Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

falling to pieces

μπορεί οι ίδιοι να μην το έχουν αντιληφθεί, αλλά η απόσταση που χωρίζει το πρώτο άλμπουμ των baby guru από το «pieces» [το νέο άλμπουμ τους που κυκλοφορεί την πρώτη οκτωβρίου απ' την inner ear] είναι τόσο τεράστια, που μερικές φορές νομίζω ότι ακούω άλλο γκρουπ. και δεν είναι μόνο ότι έχουν απείρως καλύτερες συνθέσεις και πολύ πιο δουλεμένα κομμάτια, ούτε ότι έχουν δέσει ακόμα περισσότερο σαν ομάδα κι έχουν γίνει κι οι τρεις καλύτεροι μουσικοί, αυτό είναι αναμενόμενο μετά από ατέλειωτες πρόβες και άπειρες ώρες δοκιμών στο στούντιο. το ζήτημα είναι ότι ενώ στο πρώτο άκουγες την ένταση τριών καυλωμένων τύπων που τα έδιναν όλα για να προλάβουν στα τρία-τέσσερα λεπτά που διαρκούσε κάθε κομμάτι να ενσωματώσουν όλες τις επιρροές τους και χτυπιούνταν αγχωμένοι ανακατεύοντας kraut και sixties με το σκληρό ροκ των duke abduction, στο pieces έχουν πετάξει όλες τις καταβολές τους και είναι ξεκάθαρα baby guru. χαλαροί, με ομοιογένεια στον ήχο τους και χίλιες φορές καλύτεροι. από κάθε άποψη. μπορεί ο δεύτερος δίσκος να μην έχει χιτάκια όπως το μαριλού ή εντυπωσιακά κομμάτια όπως το kicks with mary για να ξεσαλώνουν στα live, ούτε μακρόσυρτες συνθέσεις για να κάνουν επίδειξη δεξιοτεχνίας, έχει όμως αριστουργηματικά κομμάτια όπως το amaye που είναι δέκα κλάσεις ανώτερο απ’ οτιδήποτε έχουν φτιάξει μέχρι τώρα, ένα κομμάτι με επαναλαμβανόμενα αφρικάνικα φωνητικά και μια φωνή απ’ τα σίξτις να στέλνει ανατριχίλες πάνω απ’ το ρυθμό του μπάσου και τα ψυχεδελικά συνθ. ή το the things you do που έρχεται κατευθείαν απ’ τα ’70s και θα μπορούσε να είναι ένα κλασικό single και σίγουρη επιτυχία αν είχε κυκλοφορήσει πριν από 40 χρόνια. αν εξαιρέσεις το τραγούδι που ανοίγει το άλμπουμ, το necessary voodoo που θα μπορούσε να βρίσκεται και στον προηγούμενο δίσκο τους [και φαίνεται να είναι η γέφυρα που τα συνδέει], το pieces είναι ένα άλμπουμ από αλλού, το καταλαβαίνεις όταν φτάνεις στο κλείσιμο του children ή στο απίθανο for trish που θυμίζει ιστορίες του καντέρμπουρι, στο last summer που είναι σαν broadcast α λα guru [μια από τις στιγμές μεγαλείου του δίσκου], στο συγκινητικό περσικό κυκλάμινο που είναι το ιντερλούδιο που σε οδηγεί στο συγκλονιστικό φινάλε του bog με τη συμμετοχή της χριστίνας. δεν είναι ότι δεν τους το είχα, αλλά με το pieces ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. ένας δίσκος για άριστα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: