Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

ιστορίες του μπέλμπουρι


~η περίπτωση του jim jupp [ο belbury poly, αυτός αριστερά στη φωτο, δεξιά είναι ο julian house, δηλαδή ο focus group -και οι δύο μαζί είναι η ghost box] είναι καλύτερη απόδειξη ότι αν έχεις μυαλό, όραμα και επιμονή θα έρθει μια μέρα που θα ξεχωρίσεις. ακόμα κι αν είσαι μεσήλικας που φτιάχνει ελιτίστικη μουσική και έχει μια αισθητική που απευθύνεται σε λίγους -μερικές φορές το ταλέντο είναι απλά ένας συνδυασμός όλων των παραπάνω. ο νέος δίσκος του belbury poly που κυκλοφόρησε σήμερα δεν είναι μόνο ό,τι καλύτερο έχει βγει απ' την εταιρία, με όλα τα χαρακτηριστικά που τον κάνουν τυπικό folklore-hauntology δίσκο γεμάτο vintage ηλεκτρονικά και ήχους άλλων εποχών [έτσι, απροσδιόριστα], αλλά και ο πιο ολοκληρωμένος και προσεγγίσιμος από κάποιον που δεν έχει ιδέα τι εστί ghost box. το belbury tales περιέχει κομμάτια σαν κι αυτό. και άλλα έντεκα [η εισαγωγή δεν μετράει] που το κάνουν ένα από τα άλμπουμ που αξίζει να δώσεις λεφτά για να το αγοράσεις. [το artwork είναι επίσης καταπληκτικό].
~χθες το βράδυ, ακούγοντας αυτό, μου θύμισε αυτό το τραγούδι της βιτάλη [του φινγκερμπόμπς είναι δυο χρόνια πιο παλιό].
~και μια παλιότερη συνέντευξη του jim jupp για το nothingdays.