Σάββατο, 21 Ιουλίου 2012

the only way is up

~περνώντας από την ομόνοια και προσέχοντας ότι έχει κλείσει το μικροσκοπικό σουβλατζίδικο «η γωνιά» ακριβώς εκεί που ξεκινάει η πειραιώς, ένα πολύ περίεργο μαγαζί φτιαγμένο πάνω ακριβώς στη γωνία που σχηματίζουν οι τοίχοι των kfc και του διπλανού ξενοδοχείου, θυμήθηκα ότι η τελευταία φορά που έφαγα σουβλάκια εκεί ήταν πριν από δύο καλοκαίρια, πριν δηλαδή πεθάνει εντελώς η πλατεία. δυστυχώς, δεν είναι μόνο τα γκούντις και «η γωνιά» που έχουν κατεβάσει ρολά, το γειτονικό ξενοδοχείο [στην πειραιώς 1], έκλεισε πρόσφατα επειδή τον τελευταίο καιρό η κατάσταση είχε γίνει απελπιστική. ο σεκιουριτάς που το φυλάει μάς είπε ότι οι κλέφτες πήδαγαν από ταράτσα σε ταράτσα, έφταναν στα δωμάτια και είχαν κατακλέψει τους πελάτες και η αστυνομία δεν έκανε τίποτα απολύτως για να τους προστατέψει. θα μου πεις τι να κάνει κι η αστυνομία με τόσα που γίνονται στην περιοχή, ο σπάιντερμαν είναι ή ο μπάτμαν;
βέβαια, διαβάζοντας το βιβλίο που είχε γράψει ο γιώργος ιωάννου το 1980 για την πλατεία ομονοίας «ομόνοια 1980», διαπιστώνεις ότι και πριν από 32 χρόνια η πλατεία ήταν σε κατάσταση παρακμής -η οποία ήταν παρατεταμένη και συνεχής και έπρεπε να φτάσει το 2012 για να ολοκληρωθεί. τουλάχιστον τώρα μπορείς να πεις «και μη χειρότερα» και να ελπίζεις σε κάποια βελτίωση [χειρότερα δεν γίνεται]. γράφει κάπου ο ιωάννου ότι «ο θάνατος της ομόνοιας θα σημάνει από τη στιγμή που θα κλείσουν και τα υπόλοιπα καφενεία, ιδίως τα υπόγεια». τότε είχαν απομείνει τρία, σήμερα δεν υπάρχει κανένα.
~μέσα σε όλη αυτή την ασχήμια και την ατμόσφαιρα αποσύνθεσης που η ζέστη την επιδεινώνει θυμήθηκα τη συμβουλή ενός φίλου αρχιτέκτονα, ο οποίος όταν πρωτοεγκαταστάθηκε στη αθήνα σήκωσε το κεφάλι του ψηλά και μαγεύτηκε από τα κτίρια. έτσι δεν το κατέβασε ποτέ, περπατάει παρατηρώντας τις κορυφές των πολυκατοικιών και θεωρεί την αθήνα πανέμορφη. σήμερα, κοιτάζοντας ψηλά και παρατηρώντας μόνο κορυφές και ταράτσες στις υποβαθμισμένες περιοχές που ορίζουν το γκέτο των πακιστανο-ινδο-μπαγκλαντέζων πρόσεξα ότι όντως, δεν είναι και τόσο άσχημες.
~fact. η πολλή θρησκεία σου καίει τον εγκέφαλο περισσότερο από τα σκληρά ναρκωτικά. δεν χρειάζονται και πολλά για να το διαπιστώσεις, όλο και κάποια βαρεμένη γνωστή* θα έχεις που είδε μια μέρα το φως το αληθινό και άρχισε να διαβάζει φανατικά καινή διαθήκη και βίους αγίους και μετά άρχισε να ακούει φωνές. κι ο «κύριος», αντί να της κάνει τη ζωή καλύτερη, τής την γαμάει εντελώς. κι όσο πιο πολύ βαθιά βουτάει στη θρησκεία, τόσο χειρότερος άνθρωπος γίνεται γιατί βλέπει στους άλλους «βρωμιές» που μέχρι τότε δεν είχε προσέξει. και αντί μεγαλώνοντας να γίνει πιο ανεκτική και ανοιχτόμυαλη, γίνεται μια συντηρητική του κερατά γεμάτη μίσος για όλους [επειδή όλοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είναι αμαρτωλοί].
είναι απίστευτο το τι μπορείς να πάθεις αν πειστείς ότι έχεις συνδεθεί σε ανοιχτή ακρόαση με τον «κύριο» και όσους τον περιτριγυρίζουν: από αθώες ψευδαισθήσεις, μέχρι βαριάς μορφής ψυχασθένεια:  το 44% των γυναικών από 25 μέχρι 50 χρονών που συμμετείχαν στην έρευνα του
dottyringo.com προτιμούν να διαβάζουν ερωτικά μυθιστορήματα από το να κάνουν σεξ. και το 68% όσων απάντησαν θα ήθελαν να διαβάζουν ερωτικά μυθιστορήματα πιο συχνά [αλλά τις κρατάει ο «κύριος»].
*το θηλυκό γένος δεν είναι τυχαίο, δεν ξέρω ούτε έναν άντρα που να προτιμάει τη θρησκεία από το σεξ. αντιθέτως, ξέρω μερικούς που θα γαμιούνταν ακόμα και με τον κύριο.
~αν ήταν άντρας, θα ήταν ο
vincent gallo. ίδια στίχοι σπαρακτικής λιτότητας και ακόμα πιο γυμνή μουσική, μόνο με μια κιθάρα. «darling, i dont want to be your friend, i want to be your lover», τραγουδάει στο «dear alex» και φτιάχνει μια ανατριχιαστική μπαλάντα -πιο ειλικρινής δεν γίνεται…
απ
το δίσκο της saskia, «nothing is forever, forever is nothing».










η γωνιά.


Δεν υπάρχουν σχόλια: