Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

καλό ταξίδι κύριε μάτεσι

στις 5 δεκεμβρίου του 2007, λίγο μετά την κυκλοφορία του αλδεβαράν και λίγες μέρες πριν την απόπειρα αυτοκτονίας του ζαχόπουλου [πάει αυτός, ξεχάστηκε, όπως θα ξεχαστεί σε καναδυο χρόνια κι ο άκης], είχα την τύχη να επισκεφτώ τον παύλο μάτεσι στο σπίτι του στο λόφο του στρέφη για μια συνέντευξη για το υστερόγραφο της κύπρου. ο φωτογράφος δεν εμφανίστηκε ποτέ, αλλά η συνέντευξη είχε πάει πολύ καλά [με συνόδευε η πιο μεγάλη φαν του, η οποία συμμετείχε στη συζήτηση, και φαντάζομαι θα έφυγε επίσης ενθουσιασμένη], βγήκε τεράστια, την έστειλα και δεν έμαθα ποτέ ποιο μέρος της δημοσιεύτηκε. το μόνο που θυμάμαι είναι ότι το τεύχος κυκλοφόρησε ένα βράδυ πριν πέσει ο ζαχόπουλος απ' το μπαλκόνι και η τελευταία φράση του μάτεσι είχε γίνει κάπως προφητική. το κείμενο της απομαγνητοφώνησης ήμουν σίγουρος ότι το είχα χάσει όταν κράσαρε ο σκληρός του pc, έτσι την είχα ξεγράψει [το υστερόγραφο έχει κλείσει εδώ και καιρό]. χθες το βράδυ, ψάχνοντας στα backup για να βρω κάτι φωτογραφίες, την πέτυχα τυχαία μέσα σε ένα φόλντερ που έλεγε flickr γυμνά. κι ορίστε το τελευταίο μέρος της:

Τι σχέση έχετε με τη μουσική;
Έχω σπουδάσει μουσική. Έπαιζα βιολί. Είχα προχωρήσει αρκετά, ήμουν καλός και μου έλεγαν ότι πρέπει να πάω έξω να συνεχίσω, αλλά η οικογένειά μου δεν είχε λεφτά, καθηγητής φιλόλογος ήταν ο πατέρας μου με τέσσερα παιδιά. Μόλις κατάλαβα ότι αυτό δεν πάει πουθενά, σταμάτησα το βιολί με το μαχαίρι και το χάρισα κιόλας. Δεν ξανάπαιξα ποτέ και δεν μου έλειψε. Νομίζω ότι αυτή η αίσθηση του ρυθμού διοχετεύτηκε στο γράψιμό μου. Μετά σπούδασα θέατρο με έναν καθηγητή που δεν ζει πια, τον Βαχλιώτη, είχε σπουδάσει σε ένα μεγάλο θέατρο της Αμερικής αυτός, Έντζρο Θίατερ λεγόταν, πολύ πιο προωθημένο από το Άκτορς Στούντιο. Μας έβγαλε τη Παναγία, πολύ απαιτητικός άνθρωπος. Δεν έχω παίξει ποτέ, δεν ήθελα να παίξω. Πιστεύω ότι ο ηθοποιός εκτίθεται γιατί ουσιαστικά η αρχική προέλευση του θεάτρου είναι η ανθρωποθυσία.
Η αρχική προέλευση της τέχνης είναι αυτή.
Δεν γνωρίζω για όλη την τέχνη, μπορώ να σου μιλήσω για το θέατρο απ’ τα λίγα που ξέρω. Σε κάτι εποχές παλιές, χιλιάδων ετών, ο άνθρωπος ήταν ανυπεράσπιστος. Αν έπεφτε το φρούτο απ' το δέντρο, έτρωγε και για να εξευμενίσει το Θεό έκανε ανθρωποθυσία. Στη συνέχεια άρχισε να καλλιεργεί και στο Θεό θυσίαζε ζώα, γιατί εξακολουθούσε να φοβάται. Αργότερα προχώρησε, άρχισε να γίνεται πολιτισμένος και πρόσφερε στους θεούς από τους καρπούς της Γης. Από κει προχωράμε στο θέατρο, ο ηθοποιός είναι το υποκατάστατο του θυσιαζομένου. Ο ηθοποιός πιστεύω ότι είναι σεβαστό ων, ως ιδέα, τώρα πώς εδώ βεβηλώνουν το πράγμα δεν θέλω να το συζητήσω. Ο ηθοποιός εκτίθεται, εκθέτει την ψυχή του, το έχω αισθανθεί αυτό με μεγάλους ηθοποιούς. Εγώ την πρώτη φορά που ανέτειλα έδυσα κιόλας, το ίδιο βράδυ. Έπαιξα μια φορά και δεν ήθελα να ξαναπαίξω.
Ελληνικό θέατρο παρακολουθείτε;
Όχι, αυτή την εποχή δεν παρακολουθώ. Πιστεύω ότι υπάρχει μια πτώση της ποιότητας στην Ελλάδα, είδα παραστάσεις στην Επίδαυρο που ήταν άθλιες. Η παράσταση του Στάιν θύμιζε Άουσβιτς. Υπήρξε στο νεοελληνικό θέατρο μία περίοδος από τον Καμπανέλλη μέχρι τον Χρυσούλη που περιλαμβάνει την Αναγνωστάκη, τον Ζιώγα, εμένα ακόμα, που είναι η σημαντικότερη εποχή για το ελληνικό θέατρο από την εποχή του Μένανδρου. Η σημαντικότερη στο γράψιμο, εννοώ. Είναι απογοητευτική η κατάσταση στο θέατρο αυτή τη στιγμή. Μία πρωτεύουσα με 300 παραστάσεις το χρόνο είναι αστείο πράγμα, το Λονδίνο δεν έχει ούτε τις μισές. Υπάρχει μία συνοικιακή αισθητική, μια σνομπαρία, δεν έχω διάθεση ούτε να γράψω πια. Έχω δυο έργα μου ημιτελή. Θα μου περάσει, ελπίζω. Είναι μια μεταβατική περίοδος. Κι οι περισσότεροι ηθοποιοί είναι χρήσιμοι απλώς, δεν πετάνε.
Υπάρχει κάποιος που ξεχωρίζετε;
Η Καραμπέτη.
Το χιούμορ παίζει έναν ιδιαίτερο ρόλο στα έργα σας. Δεν είναι χιούμορ ξεκαρδιστικό, είναι περισσότερο σαρκασμός.
Το χιούμορ είναι η μάσκα της θλίψης και της απελπισίας. Υπάρχει ένα είδος χιούμορ που είναι το εξυπνακίστικο για να κερδίσεις εντυπώσεις, εμένα αυτό δεν μου αρέσει. Δεν λέω ανέκδοτα. Στο ''Εκθέσεις Ιδεών'' θα έλεγα ότι το χιούμορ το χρησιμοποιώ ως μια επίδειξη στυλ. Ξέρετε, είναι μια κατάθεση ψυχής το γράψιμο και ο χώρος της ψυχής είναι ο μόνος χώρος που είναι ανεξερεύνητος. Είναι το πιο μοντέρνο πράγμα. Μεγάλοι συγγραφείς έχουν γράψει για κοινωνικά προβλήματα, τα οποία λύθηκαν. Το διαζύγιο για το ποίο έγραφε ο Ίψεν είναι ξεπερασμένο πια, δεν είναι πρόβλημα, παραμένει το έργο το οποίο είναι μεγάλης τεχνικής, αλλά δεν μιλάει για κάτι που ισχύει σήμερα.
Δεν γράφονται μεγάλα έργα σήμερα; Νέους θεατρικούς συγγραφείς έχετε παρακολουθήσει; Την Σάρα Κέιν, για παράδειγμα.
Τώρα μου μιλάς για τη Σάρα και τη Μάρα. Μια διαταραγμένη. Το μόνο καλό που έκανε η Σάρα Κέιν ήταν που κρεμάστηκε.
Δηλώνετε αριστερός. Με την πολιτική τι σχέση έχετε;
Αριστερός είμαι, αλλά με την πολιτική δεν έχω καμία σχέση. Το ότι δηλώνω αριστερός δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να κριτικάρω την αριστερά. Τα να είσαι αριστερός σήμερα είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση. Το ΚΚΕ έχει πάθει αγκύλωση και είναι να θλίβεσαι, ο Συνασπισμός έχει προοπτικές αλλά πρέπει να κάνει κάτι δραστικό. Δεν με αφορά η πολιτική. Και επειδή είσαι πολύ νέος, σου λέω ότι έχει να αυτοκτονήσει πολιτικός από το 1940. Κάτι σημαίνει αυτό…
[η φωτο που βγήκε στο google είναι του αντώνη μποσκοΐτη].



Δεν υπάρχουν σχόλια: