Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

the slaves-dune

αν διαβάσεις την περιγραφή του ήχου τους πριν βάλεις το δίσκο να παίζει [ειδικά του μπούμκατ] είσαι σίγουρος ότι θα βαρεθείς τη ζωή σου, όπως με όλα αυτά τα shoegaze-οειδή κατασκευάσματα που κάποτε έβρισκες ενδιαφέροντα και σήμερα απορείς πώς τα άκουγες. κομμάτια που τράβαγαν ώρες ατελείωτες και ξεχείλωναν μέχρι ναυτίας -και όσο πιο πολύ ξεχείλωναν και παραμορφώνονταν, τόσο πιο πολύ σου άρεσαν [το πώς και το γιατί ακόμα παραμένει μυστήριο]. ο δίσκος των slaves ''spirit of the sun'' είναι έτσι ακριβώς, με τέσσερα κομμάτια που απλώνονται και ξεχειλώνουν και αν ξαπλώσεις στον ήλιο για να τα ακούσεις, μέχρι να τελειώσουν έχεις πάθει έγκαυμα τρίτου βαθμού -μαζί με ηλίαση. η διαφορά με τα υπόλοιπα ονόματα που χρησιμοποιούνται ως αναφορές [μάλλον για να σε πείσουν να μην κάνεις καν τον κόπο να κατεβάσεις το δίσκο] είναι ότι οι slaves παίζουν κάτι σαν ambient με τον τορναδόρο να προσπαθεί να μιμηθεί τον ήχο των κυμάτων ή να αναπαραστήσει ηχητικά τις φλόγες απ' το λιοπύρι του μεσημεριού που σου θολώνουν τον ορίζοντα. δεν έχει σχέση με shoegaze, αλλά και shoegaze να το πεις, θα πρέπει να είναι απ' το καλό, αλλιώς δεν εξηγείται αυτό το κόλλημα. έτσι και αφήσεις το δίσκο να παίζει όλα γύρω σου γίνονται blury και τα βλέπεις μέσα από έναν παραμορφωτικό φακό, και παρόλο που κάποιες στιγμές μοιάζουν με τα new age νανουρίσματα που πούλαγαν στα '90s στα μαγαζιά με είδη για χορτοφάγες βουδίστριες που δεν είχαν ξυρίσει ποτέ τις μασχάλες τους, πάλι τα κομμάτια σώζονται -μάλλον επειδή λείπουν τα κουδουνάκια και τα τρεχούμενα νερά. με τόσους ύμνους που έχουν γραφτεί για αυτά τα τέσσερα κομμάτια απλά δεν έχεις καμία διάθεση να ακούσεις το δίσκο, αλλά όντως κάτι έχει που τον κάνει να ξεχωρίζει. στα '80s, πριν ακόμα ανακαλύψουν τον όρο shogaze, αυτή ήταν απλά ηλεκτρονική κινηματογραφική μουσική.
και να από πού την έχουν κοπιάρει
.





Δεν υπάρχουν σχόλια: