Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

για τον λούθερ



Από το τραγούδι των τίτλων [το Paradise Circus των Massive Attack, πριν προλάβει να μπει η φωνή της Hope Sandoval] είσαι σίγουρος ότι πρόκειται για μια «μαύρη», σκοτεινή σειρά και ότι σε περιμένει μεγάλο δράμα. Και πραγματικά είναι αυτό ακριβώς: αστυνομικό δράμα, με ατμόσφαιρα «σιωπής των αμνών», μαύρο πρωταγωνιστή και καταθλιπτικό στόρι.
Το Luther που προβλήθηκε στο BBC One για δύο σεζόν –και τώρα ετοιμάζεται για την τρίτη- ξεκίνησε αρκετά χλιαρά το Μάιο του 2010 και, λόγω της αδιάφορης αρχής, δεν γνώρισε την επιτυχία που αναμενόταν. Η υποδοχή που του επιφύλαξαν τα αγγλικά media ήταν τόσο κακή, ώστε στην γκάρντιαν, λίγο πριν το τέλος της πρώτης σεζόν, έγραψαν άρθρο-απολογία επειδή βιάστηκαν να την απορρίψουν. Η αλήθεια είναι ότι η σειρά ξεκινάει όντως χλιαρά και αδιάφορα, με τον νετέκτιβ Τζον Λούθερ να κυνηγάει έναν σίριαλ κίλερ μικρών παιδιών, ο οποίος του επιτίθεται και αμέσως μετά, πέφτει από μεγάλο ύψος και τραυματίζεται πολύ σοβαρά, επειδή ο Λούθερ δεν κάνει τίποτα για να τον σώσει. Ο Λούθερ κατηγορείται ότι τον πέταξε εσκεμμένα κι έχει σοβαρά προβλήματα με την υπηρεσία, τη γυναίκα του [που τον εγκαταλείπει για τον τύπο που έπαιζε
τον “I” στο «Withnail and I»] και μια τρελή που σκότωσε τους γονείς της -και δεν μπορούν να τη συλλάβουν, επειδή δεν έχουν αποδείξεις.
Μέχρι εδώ το στόρι δεν έχει τίποτα πρωτότυπο, αλλά στη συνέχεια, και όσο μπαίνεις πιο βαθιά στη ψυχοσύνθεση των ηρώων και προκύπτουν τα εγκλήματα που ο Λούθερ πρέπει να διαλευκάνει, παθαίνεις εθισμό. Στα δυο τελευταία επεισόδια της πρώτης σεζόν το σασπένς είναι τέτοιο, που είναι αδύνατο να πατήσεις το stop χωρίς να δεις την κατάληξη [ξεκίνησα να το βλέπω στις 12 τα μεσάνυχτα και πέρασα όλο το βράδυ, έξι ώρες, μέχρι που ξημέρωσε για να δω το φινάλε]. Όσο τραβηγμένο απ’ τα μαλλιά κι αν είναι το σενάριο [ειδικά όσον αφορά τις περιπτώσεις των εγκλημάτων] και όσο εξωφρενικοί κι αν σου φαίνονται οι χαρακτήρες [ειδικά της τρελο-Άλισον που γίνεται απ’ τα βασικά πρόσωπα της σειράς και παίζει όλο και πιο σημαντικό ρόλο όσο εξελίσσεται το στόρι], όταν τελειώνει η πρώτη σεζόν έχεις γίνει φανατικός και ξεχνάς και αδυναμίες στο σενάριο και υπερβολές. Ο «καταραμένος» Λούθερ δεν επηρεάζεται απλώς από τα εγκλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει, κυριολεκτικά διαλύεται η ζωή του, χάνει το μόνο πρόσωπο που αγαπάει, γίνεται αναγκαστικά διεφθαρμένος, και μέχρι τέλος της δεύτερης σεζόν θυμίζει όλο και πιο πολύ τον Αλέν Ντελόν στο Samurai του Μελβίλ.
Ο Idris Elba παίζει τον ρόλο της ζωής του [πριν από λίγο καιρό του χάρισε και μια χρυσή σφαίρα καλύτερου ηθοποιού σε μίνι σειρά], το ίδιο και η Ruth Wilson, που από αχώνευτη ιδιοφυής εγκληματίας μετατρέπεται σιγα-σιγά σε μια περσόνα φοβερά συμπαθή, η Indira Varma [η παραμελημένη σύζυγος] είναι στην καλύτερη στιγμή της και ο Paul McGann, ο “I” παραπάνω πάνω -που παίζει τον γκόμενό της- μετατρέπεται από αντίζηλο-εχθρό σε φίλο του Λούθερ και στο τέλος της πρώτης σεζόν γίνεται και «σωτήρας» του. Παρόλο που η εποχή είναι ξεκάθαρα η σημερινή, η ατμόσφαιρα στο αρχηγείο του Serious Crime Unit έχει κάτι παλιομοδίτικο, χωρίς όμως το χιούμορ και την ελαφρότητα των blaxploitation ταινιών ή των αμερικάνικων σειρών. Παρόλο που η δεύτερη σεζόν δεν είναι το ίδιο εντυπωσιακή [ολοκληρώνεται σε τέσσερα επεισόδια] και δεν φτάνει στην ίδια εντυπωσιακή κορύφωση με τον πρώτο κύκλο, ο Λούθερ βουτάει ολο και πιο πολύ στο κολαστήριο που του επιβάλλει η ιδιότητά του και το έγκλημα γύρω του, συνεχίζει σαν μοναχικός καουμπόη να κυνηγάει το κακό χωρίς να περιμένει πια κανενός είδους κάθαρση.
Η τρίτη σεζόν θα αρχίσει να προβάλλεται το καλοκαίρι.
Α, και στο κλείσιμο κάθε επεισοδίου ακούγονται τραγούδια σαν κι αυτό.