Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

25η μαρτίου 1967


σε παρέλαση είχα να πάω πάρα πολλά χρόνια. για την ακρίβεια, δεν είχα ξαναδεί παρέλαση από τότε που πήγαινα σχολείο. φέτος που ήταν απαγορευμένη, με το μπατσικό να υπερβαίνει τον αριθμό των θεατών και ακροβολισμένους ελεύθερους σκοπευτές [τελικά τους μόνους ελεύθερους σ' αυτή την πόλη], ήταν μια καλή ευκαιρία να δω κι από κοντά γιατί τόση φασαρία. πρέπει να πω εδώ ότι στις δέκα το πρωί η αθήνα θύμιζε 15αύγουστο ή κυριακή του πάσχα, με τη διαφορά ότι ούτε τον 15αύγουστο ούτε την κυριακή του πάσχα δεν είναι το κέντρο αποκλεισμένο και οριοθετημένο με κόκκινες ταινίες. ούτε έχει χιλιάδες μπάτσους.
επίσης, πρέπει να πω ότι τους μπάτσους που στέκονταν παραταγμένοι κατά μήκος των οδοφραγμάτων σε συμμετρικά σχήματα -τρεις άντρες, μία γυναίκα, όλες οι γυναίκες με μαύρο γυαλί- μου είναι αδύνατο να τους δω με αντιπάθεια, παρόλο που με τα ''απαγορεύεται'' με έστελναν όλο και πιο χαμηλά σε κάθε προσπάθεια να φτάσω στο σύνταγμα. κάποια στιγμή, περνώντας δίπλα από ένα ''οδόφραγμα'' άκουσα τον έναν μπάτσο -εκεί γύρω στα 20- να ρωτάει τον άλλο μπάτσο, συνομήλικό του, αν έχει μαγειρέψει για σήμερα κι ο άλλος να απαντάει ''ναι, τώρα κάνω τις πρώτες απόπειρες να μαγειρέψω μόνος μου''. ήθελα να τον ρωτήσω τι μαγείρεψε, αλλά κρατήθηκα, όχι επειδή δεν ξέρεις ποτέ πώς θα αντιδράσει ένας μπάτσος που κρυφάκουσες χωρίς να θέλεις [χμ, και για αυτό], αλλά βιαζόμουν -είχα αργήσει δεκαπέντε λεπτά στο ραντεβού και θα χάναμε την παρέλαση.
τελικά πιο κάτω και πιο κάτω με τα ''απαγορεύεται'' έφτασα στην αιόλου. ο κόσμος ελάχιστος. στη γωνία με τη μητροπόλεως ένας ηλικιωμένος έλεγε φωναχτά -δίπλα σε μια διμοιρία- ότι η κατάσταση την πρώτη χρονιά του μνημονίου είναι χειρότερη απ' της χούντας, τουλάχιστον τότε μπορούσες να δεις την παρέλαση με την ησυχία σου και μπορούσες να χορέψεις κι έναν τσάμικο. τώρα η παρέλαση κατάντησε μόνο για δημοσιογράφους.
μέχρι να ανέβω στο σύνταγμα, η μητροπόλεως δεν είχε ψυχή. στην πλατεία συντάγματος είχε καμιά εκατοστή άτομα άκουμπισμένα στα οδοφράγματα, που έβγαζαν φωτογραφίες τους μπάτσους. η πλατεία δηλαδή ήταν κλειστή, το ίδιο και όλοι οι δρόμοι προς κι από τη βουλή, έτσι χάσαμε την αρχή της παρέλασης. στη βουκουρεστίου κάποιοι είχαν πάθει εθνικιστικό παραλήρημα και έβριζαν τους μελαχρινούς αλλοδαπούς που πουλούσαν ελληνικές σημαίες, ενώ στην πανεπιστημίου είχαν πάρει θέση πάνω στο πεζοδρόμιο τουρίστες και ξένοι που ζουν στην αθήνα που είχαν έρθει να δουν τα ελληνικά στρατά. μάλλον επειδή ήταν κάτι απαγορευμένο [ως γνωστόν ό,τι απαγορεύεται είναι πιο γοητευτικό, ειδικά όταν σε σημαδεύουν ελεύθεροι σκοπευτές]. ανάμεσα στο πλήθος είχε και καναδυό έλληνες, τους οποίους δεν τους πολυξεχώριζες, επειδή όλοι έβγαζαν αβέρτα φωτογραφίες.
η παρέλαση ήταν βαρετή. πιο βαρετή απ' όσο θυμόμουν, δηλαδή πολύ κακό για το τίποτα, ούτε τανκς ούτε αεροπλάνα σε σχηματισμούς και χρωματιστούς καπνούς, ούτε κανονιοβολισμοί και πυροτεχνήματα. φύγαμε και πήγαμε για καφέ με μια απ' τους εχθρούς [μια γερμανίδα δημοσιογράφο].
οι φωτο από εδώ.