Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2012

forbidden games

~περίεργη μέρα. ένα ομαδικό αντίο στα σόσιαλ μίντια μπορεί να προκαλεί φρίκη αν φανταστείς έστω και για λίγο τι μπορεί να κάνει ο καθένας την ώρα που αποτίνει τον φόρο τιμής, γράφοντας δυο λόγια συμπάθειας για έναν άνθρωπο που δεν γνώριζε [να ξύνει τη μύτη του, να είναι στην τουαλέτα, να ξύνει τ’ αρχίδια του κι άλλα χειρότερα] αλλά απ’ την άλλη είναι και η πιο συγκινητική πράξη που προβλήθηκε από τα μέσα τις τελευταίες μέρες. κι εκεί που διαβάζεις τα τουίτ και βουρκώνεις και σε πιάνει κόμπος στο λαιμό από την πραγματικά όμορφη ιστορία αγάπης, σκέφτεσαι ότι όταν πεθάνεις θα μείνουν πίσω ενεργοί όλοι οι λογαριασμοί σου και πολύ πιθανό να σου γράφουν ό,τι μαλακία τους κατέβει άνθρωποι που ούτε ήξερες ότι υπάρχουν ούτε και θα ήθελες να γνωρίσεις και σε πιάνει πάλι φρίκη. θα μου πεις και τι σε νοιάζει; όταν πεθάνεις χέστηκες για το τι θα γράφουν, μήπως θα τα δεις;
τέλος πάντων, μου είναι αδύνατο να αφήσω μήνυμα σε άνθρωπο που ξέρω ότι έχει φύγει. παρόλα αυτά, μπαίνω συχνά στα
facebook δύο φίλων μου που χάθηκαν ξαφνικά και όσος καιρός κι αν περάσει δεν μπορώ να το χωνέψω. και κάθε φορά που μπαίνω και βλέπω ότι τους έχουν γράψει κι άλλο μήνυμα, πλαντάζω στο κλάμα.
~forbidden games.
~τον ιούλιο του ’76 ο morrissey ήταν 17 χρονών. τότε τον έλεγαν steve morrissey και έγραφε οργισμένα γράμματα σαν κι αυτό:
«the ramones are the latest bumptious band of degenerate no-talents whose most notable achievement to date is their ability to advance beyond the boundaries of new york city, and purely on the strength of a spate of convincing literature projecting the ramones as god’s gift to rock music. they have been greeted with instant adulation by an army of duped fans. musically, they do not deal in subtlety or variation of any kind, their rule is to be as incompetent as possible. for a band believed to project the youth of america, new york - suburban life, anti-conformism, sex and struggle, or whatever, they fail miserably. and in the sober light of day their imperfections have a field day. the ramones make the stooges sound like concertmasters, and i feel that the only place for their discordant music is the sweaty downtown manhattan dives to which they are no doubt accustomed. the new york dolls and patti smith have proved that there is some life pumping away in the swamps and gutters of new york and they are the only acts which originated from the n.y. club scene worthy of any praise. the ramones have absolutely nothing to add that is of relevance or importance and should be rightly filed and forgotten—steve morrissey, kings road, stretford, manchester.
δημοσιεύτηκε
στις 24 ιουλίου '76 στη melody maker […]. από εδώ.
~όλες οι φωτογραφίες είναι από το
blog και το site της sandy kim. «φωτογραφίες από την εκπρόσωπο μιας γενιάς που δεν δίνει μία αν εκτίθεται».
http://lovebryan.com/sandy








Δεν υπάρχουν σχόλια: