Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

σπασίκλες

c’est le temps de l’amour, le temps des copains et des aventures. σε αυτό το τραγούδι [που δεν το έχει επιλέξει τυχαία ο anderson να ακουστεί σε μία από τις πιο όμορφες σκηνές της ταινίας], συνοψίζεται όλη η ουσία του moonrise kingdrom. παιδιά κι ενήλικοι βιώνουν την πρώτη αγάπη ή προσπαθούν να επουλώσουν πληγές από παλιούς έρωτες. κι όσο κι αν η ταινία [που είναι δράμα, χωρίς τις ξεκαρδιστικές στιγμές του tenebaums, του rusmore ή του steve zissou] φαίνεται να είναι ένα παραμύθι με καλό τέλος, οι ήρωές του μένουν με έναν βουβό πόνο και μία αίσθηση ανεκπλήρωτου -που προφανώς δεν θα εκπληρωθεί ποτέ.
δεν είχα σκοπό να κάνω ποστ για το moonrise kingdom, έχουν γραφτεί τα πάντα κι έχει αναλυθεί ίσως περισσότερο από όσο πρέπει -γιατί αν διυλίζεις τον κώνωπα χάνεις πάντα την απόλαυση. το σύμπαν του anderson ποτέ δεν ήταν πιο όμορφο, ποτέ οι πρωταγωνιστές [και οι επίτηδες αγνοημένοι μεγάλοι που περιφέρονται σαν καρικατούρες και απλά συνοδεύουν τους δύο μικρούς πρωταγωνιστές] δεν ήταν τόσο weird, ποτέ δεν είχε πιο καλοφτιαγμένα κάδρα και πιο λαμπερή φωτογραφία με τόσο έντονα χρώματα. όλα είναι τόσο anderson-ικά που δεν πάει άλλο. κι αν δεν σου αρέσει αυτή η ταινία, απλά δεν σου αρέσει ο anderson.
εννοείται ότι ούτε είναι απαραίτητο να σου αρέσει, ούτε επιβάλλεται. αυτό που είναι εκνευριστικό όμως είναι ότι οι σπασίκλες των θεαμάτων, αυτοί δηλαδή που βλέπουν κάτι με τη διάθεση να το θάψουν, έχουν αυξηθεί σε επικίνδυνο βαθμό, που σημαίνει ότι είναι κι αυτοί σημείο των καιρών και μάλλον πάνε πακέτο με την κρίση. όλη αυτή η κούραση από την έλλειψη χαράς και την ασυδοσία που επικρατεί στα πάντα, έχει δημιουργήσει μια φάρα πικρόχολων reviewers που μοιάζουν με αυτούς που δεν ήθελες ποτέ να κάθεσαι δίπλα τους στο θρανίο, πού σήκωναν πάντα το χέρι επειδή είχαν μία έτοιμη και βαρετή απάντηση και που σε κάρφωναν αν είχες σκονάκι.
χθες το βράδυ, μετά από μία παράσταση σε θέατρο για λίγους θεατές [σε μικρό δηλαδή χώρο] και ενώ η πρωταγωνίστρια έβγαλε πάνω στην σκηνή όλη της την ψυχή, έκανε το λάθος να μείνει και να να συζητήσει με το κοινό. ζήτησε να της κάνουν ερωτήσεις που έχουν σχέση με την παράσταση και ήταν πρόθυμη να απαντήσει, με πολύ καλή διάθεση. κι εκεί που περίμενες να ξεκινήσει κάποια συζήτηση και να ρωτήσουν κάτι λογικό, κάποια στη δεύτερη σειρά τής είπε ότι την αναστάτωσε και δεν της άρεσε καθόλου ό,τι είδε [χωρίς ερώτηση]. μετά κάποιος τη ρώτησε αν είχε νόημα αυτό που έκανε και γιατί δεν το έκανε πιο "χειροπιαστό", να το καταλάβει και κάποιος ηλίθιος [δεν το ρώτησε έτσι ακριβώς, αλλά αυτό εννοούσε], και μετά σηκώθηκε κάποιος με εμφάνιση διανοούμενου [που στεκόταν περισπούδαστα με το σαγόνι ακουμπισμένο στα τρία δάχτυλα] και της είπε ότι ήταν λάθος επιλογή το απόσπάσμα του συγγραφέα που ακούστηκε, επειδή τον ξέρει καλά και τον έχει μελετήσει και σχεδόν την κατσάδιασε που τόλμησε να τον αγγίξει. η κοπέλα παρέμεινε ψύχραιμη και χαμογελαστή, αλλά η διάθεσή της είχε εμφανώς διαλυθεί, επειδή είχαν χυμήξει να την κατασπαράξουν. θα μου πεις μπορεί να είναι καλύτερα να στα λέει κάποιος κατάμουτρα για να εκτονώνεται και να μην κουβαλάει την χολή του στο σπίτι. και σίγουρα είναι καλύτερα να στα πει, παρά να γράψει στο κουλτουριάρικο έντυπό του που βρωμάει μούχλα το πικρόχολο κατεβατό "του σπασίκλα που θεωρεί τον εαυτό του μορφωμένο". έχουμε πήξει από παρα-μορφωμένους. η κοπέλα μας καληνύχτησε ευγενικά και σταμάτησε εκεί η κουβέντα.
by the way, η παράσταση ήταν πολύ καλή.
[το moonrise kingdom κυκλοφορεί σε αγγλικό dvd και blu ray τη δευτέρα με υπότιτλους, κι όποιος έχει σκοπό να το κατεβάσει ας περιμένει να ριπάρουν μια κόπια της προκοπής].      



Δεν υπάρχουν σχόλια: