Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

deja vu

και να μην θέλεις να πιστέψεις στις συμπτώσεις και στα σημάδια που έχουν μια αύρα μεταφυσική [τόσο πολύ που νομίζεις ότι σου κάνουν πλάκα], μερικές φορές έρχεται η πραγματικότητα και σε αποστομώνει. εκεί που σκεφτόμουν ότι από όλα τα ζώα που έχουν περάσει από τη ζωή μου [τα οποία θυμάμαι όλα, ένα-ένα] το μόνο που αγάπησα τόσο πολύ και μου έχει λείψει περισσότερο απ’ όλα είναι η cheesa, έφτασε ένα μήνυμα στο ίνσταγκραμ από την elafini. ήταν η φωτογραφία μιας γάτας, αδέσποτης, british blue με κίτρινα μάτια, που στη φωτο έμοιαζε με την μακαρίτισσα. έμοιαζε, γιατί η πρώτη σκέψη που πέρασε απ’ το μυαλό μου ήταν ότι δεν γίνεται να υπάρξει άλλη cheesa: εκείνη σε κοίταζε σαν άνθρωπος με τα στρογγυλά χάλκινα μάτια της και δεν ξεκόλλαγε ούτε στιγμή από πάνω σου. η συμπεριφορά της έμοιαζε με σκυλιού, δεν ήξερε τι θα πει ανεξαρτησία, με ακολουθούσε από δωμάτιο σε δωμάτιο ακόμα κι όταν πήγαινα στην τουαλέτα, για να μη με χάσει από τα μάτια της -ανέβαινε με ένα σάλτο στο σωρό με τα περιοδικά και με μάζευε να κατουράω. μόλις καθόμουν στο σκαμπό κι άνοιγα το λάπτοπ πηδούσε στα πόδια μου και με φίλαγε στη μύτη. μετά ακολουθούσε για λίγο το δάχτυλο που πατούσε τα πλήκτρα με το «χέρι» της, μέχρι που βαριόταν και έπεφτε για ύπνο ξάπλα πάνω στα πόδια μου. δεν άγγιζε τα φυτά, δεν άγγιζε το καναρίνι, δεν πείραξε ποτέ πιάτο με φαγητό στο τραπέζι, δεν νιαούριζε σχεδόν ποτέ, τη φωνή της την άκουγα μόνο όταν προσπαθούσα να την πλύνω, και τότε όμως νιαούριζε σχεδόν σιωπηλά. ακόμα και όταν αρρώστησε και πονούσε φρικτά με το υγρό στην κοιλιά να της πιέζει τα σπλάχνα δεν έβγαλε κιχ, έφυγε με αξιοπρέπεια και χωρίς να δείχνει ότι υποφέρει. κοντεύει να κλείσει ένας χρόνος από τότε που χάθηκε και ακόμα μου λείπει. την ώρα που έλαβα το μήνυμα καθάριζα και είχα βρει το λουράκι που φορούσε μέχρι το τέλος στο λαιμό και ήταν ακριβώς ίδιο χρώμα με τα μάτια της.
η αλήθεια είναι ότι μέχρι να δω τον αδέσποτο γάτο δεν ήξερα αν τον θέλω. ο καημένος, παρόλο που δεν με είχε ξαναδεί ήταν πολύ φιλικός, ήταν λες και με περίμενε. τρίφτηκε πάνω στο χέρι μου, μπήκε στο καλάθι χωρίς διαμαρτυρίες και στο αυτοκίνητο ήταν ήσυχος και χαλαρός, αρκετά ασυνήθιστο για γάτα του δρόμου. στο μεταξύ, η ομοιότητα με την cheesa ήταν εντυπωσιακή, ίδιο χρώμα τρίχας, ίδια στρογγυλά μάτια, ίδια μαύρη μύτη και πέλματα. μόνο το μέγεθος είναι μεγαλύτερο επειδή είναι αρσενικός. μόλις τον έπλυνα και στέγνωσε και κάθισε απέναντί μου και με κοίταξε με το ίδιο «ανθρώπινο» βλέμμα, η ομοιότητα με την cheesa ήταν ανατριχιαστική. μετά πλησιάσε κι ανέβηκε στα πόδια μου, με έγλυψε στη μούρη, ξάπλωσε φαρδύς πλατύς και άρχισε να κοιμάται γουργουρίζοντας λες και γνωριζόμασταν χρόνια. με ακολουθεί επίσης όπου κι αν πάω, ήρθε και σάλταρε στην στοίβα με τα περιοδικά στην τουαλέτα και με κοίταζε να κατουράω κλείνοντας τα μάτια από ευχαρίστηση, μετά ανέβηκε στο κρεβάτι, τεντώθηκε και κοιμήθηκε δίπλα μου μακάριος μέχρι το πρωί. αγαπηθήκαμε ακαριαία όπως και με την cheesa. δεν ξέρω αν είναι τα χαρακτηριστικά της ράτσας, ίσως. έτσι κι αλλιώς, η british blue είναι γάτα που δένεται πολύ με το «αφεντικό». και παρόλο που έζησε για καιρό στο δρόμο, φαίνεται ότι είναι γάτα από σπίτι. με τρόπους και λατρεία για χάδια.
με την πρώτη ματιά, όποιοι ήξεραν την
cheesa αποκλείεται να πιστέψουν ότι δεν είναι αυτή.
μερικές στιγμές νομίζω ότι ζω ένα
déjà vu.
[στις φωτογραφίες ΔΕΝ είναι η cheesa, είναι ο νέος γάτος που ακόμα δεν έχει όνομα].




Δεν υπάρχουν σχόλια: