Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

φάπες

την ώρα που η φιλιππινέζικη χορωδία στο πεδίο του άρεως τραγουδούσε κάτι που έμοιαζε με χαβανέζικο γκόσπελ, με ρεφρέν που ακουγόταν σαν «ιναγκάντα-νταβίντα» και θαμώνες μόνο ξένους [οι έλληνες δεν πάνε στα πάρκα, προτιμούν να δουν τηλεόραση], σκεφτόμουν την ερώτηση ενός φίλου που ζει εδώ και μήνες εκτός ελλάδας [και δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει], ενώ σχολιάζαμε τα αποτέλεσματα των εκλογών: «αν περπατούσες στο δρόμο και έβλεπες χρυσαυγίτες να πλακώνουν στο ξύλο τον πρετεντέρη ή τον λοβέρδο –για παράδειγμα- πώς θα αντιδρούσες;». δεν το είχα ποτέ σκεφτεί, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν θα αντιδρούσα. το ακόμα χειρότερο, είναι ότι μπορεί και να το χαιρόμουν. η ανοχή σε κάθε είδους βία [δηλαδή η αποκτήνωση] είναι σημείο των καιρών, αλλά δεν μπορείς να κατηγορείς έτσι εύκολα τον έλληνα για εκφασισμό και αποκτήνωση, χωρίς να λαβαίνεις υπόψη όλα αυτά που τον έχουν οδηγήσει μέχρι εκεί. κι ακόμα πιο πολύ, δεν δικαιούσαι να δηλώνεις σοκαρισμένος, λες και δεν το περίμενες.
πριν από μία εβδομάδα, κι ενώ όλοι είχαν μείνει άφωνοι από τη συμπεριφορά του κασιδιάρη, ένας ταξιτζής είχε κάνει μια πολύ ωραία ανάλυση για το γεγονός και το αποτέλεσμά του, την οποία δεν θυμάμαι ολόκληρη, αλλά κατέληγε στο εξής: «σημασία έχει να έχεις κάτι να προτείνεις. κι η χρυσή αυγή με αυτή την συμπεριφορά προτείνει κάτι. προτείνει τη βία, και θα δεις που δεν θα χάσει καθόλου στις εκλογές. ενώ οι πιο πολλοί που τους βρίζουν δεν έχουν να προτείνουν τίποτα». δεν του είχα δώσει σημασία, αλλά τώρα που επαληθεύτηκε, ακούγεται τρομακτικό.  
την κυριακή το μεσημέρι, την ώρα που τρώγαμε οικογενειακώς με όλο το σόι που είχε έρθει να ψηφίσει και η κουβέντα έφτασε στην κανέλη και τις φάπες, μού έκανε μεγάλη εντύπωση η αντίδραση όλων [μα όλων ανεξαιρέτως] που ούτε λίγο-ούτε πολύ συμφώνησαν ότι, ναι μεν ο τρόπος ήταν τραμπούκικος και φασιστικός, αλλά της λιάνας καλά της έκανε, κι έπρεπε να φάει κι άλλες! [οι συγγενείς μου είναι αριστεροί και γενικά είναι πολύ πράοι άνθρωποι που δύσκολα παρεκτρέπονται]. ήταν το ίδιο ακριβώς που άκουγα, δηλαδή, μεταξύ αστείου και σοβαρού τις τελευταίες μέρες και από γνωστούς και αγνώστους, δεν ήταν και καμιά μεγάλη έκπληξη.
αυτό που βρίσκω ελεεινό είναι να δηλώνεις δημόσια σοκαρισμένος –χαρακτηρίζοντας το γεγονός «φασιστικό και απαράδεκτο»- και off the record να λες «κρίμα που έφαγε μόνο μία!» [αυτό που έκαναν οι πιο πολλοί άνθρωποι που γράφουν ή λένε σε μέσα δημόσια τη γνώμη τους, δηλαδή].
όταν η απέχθεια για την κανέλλη [και αυτό που εκπροσωπεί –πολιτικά ή ως άνθρωπος των media] έχει γίνει μεγαλύτερη από την απέχθεια για τη βία και τους νεοναζί, τότε πρέπει πραγματικά να ανησυχείς.
τα χειρότερα έρχονται.   

































οι φωτο, απ' τη δευτέρα στο πεδίο του άρεως.

1 σχόλιο:

finestglasses είπε...

Find cool kids glasses discounted costs. Save 70% about RX eyeglasses and structures for children together with following day S&H.