Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

13ος όροφος

ο σουλεϊμάν μένει σε ένα μικροσκοπικό διαμέρισμα στον δέκατο τρίτο όροφο μιας πολυκατοικίας στα πατήσια. στην αθήνα έφτασε το 2004, λίγο πριν την ολυμπιάδα, μετά από πολύμηνες περιπλανήσεις και κακουχίες. ο σουλεϊμάν είναι αθλητής και ονειρευόταν να δει ζωντανά κάποιους από τους αγώνες, αλλά δεν τα κατάφερε. κατάφερε όμως να επιβιώσει σε μία πόλη που δεν ήταν ακόμα εχθρική για τους ξένους και να μάθει καλά ελληνικά. πιστεύει ότι οι έλληνες του έχουν φερθεί καλά, έχει κάνει φίλους και ακόμα και στις δύσκολες σημερινές συνθήκες είναι αισιόδοξος και θεωρεί τον εαυτό του τυχερό που έχει δουλειά. ο σουλεϊμάν είναι συνήθως χαμογελαστός, μόνο μπροστά στην κάμερα σοβαρεύει απότομα και όταν μιλάει για την πατρίδα του, το αφγανιστάν. δεν θέλει να γυρίσει ποτέ πίσω, «τι να κάνω εκεί;», λέει, «δεν θα μπορούσα να μείνω, λείπω ήδη 16 χρόνια. και εκεί υπάρχει ακόμα κάτι σαν βεντέτα. επειδή οι φυλές και τα χωριά πολεμούσαν μεταξύ τους, ακόμα και τώρα η μία οικογένεια εκδικείται την άλλη με το να σκοτώνουν τους γιους. δεν έχει σημασία που έχουν περάσει τόσα χρόνια. το αίμα δεν σβήνει ποτέ. στα αφγανικά αυτό το λένε ντουσμάν. ο θείος μου σκοτώθηκε γι’ αυτό τον λόγο. θα ήθελα να μείνω για πάντα στην ελλάδα, να έχω μια χώρα δική μου. να έχω όμως επίσημη άδεια παραμονής, για να μπορώ να ταξιδεύω όπου θέλω ελεύθερος, να πάω διακοπές. δεν θέλω να γυρίσω μόνιμα ούτε στο ιράν, ούτε στο αφγανιστάν. θα ήθελα όμως να μπορέσω να πάω για να δω την μητέρα μου και την αδερφή μου. μόνο μιλάμε στο τηλέφωνο. η αδερφή μου, που μεγαλώσαμε μαζί, είναι παντρεμένη πια και έχει 2 παιδιά». ο σουλεϊμάν δεν είναι χριστιανός, στον τοίχο του δωματίου του όμως έχει τον άγιο νικόλαο και μία εικόνα της παναγίας. «ήταν στο προηγούμενο σπίτι που έμενα», λέει «και ο παππούς που μού το νοίκιαζε ήθελε να τις πετάξει στα σκουπίδια. μου άρεσαν και φεύγοντας τις πήρα μαζί». ολόκληρο το στόρι του υπάρχει εδώ.









Δεν υπάρχουν σχόλια: