Δευτέρα, 16 Απριλίου 2012

φάε σκατά τζούλια



~ο lee andrews εκτός από πατέρας του questlove [των roots] είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου τραγουδιστές ever. μπορεί να υπήρχαν καλύτερες φωνές [ακόμα και μέσα στο συγκρότημά του, τους hearts] και το δικό του «βελούδο» να μην φτάνει του nat ‘king’ cole -παρόλο που οι χροιές τους έμοιαζαν αρκετά- ξεχωρίζει όμως από τα έτσι κι αλλιώς απίθανα ονόματα της εποχής του doo-wop. επίσης, είπε τραγούδια όπως το «long lonely nights» ή το «teardrops». ο lee andrews έφτιαξε το γκρουπ του το 1952 όταν όλα τα μέλη ήταν ακόμα ανήλικοι και πριν γνωρίσουν επιτυχία με το «long lonely nights», είχαν ηχογραφήσει αρκετά κομμάτια στην rainbow και στην gotham –τα οποία δεν θεωρήθηκαν άξια για κυκλοφορίες. έπρεπε να περάσουν πέντε χρόνια και να ηχογραφηθεί το κομμάτι στην atlantic απ’ τον clyde mcphatter [των dominoes κι αργότερα των drifters] για να αποφασίσει η chess να το κυκλοφορήσει σε single με τον lee andrews και τους hearts [το 'long lonely nights']. και οι δύο version έγιναν επιτυχίες ταυτόχρονα, αλλά καμία δεν μπήκε στο τοπ-10 [έφτασαν και οι δύο στο νούμερο 11]. οι πρώτες ηχογραφήσεις των κομματιών μαζί με όσα είχε απορρίψει η gotham υπάρχουν μαζεμένα εδώ –και είναι μόνο φωνές με συνοδεία πιάνου. ο lee andrews κυκλοφόρησε ένα σωρό δίσκους τις επόμενες δεκαετίες, μόνος του ή με γκρουπ, με τους hearts όμως έκανε δύο ακόμα μεγάλα χιτ πριν το τέλος των ’50s, με τα σινγκλ «try the impossible» και «teardrops».
οι εκτελέσεις που γνώρισαν επιτυχία είναι εδώ.
~η φωτογραφία της γιαπωνέζας υπολοχαγού νατάσας είναι από αυτό το άρθρο για το πώς να βρεις την ευτυχία. [αν δεν καταλαβαίνεις αγγλικά, λέει "παντρέψου με συνοικέσιο". μέχρι να αγαπηθείτε θα περάσουν δέκα χρόνια. αν μέχρι τότε δεν έχεις πάρει διαζύγιο, θα βρεις την ευτυχία].
~απολογισμός: μου άρεσε και το άλμπουμ του sun araw με τους congos, και του black dice και των theesatisfaction και των hype williams και το esstends-esstends-esstends του ben vida, και traxman και desolate [αρκετά, παρόλο που είναι υπερεκτιμημένο] και δύο που προτείνω ανεπιφύλακτα:
death grips-the money store
tlaotlon-squirt image flex [ένας μυστηριώδης νεοζηλανδός σε ένα εκπληκτικό άλμπουμ]
και δεν θέλω να ξανακούσω τη λέξη julia holter μέχρι το τέλος του κόσμου [αλήθεια, έχει αντέξει να ακούσει κανείς ολόκληρο δίσκο της;]