Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

hello, λόρελ


~αν εξαιρέσω το δίσκο του actress που μου άρεσε για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο –επειδή μου θυμίζει after hours εκπομπή πειρατικού των ’90s σε αυτοκίνητο που κινείται, με το σήμα να χάνεται και να ξαναεμφανίζεται και να σε αναγκάζει να παρκάρεις το αυτοκίνητο όπου να ’ναι, για να μην χάσεις το κομμάτι. και τότε σκάει το ξημέρωμα και κάθεσαι σαν χάνος και το χαζεύεις και χάνεσαι [αλλιώς τι χάνος θα ήσουν;] δυναμώνοντας απλά την ένταση-, δεν έχω πετύχει νέο δίσκο τελευταία που να είναι για παραπάνω από μία ακρόαση. η αλήθεια είναι ότι δεν έχω και διάθεση να κατεβάσω και να δοκιμάσω ό,τι μου γυαλίσει όπως πιο παλιά.
παρόλο που δεν είναι ούτε εύκολος, ούτε εντυπωσιακός, ούτε δίσκος που προσφέρεται για αναλύσεις, το «
r.i.p.» είναι απ’ αυτούς που αξίζει να σπαταλήσεις λίγο παραπάνω χρόνο απ’ τη ζωή σου. ιδανικά λίγο πριν χαράξει, δυνατά, μέσα σε αυτοκίνητο. [τελικά, όσο πιο πολλά μπορείς να γράψεις για κάτι, τόσο πιο ασήμαντο είναι, fact].
~η εξαίρεση και άλλος ένας δίσκος που ήταν μια προσωπική έκπληξη -επειδή δεν είχα καθόλου ασχοληθεί μαζί της- είναι το «quarantine» της laurel halo. επίσης δύσκολος δίσκος, όσο κι αν ξεκινάει αρκετά στρωτά και ποπ και σκέφτεσαι ότι «τώρα θα αρχίσει να βαράει» [δεν «βαράει» ούτε μία στιγμή]. η halo έχει φτιάξει ένα πολύ προσωπικό άλμπουμ, με ήχο που μπορείς να τον πεις «δικό της», παρόλο που θυμίζει τόσο πολύ leila που θα μπορούσε να ήταν ο δίσκος που έπρεπε να κυκλοφορήσει μεταξύ του «like weather» και του «courtesy of choice» [ο καινούργιος της leila στην warp είναι μια απελπισία, χειρότερο δεν μπορούσε να βγάλει].
το «
quarantine» -όπως συμβουλεύει και το δελτίο τύπου που το συνοδεύει- χρειάζεται ένταση για να το ακούσεις και καλό ηχοσύστημα, αλλιώς δύσκολα μπορείς να εκτιμήσεις τις χαλαρές αλλά περίπλοκες συνθέσεις του. είναι ένας πολύ ιδιαίτερος δίσκος, εσωστρεφής και ambient, χωρίς beat, με τη φωνή της halo σε πρώτο πλάνο και τεράστια δυναμική [μπορείς να τον ακούς στο repeat
για ώρες και να ανακαλύπτεις κάθε φορά ένα σωρό στοιχεία που δεν είχες προσέξει].
ένα εκπληκτικό άλμπουμ από μία πολύ ξεχωριστή μουσικό. μπορεί να είναι κι ο καλύτερος «γυναικείος» δίσκος που έχει εμφανιστεί φέτος.


το εξώφυλλο έχει μέρος από το artwork του makoto aida με τίτλο harakiri school girls [οι οποίες ξεκοιλιάζονται μόνες τους].

Δεν υπάρχουν σχόλια: