Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

το σύνταγμα της ηδονής

μπαίνοντας στο οινομαγειρείο του λελούδα, σε ένα φαγάδικο του βοτανικού που κοντεύει έναν αιώνα ζωής [σαλαμινίας 12, κατεβαίνοντας την πέτρου ράλλη δεν στρίβεις στην πρώτη στροφή που θα βρεις δεξιά –που είναι η οδός δημαράκη- αλλά την προσπερνάς και αμέσως μετά μπαίνεις δεξιά στη διχάλα, στην πλάγια οδό που είναι η σαλαμινίας] το πρώτο πράγμα που μας έκανε εντύπωση ήταν η συζήτηση του ιδιοκτήτη με κάποιους θαμώνες: μιλούσαν για το σάιτ του οινομαγειρείου, ενώ η μαγείρισσα σχολίαζε κάτι για το facebook. το μαγαζί είναι από τα λίγα καπηλιά που έχουν απομείνει στην αθήνα με τόσο καλό φαγητό και ο φίλος που μας πήγε -ο οποίος είναι τόσο «άρρωστος» culinary enthusiast που μας κάνει ολόκληρες διαλέξεις κάθε φορά που τολμάμε να φάμε «πλαστικό» φαγητό στο γραφείο- επέμενε εδώ και καιρό ότι έπρεπε πάση θυσία να το επισκεφτούμε. το οινομαγειρείο είναι μοιρασμένο σε δυο χώρους, τον κυρίως χώρο του μαγαζιού που μοιάζει με κλασική συνοικιακή ταβέρνα και ένα ξεχωριστό δωμάτιο που ο χρόνος φαίνεται να έχει σταματήσει πριν από 50 χρόνια. και για να πιστοποιήσει την «αρχαιότητά» του, διαθέτει και ένα κελάρι γεμάτο με ξύλινα βαρέλια, όπου φτιάχνουν και διατηρούν το δικό τους κρασί εδώ και τέσσερις γενιές.
δεν το δοκιμάσαμε, αλλά νομίζω ότι είναι ρετσίνα. το δεύτερο πράγμα που μας έκανε εντύπωση ήταν η πεντακάθαρη τουαλέτα [το σχολιάσαμε όλοι με τη σειρά], και όπως έλεγε κι ο david mcmillan σε μία πρόσφατη συνέντευξή του, «the cleanliness of the toilet in your restaurant says everything». o david mcmillan δεν είναι κάποιο πρόσωπο που θα έπρεπε να τον ξέρει κανείς, είναι ένας από τους σεφ και ιδιοκτήτες των joe beef και liverpool house στο μόντρεαλ, αλλά η συνέντευξή του ήταν απολαυστική και μετά από απανωτές επισκέψεις τις τελευταίες μέρες σε τουαλέτες πακιστανικών και μπαγκλαντεσιανών εστιατορίων στο κέντρο, ήταν αδύνατο να μην θυμηθώ τα λόγια του: «cooking is about cleaning, cleaning and cleaning to make sure nobodys gonna die. you use soap. you use bleach and cold water [never hot water]» και μετά καπάκι είχε πει την παραπάνω φράση γαστρονομικής σοφίας. μετά θυμήθηκα ότι τολμήσαμε να φάμε [και μάλιστα καλό φαγητό], σε ένα πακιστανικό εστιατόριο που το λένε «μάκα». δεν ξέρω τι σημαίνει στα πακιστανικά, αλλά αν κάνεις τον συνειρμό, μάλλον χρειάζονται γερές δόσεις αναισθησίας για να φας σε ένα μαγαζί με τέτοιο όνομα. ο λελούδας είναι και καθαρός και με φαΐ που θέλεις να το προτείνεις σε φίλους και γνωστούς, γιατί δύσκολα το πετυχαίνεις σε ελληνική ταβέρνα. δεν τσεκάραμε αν έχει κοψίδια, αυτά που δοκιμάσαμε ήταν «ταπεινά» βραστά φασόλια σαλάτα και φάβα, με ντοματοσαλάτα και φέτα, γλώσσες αρνίσιες και τηγανητά: πατάτες, μπακαλιάρο και γαύρο, όλα «σπιτικά» και πρώτης ποιότητας. μας κέρασε δυο ειδών χαλβάδες που ήταν επίσης εξαιρετικοί και γλυκό καρότο που δεν αντέξαμε να το φάμε, επειδή είχαμε σκάσει. πληρώσαμε 12 ευρώ το άτομο [στη «μάκα» είχαμε πληρώσει από 5] και ακούσαμε ιστορίες απ’ τον ιδιοκτήτη [στον πόλεμο, ο παππούς του είχε πάρει τον μπατζανάκη του στην πλάτη του και τον είχε φέρει κουβαλητό από την αλβανία, επειδή είχε πάθει κρυοπαγήματα]. τότε οι άνθρωποι ήταν αφελείς: είχαν μπέσα, αξίες και ιδανικά και έδιναν τη ζωή τους για να διώξουν τους ναζί. πού να φαντάζονταν ότι θα ερχόταν μια μέρα που οι ναζί θα έμπαιναν στη βουλή και θα ακουγόταν σε εθνικό δίκτυο στις ειδήσεις η φράση που υποτίθεται ότι είπε ο ένας υπουργός στον άλλο [μέσα στη βουλή] «μην γλύφεις τον πούτσο του χατζηνικολάου, γλύψε τον δικό μου γιατί είναι πιο ωραίος» [τώρα συνειδητοποιώ ότι τον χατζηνικολάου τον έχω στο μυαλό μου σαν ένα clean cut ολόγραμμα της τηλεόρασης και δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι έχει πούτσο]. την ώρα που στο σκάι έδειχνε την είδηση, τυχαία διάβαζα αυτό:          
γλυκό το άνθος για την άνοιξη, που ωστόσο
καθ’ εαυτό μονάχα ζει κι απλώς πεθαίνει
μα όταν πάλι μολυνθεί με κάποια νόσο,
κι ένα χορτάρι ταπεινό το υπερβαίνει:
στις πράξεις πάντα και τα πιο γλυκά πικρίζουν
όζουν χειρότερα οι κρίνοι που σαπίζουν
[ουΐλλιαμ σαίξπηρ, 25 σονέτα,
XCIV, μετάφραση διονύση καψάλη, εκδόσεις άγρα]
το σύνταγμα της ηδονής, τα σκόρπια






Δεν υπάρχουν σχόλια: