Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

ιτς ολ γκρικ



~φίλη που μόλις γύρισε από πολύμηνο ταξίδι στη νότια αμερική [δεν είναι όλοι οι έλληνες απένταροι και άνεργοι, κάποιοι έχουν -ακόμα- λεφτά για μεγάλα ταξίδια] και μάθαινε τις εξελίξεις από τις αντιδράσεις των ντόπιων, σοκαρίστηκε όταν η σπιτονοικοκυρά της, αποχαιρετώντας την κλαίγοντας, τής έδωσε ένα πακέτο φαγώσιμα δώρο «επειδή θα τα χρειαζόταν εκεί που πήγαινε» [δηλαδή στην αθήνα].
γυρνώντας, ήταν σίγουρη ότι θα έβρισκε την πλήρη καταστροφή. πήγε στο σουπερμάρκετ έντρομη περιμένοντας να αντικρίσει άδεια ράφια, ανθρώπους που παίρνουν κρέας και ψωμί με το δελτίο, γάλα σε σκόνη και κονσέρβες με χυμό ροδάκινου και τις άνεργες πρώην μοντέλες-νυν μασέρ στα ινστιτούτα να πληρώνονται με καλσόν [αυτό το τελευταίο ήταν δικιά μου προσθήκη για να ελαφρύνει λίγο το ποστ].
ελλάδα για τα ξένα μίντια είναι μόνο η αθήνα: οι σπασμένες βιτρίνες, οι φωτιές, οι άστεγοι, η δυστοπική εικόνα του κέντρου, τα συσσίτια του δήμου με τις χιλιάδες μερίδες και οι «συνταγές της πείνας» [το πιο προβεβλημένο ελληνικό βιβλίο αυτή τη στιγμή διεθνώς] και έλληνας εκτός από «απατεώνας», «τεμπέλης» και «λουφαδόρος» σημαίνει πια και «νεόπτωχος» και «πεινασμένος».
δίπλα στις γυναίκες-βεληγκέκα [με στριφτό μουστάκι και γένι τράγου], το γκρικ καμάκι, την άθλια γκρικ σάλαντ και τον ακόμα πιο άθλιο μουζάκα εστιατορίου, στις εντυπώσεις του ξένου προστέθηκαν ο μισθός βουλγαρίας, η βία συρίας, ποσοστά ανεργίας που σε λίγο θα ξεπεράσουν της ισπανίας, οι ζητιάνοι στους δρόμους, παιδιά που πέφτουν σαν τις μύγες κατά διάρκεια του διαλείμματος, καμμένα νεοκλασικά και παχύσαρκοι υπουργοί. άντε να πείσεις την αγγλίδα συμπεθέρα [έχω και τέτοια] ότι η ελλάδα του 2012 δεν είναι ούτε η αιθιοπία των ’80s, ούτε η μπιάφρα των ’60s και τα παιδιά που πέφτουν λιπόθυμα απ’ την πείνα στα σχολεία δεν είναι και σκηνή ρουτίνας. κι ότι η αθήνα δεν είναι ένα μάτσο ερείπια, ουρές πεινασμένων και τόσο επικίνδυνη όσο η μποκοτά ή η σομαλία [μας αγαπάει, αλλά για καλό και για κάκό το πάσχα θα το περάσει στην αίγυπτο].
τουλάχιστον ακόμα.
~τι κομματάρα αυτή του ephrem tamiru. είναι από μια κλασική αιθιοπική κασέτα των 70s και ο τίτλος του είναι ye fiker meketa.