Τρίτη, 5 Ιουνίου 2012

cast iron man

~ο peanuts wilson ξεκίνησε την καριέρα του ως κιθαρίστας των teen kings, του συγκροτήματος που είχε ο roy orbison τη δεκαετία του ’50. αφού ηχογράφησαν τα sun sessions και έκαναν μια επιτυχία όλοι μαζί με το «ooby dooby», ο roy έφυγε απ’ το γκρουπ και ο peanuts wilson συνέχισε μαζί τους για μερικούς μήνες, κάνοντας και τα φωνητικά. το 1957 κυκλοφόρησε το πρώτο σόλο σινγκλ του, με αυτό το τραγούδι που συμμετέχει και ο orbison στη σύνθεση και ίσως και στα φωνητικά. το cast iron arm είναι ένα από τα δύο συνολικά σινγκλ που κυκλοφόρησε σόλο, μετά έγινε κάντρι τραγουδιστής και έγραψε ένα σωρό επιτυχίες για άλλους καουμπόηδες. όλα τα κομμάτια από το session του πρώτου σινγκλ είναι εδώ, μαζί με το b side [«you’ve got love»]. το cast iron arm είναι το καλύτερο κομμάτι του. 



~μπορεί να μην είναι και το καλύτερο φαΐ της αθήνας, αλλά είναι σίγουρα το πιο φτηνό. πέντε αρκετά μεγάλες μερίδες, σαλάτα, κοκακόλες και δύο μπουκάλια νερό έκαναν 24,5 ευρώ, δηλαδή λιγότερο από 5 ευρώ το άτομο. ένα μαγαζί τίγκα στον κόσμο, με πακιστανικό φαγητό που δεν είναι καθόλου κακό. δεν ξέρω πώς το λένε, είναι στην μενάνδρου, στην πακιστανική συνοικία, λίγο πριν βγεις στην ευριπίδου.
~στο φαρμακείο, στην ουρά για imodium. ένας τεράστιος, μουστακαλής παππούς πίσω μου μιλάει έντονα στο κινητό, αναψοκοκκινισμένος. πριν προλάβω να φτάσω στο ταμείο, μου βάζει στο χέρι τα λεφτά και την συνταγή, συνεχίζοντας να μιλάει έξαλλος, βγαίνει απ’ το φαρμακείο και… εξαφανίζεται! παίρνω τα φάρμακα και βγαίνω έξω, περιμένω μήπως φανεί. τίποτα. περιμένω και περιμένω, περνάει ’κανα μισάωρο ξεροσταλιάζοντας στη γωνία, οπότε αποφασίζω να αφήσω το σακουλάκι στον  φαρμακοποιό. την ώρα που έμπαινα στο μαγαζί, τον είδα να έρχεται τρέχοντας, αναμαλλιασμένος και έξω φρενών. του έδωσα τα πράγματα, πήρε βαθιές ανάσες να ηρεμήσει και μετά απολογήθηκε «που μου σπατάλησε τόσο πολύτιμο χρόνο» και επέμενε σώνει και καλά να με κεράσει. κάτι, οτιδήποτε. δεν ωφελούσε να πω όχι, έτσι κάθισα μαζί του στο καφενείο.
ο παππούς –που τον λένε μήτσο και είναι 84- τελικά αποδείχτηκε περιπτωσάρα. μέχρι πριν από πέντε χρόνια ήταν «δημοτικός τραγουδιστής», τώρα φτιάχνει χαρταετούς και χειροτεχνίες από κουβαρίστρες [!]. ξεκίνησε να μου λέει «για τα παιδιά που ο μύθος τα θέλει αθώα, αλλά στην πραγματικότητα είναι μοχθηρά πλάσματα από κούνια»: «ο κακός άνθρωπος είναι σχεδόν κτήνος από μωρό, απλά όσο μεγαλώνει χειροτερεύει». ο μικρός εγγονός του, που είναι τριών, έπαιζε στο πάρκο δίπλα στη μάνα του, όταν δυο μεγαλύτερα παιδιά [τεσσάρων και πέντε] του κάρφωσαν μια κομμένη λαμαρίνα στο πόδι! την ώρα που τον πήρε τηλέφωνο η νύφη του, τον είχαν πάει για αντιτετανικό. μετά μου είπε ιστορίες για πανηγύρια, για μία παράνομη σχέση που λίγο έλειψε να του διαλύσει το σπίτι [αλλά το έσωσε] και για ένα τραγούδι που έλεγε πάντα στο τέλος της βραδιάς, το οποίο έχει αφήσει εντολή να ακουστεί πριν τον θάψουν. «είναι λίγο πρόστυχο», μου είπε, «αλλά δεν είναι με κακό τρόπο». και μετά άρχισε να το τραγουδάει. ήταν η πρώτη φορά που πρόσεξα τους στίχους και όντως, το καυλωμένο «αλάλητο πουλί» που τρελαινόταν για τη μαριώ ήταν δέκα χρονών όταν το άρπαξε απ’ τη μέση η βοσκοπούλα και το φίλησε στο στόμα...
όταν ξανασυναντηθούμε μου υποσχέθηκε να μου φέρει και cd
.
η εκτέλεση του μπαρμπα-μήτσου ακουγόταν κάπως έτσι.    

Δεν υπάρχουν σχόλια: