύ καλή ταινία. δεν χρειάζεται να τα καταλάβεις και όλα, ούτε θα σε βάλουν να γράψεις διαγώνισμα, βουλιάζεις απλά στο κάθισμα και χορταίνεις καλό σινεμά.

ο μπρους γουίλις είναι ο ηλικιωμένος λούπερ, ο τζο, που έχει πάει παράνομα στο παρελθόν για να βρει τον βροχοποιό, έναν κακοποιό που του σκότωσε την γυναίκα που αγαπούσε. σκοπεύει να τον δολοφονήσει σε παιδική ηλικία, μπας και αλλάξει τη ροή της ιστορίας και την σώσει. κι επειδή την ίδια ημερομηνία με τον βροχοποιό είχαν γεννηθεί κι άλλα δύο αγόρια, ψάχνει να βρει και τα τρία παιδιά για να τα σκοτώσει. ταυτόχρονα είναι και ο στόχος του λούπερ νεαρού εαυτού του, ο οποίος έχει σαν αποστολή να σκοτώσει τον γερο-τζο. ο νεαρός τζο είναι τζάνκι και πολύ παραδόπιστος, ενώ ο γέρος είναι ακόμα χειρότερος και αλληλομισιούνται θανάσιμα [«why dont you do what old men do and die», λέει ο νέος τζο στον γέρο κι αυτός του απαντάει «take your little gun out from between your legs and do it, boy»]. εκτός από ηρώδης και κιλ μασίν ο γερο-τζο γίνεται και τερμινέιτορ και, λίγο πριν το τέλος, γίνεται κι ο κακός της ταινίας. μέχρι τότε ο κακός είναι ο τζεφ ντάνιελς που εκτός από αχώνευτος [στο ρόλο] και γερασμένος [στην πραγματικότητα], λέει κάτι ασυναρτησίες του τύπου «time-travel shit fries your brain like an egg». είναι κάτι σαν αφεντικό για τους νέους λούπερς και όταν πρέπει να τους τιμωρήσει δεν τους σκοτώνει, ακόμα κι αν κάνουν την πιο μεγάλη μαλακία, γιατί δεν επιτρέπεται να επηρεάσει το μέλλον τους. η τιμωρία τους είναι οι ακρωτηριασμοί -κι εδώ προκύπτει άλλη μία νοηματική τρύπα: αν σου κόψουν ένα χέρι στο παρελθόν, στο μέλλον δεν θα είσαι κουλός; τέλος πάντων, από τη στιγμή που ο νέος τζο φτάνει τραυματισμένος στη φάρμα όπου ζει η έμιλυ μπλαντ [νομίζω ότι ήταν πόρνη ένα φεγγάρι, αλλά μπορεί και να κατάλαβα λάθος] με το γιο της [ένα παιδάκι που εκτός από είναι ιδιοφυΐα είναι και psycho και κάθε φορά που νευριάζει και αρχίζει τις τσιρίδες τα πάντα γύρω του διαλύονται, σε τέτοιο βαθμό που η μάνα του έχει φτιάξει ατσάλινο καταφύγιο για να χώνεται μέχρι να ηρεμήσει], η ταινία γίνεται μεταφυσικό θρίλερ. με πολύ ωραίο τέλος. έχει φουλ περιπέτεια, σκοτωμούς, κλάμα, μια χαρά πρωταγωνιστές, βγαίνεις απ’ το σινεμά και είσαι χορτάτος. είχε την ατυχία να βγει σε μια εβδομάδα που το ενδιαφέρον μονοπωλεί η βαρετή μέχρι θανάτου ταινία του κρόνενμπεργκ, αλλά δεν της αξίζει να αγνοηθεί [συνεχίζει να προβάλλεται στις αίθουσες].

Δεν υπάρχουν σχόλια: