Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

κάρεν


η ιστορία της ζωής της karen dalton είναι ακόμα πιο δραματική απ’ τα τραγούδια της. με ινδιάνικες τσερόκι ρίζες και μια φωνή που θύμιζε στη χροιά και την έκταση [ακόμα και στον τονισμό των φθόγγων] την μπίλι χόλιντεϊ, ξεχώρισε από νωρίς και απόκτησε την εκτίμηση πολλών καλλιτεχνών των αρχών των ’60s, παρόλο που δεν έγινε ποτέ όνομα πρώτου μεγέθους. ο μπομπ ντίλαν την αναφέρει στην αυτοβιογραφία του που κυκλοφόρησε το 2004 σαν ιδιαίτερη περίπτωση του greenwich village [εμφανιζόταν στο café wha?], στη νέα υόρκη το 1961: «η αγαπημένη μου τραγουδίστρια εκεί ήταν η karen dalton. η karen είχε φωνή σαν της μπίλι χόλιντεϊ και έπαιζε κιθάρα σαν τον jimmy reed. τραγούδησα μαζί της μερικές φορές…». η karen κυκλοφόρησε δύο επίσημα στούντιο άλμπουμ όσο ήταν ζωντανή, το it's so hard to tell who's going to love you the best [το 1969] και το in my own time [το 1971], με συμμετοχές σπουδαίων μουσικών.
το 1966 αυτή και ο τότε σύζυγός της richard tucker έφυγαν απ’ τη νέα υόρκη και πήγαν να ζήσουν στα βουνά του κολοράντο, σε ένα μέρος τόσο απομονωμένο που δεν είχαν καν διεύθυνση και σε συνθήκες πρωτόγονες, χωρίς πολιτισμό, ανέσεις και τρεχούμενο νερό. η κάρεν ανέβαινε στο άλογο, φορτωνόταν τη στάμνα και πήγαινε στην πηγή να πάρει νερό. στο δρόμο έβγαζε το μπάντζο και έλεγε κι ένα μοιρολόγι με τρεμάμενη φωνή. μετά που γύρναγε σπίτι έπαιζε τα τραγούδια στον άντρα της και κάθονταν κι έπαιζαν κι έκλαιγαν μαζί. μια μέρα, κάλεσαν τους φίλους τους να τους παρουσιάσουν μερικά απ’ τα τραγούδια και με την ευκαιρία ηχογράφησαν κι αυτό το δίσκο που παρέμεινε 45 χρόνια ξεχασμένος μέσα σε ένα ντουλάπι και μόλις τώρα αποφάσισαν να τον κυκλοφορήσουν [με τίτλο ''1966'']. τα 14 κομμάτια μπορεί να μην είναι ηχογραφημένα και στις καλύτερες συνθήκες και να μοιάζουν με ντέμο, αλλά συνολικά είναι οι καλύτερες στιγμές της κάρεν που αποτυπώθηκαν σε μπομπίνα. παρόλο που είναι ηχογραφημένα μια και κάτω και μπροστά σε κοινό, δεν ακούς ούτε άχνα, ούτε απ’ το ακροατήριο ούτε απ’ την κάρεν –είναι τόσο απορροφημένοι που δεν τολμούν ούτε να χειροκροτήσουν. και είναι αλήθεια πολύ ωραίος δίσκος, συγκινητικός και με την κάρεν σε φόρμες. για τα ίδια τα κομμάτια και τους συνθέτες τους δεν γράφω γιατί τα γράφουν με λεπτομέρειες σε όλα τα review, σημασία έχει ότι αυτές, παρόλο που ακούγονται θλιμμένες, είναι από τις τελευταίες ανέμελες και χαρούμενες στιγμές της.
μετά που έφυγε απ’ το βουνό ξανά, «πήρε τα βουνά». έπεσε με τα μούτρα στα ναρκωτικά και το αλκοόλ, κόλλησε aids και πέθανε άστεγη και ταλαιπωρημένη στα 55 της. αγνώριστη.
εδώ.