Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

βολική αναισθησία

φαντάσου μια φυλακή όπου οι κρατούμενοι τρώνε κάθε μέρα διαφορετικό φαγητό, μακαρόνια τη δευτέρα, τυρόπιτα την τρίτη, φασόλια την τετάρτη και ούτω καθεξής. επιπλέον, κάθε κυριακή τους φέρνουνε μπουζούκια και γίνεται στο προαύλιο της φυλακής γλέντι μέχρι πρωίας. μέχρι που μια μέρα, η διοίκηση της φυλακής συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει σάλιο, τα λεφτά έχουν τελειώσει και ο μόνος τρόπος για να συνεχίσει να υπάρχει η φυλακή είναι να ταΐζουν τους κρατούμενους βραστά καρότα κάθε μέρα, πρωί-μεσημέρι-βράδυ. «μα θα γίνει εξέγερση, κύριε διευθυντά, θα μας λιντσάρουν οι τρόφιμοι και με το δίκιο τους», λέει ένα τσιράκι στο διευθυντή. οπότε τι κάνει ο τελευταίος; φωνάζει στο γραφείο τους δέκα τσάτσους κρατούμενους και τους λέει να αρχίσουν να διαδίδουν ότι η κατάσταση είναι τόσο τραγική, που από την άλλη εβδομάδα όλοι οι κρατούμενοι θα τρώνε σκατά, κυριολεκτικά όμως. και ότι δεν είναι απλά φήμη, αλλά αναπόφευκτο και δεδομένο, θα ακουμπάς το δίσκο σου στον πάγκο και ο μάγειρας θα σου βάζει μέσα κουράδες, τέλος.
οι τσάτσοι αρχίζουν λοιπόν να κάνουν τη δουλειά τους, το νέο κυκλοφορεί αμέσως παντού και το σοκ φυσικά είναι τεράστιο. υπάρχουν βέβαια αντιδράσεις, όχι όμως σε πολύ μεγάλο βαθμό, γιατί ο όσο ο άλλος δεν βλέπει ακόμα τη σβουνιά στο πιάτο του, κάπου μέσα του ελπίζει ότι μπορεί και να τη γλιτώσει.
όσο οι μέρες περνάνε και οι αντιδράσεις ψιλοφουντώνουν, οι τσάτσοι αρχίζουν να παίζουν τεχνηέντως το παιχνίδι της ενοχής: «εδώ που τα λέμε, βέβαια, καλά να πάθουμε, που θέλουμε μπουζούκια κάθε κυριακή, να τα λέμε και όλα».
κάποιοι λίγοι τρόφιμοι αντιδρούν και λένε ρε παιδιά εμείς δεν γουστάραμε ποτέ μπουζούκια, ούτε ποτέ συμμετείχαμε στο γλέντι. δεν φτάνει που ανεχόμασταν κάθε κυριακή βράδυ τα σκυλάδικά σας, πρέπει τώρα να την πληρώσουμε μαζί με όλους; φυσικά, κανείς δεν τους δίνει σημασία.
προς το τέλος της εβδομάδας, έχει πια επικρατήσει κλίμα μοιρολατρίας, την αντίδραση έχει διαδεχτεί η απάθεια και την απείθεια η αδράνεια. ο ξεθωριασμένος από τις συνεχείς πλύσεις εγκέφαλος των κρατουμένων είναι έτοιμος πλέον να δεχτεί το χειρότερο, ως δικαιολογημένο και αναπόφευκτο.
και έτσι φτάνει η κυριακή, και αργά το απόγευμα παίρνει το μικρόφωνο ο διευθυντής και ανακοινώνει: «κύριοι σας έχω ευχάριστα νέα. ύστερα από κοπιώδεις προσπάθειες της διεύθυνσης και εμού προσωπικά, το μενού από αύριο δεν θα είναι σκατά, αλλά βραστά καρότα!!!» και από κάτω φυσικά γίνεται της πουτάνας, οι κρατούμενοι κλαίνε από χαρά, οι τσάτσοι ξελαρυγγιάζονται «ζήτω ο διευθυντής!», το πλήθος αγάλλεται για το θαύμα της τελευταίας στιγμής.
και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα.
[η εισαγωγή από το νέο βιβλίο του κωστάκη ανάν «βολική αναισθησία» που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις babelart].
είχα σκοπό να γράψω και μια παράγραφο για τα μεγάλα διλήμματα της ζωής [μερέντα ή νουτέλα;] αλλά έκανα ένα διάλειμμα για να διαβάσω αυτό το ποστ που είναι σαν την μεγάλη ανατριχίλα του βόλου με το τέλος απ’ το six feet under [μαζί] και έχω πλαντάξει στο κλάμα. οπότε αναβάλλεται. 




Δεν υπάρχουν σχόλια: