Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

μπομπ τσανς

η περίπτωση του bob wahlsteen [που έφτιαχνε και φτιάχνει μουσική ως bob chance] είναι πολύ ιδιαίτερη και του αξίζει ένα ποστ. o dj shadow αποκαλεί αυτό που παίζει «hairy forearm disco», ο τζόνι τρανκ έβγαλε στην εταιρία του τον δίσκο που είχε ηχογραφήσει και κυκλοφορήσει μόνος του το 1980 με τίτλο «its broken» και σήμερα θεωρείται καλτ κλάσικ, κι επίσης έχει γράψει καταπληκτικά τραγούδια σαν κι αυτό το tribute στο detour που θα μπορούσε να το είχε γράψει κι ο lee hazelwood: το door mat μου θυμίζει πολύ έντονα το my autumns done come.
«ο bob chance βαδίζει σε μια παράξενη γραμμή κάπου ανάμεσα στο φρενοκομείο και την πίστα», γράφει ο τρανκ. «και ναι, αυτό είναι ένα άλμπουμ που δεν μοιάζει με κανένα άλλο. ούτε ο bob chance όμως μοιάζει με οποιονδήποτε άλλο. φτιαγμένο το 1980 το ‘its broken’ αντιπροσωπεύει τους υπερχειλισμένους δημιουργικούς χυμούς του που έχουν πλημμυρίσει παντού τον χώρο. πρωτοσυνάντησα το άλμπουμ σε μία από τις στοίβες βινυλίου για τα οποία γράφω στη στήλη μου στο mojo. το περιέγραψα σαν μουσικό ισοδύναμο του curry house diy, μία ασυνήθιστη και απρόσμενη ροή από ιδέες που ίσως να μην έδεναν σαν σύνολο, αλλά τελικά λειτουργούσαν με έναν πιο ανορθόδοξο και αποτελεσματικό τρόπο. και αν πρέπει να περιγράψω σε κάποιον το άλμπουμ, εξηγώ ότι έχει ένα άγγιγμα από giorgio moroder, λίγο από beach boys και ένα πασπάλισμα από glen campell σαν serial killer».
παρόλο που η «επιτυχία» του δίσκου είναι το ομώνυμο κομμάτι –«
its broken»-, ένα 9λεπτο ντίσκο που μπορεί να βάλει φωτιά στις πίστες [φαντάσου μουστακαλήδες με κλαρωτά ανοιχτά πουκάμισα και διπλωμένα μανίκια για να φαίνεται η τρίχα στο χέρι να χορεύουν με ξανθιές βορειοευρωπαίες τουρίστριες σε παραθαλάσσια ντίσκο με φωτορυθμικό] αυτό που είναι το highlight είναι το «van man», ένα τραγούδι για τον τύπο με το φορτηγάκι που μαζεύει γκόμενες απ’ το δρόμο για τους εξηγήσει στη συνέχεια το όνειρο.        
και οι δύο φωτο [πάνω κι εδώ] είναι από πλακάκια μπάνιου. πιο χίψτερ πεθαίνεις. 


Δεν υπάρχουν σχόλια: