Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

ντάουντον άμπεη


κάποιος στο twitter έγραψε ότι η μαίρη και ο μάθιου θα μπορούσαν να είναι η ρέιτσελ κι ο μος των αρχών του 20ου αιώνα, αν ήταν πρωταγωνιστές σε δράμα εποχής. βλέποντας σε μια σαββατιάτικη ολονυχτία ολόκληρο τον δεύτερο κύκλο του downton abbey [της αγγλικής σειράς που έχει φτιάξει ο julian fellowes του gosford park και αυτή τη στιγμή προβάλλεται στο αμερικάνικο pbs], όχι μόνο άρχισα να συμπαθώ τα δράματα εποχής, αλλά περίμενα μέχρι τις οχτώ το πρωί για να δω το τέλος μια ερωτικής ιστορίας που στον πρώτο κύκλο μου φαινόταν εντελώς αδιάφορη.
φυσικά, άλλα ντάλα της παρασκευής το γάλα που λέει και μια θεία μου, καμία σχέση με τον μος και την ρέιτσελ, αλλά η παρομοίωση μου άρεσε για εισαγωγή. δεν μοιάζει ούτε ο τόπος, ούτε ο χρόνος, ούτε καν η σχέση μεταξύ τους.
η μισέλ ντόκερι, πάντως, που παίζει τη μαίρη, το θεώρησε πολύ πετυχημένο και το δήλωσε περήφανα στο νιου γιορκ λίγο πριν αρχίσει να προβάλλεται ο δεύτερος κύκλος.
η μαίρη είναι κόρη αριστοκράτη σε μια έπαυλη της αγγλικής επαρχίας την εποχή του πρώτου παγκοσμίου πολέμου [ο πρώτος κύκλος τελειώνει λίγο πριν την έναρξη του πολέμου, κι ο δεύτερος τελειώνει λίγο μετά τη λήξη του] κι ο μάθιου είναι ο ξάδερφός της που την αγαπάει και τη ζητάει σε γάμο. αυτή που είναι κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο αρνείται, αυτός ετοιμάζεται να παντρευτεί άλλη, και τότε της μαίρης της έρχεται ταμπλάς επειδή καταλαβαίνει ότι τον αγαπάει.
καλά να πάθει, είναι πολύ μαλακισμένη στον πρώτο κύκλο. κι αυτός ακόμα πιο πολύ, κι αν δεν ήταν οι υπηρέτες με τα ωραία παράπλευρα στόρι και ο μπαμπάς [χιου μπόνεβιλ] να σώζουν κάπως την κατάσταση, δεν θα τον είχα ολοκληρώσει. η αλήθεια είναι ότι τον πρώτο κύκλο τον κοιμήθηκα σε ένα αρκετά μεγάλο μέρος του, επειδή η οικία των γκράνθαμ μου θύμισε αρκετά την οικία των δράκων στη λάμψη του φώσκολου, αν εξαιρέσεις τις ερμηνείες, την παραγωγή και το σενάριο, τα σκηνικά, τα κουστούμια και την καταπράσινη αγγλική επαρχία.
εκεί λοιπόν που βαριόμουν τον πρώτο κύκλο και δεν είχα σκοπό να δω τον δεύτερο, τον ξεκίνησα δοκιμαστικά χθες το βράδυ και ήταν αδύνατο να τον σταματήσω. ο πόλεμος στον δεύτερο κύκλο τους κάνει όλους πιο ανθρώπινους και τα γεγονότα να φαίνονται ακόμα πιο δραματικά. από κάποια στιγμή και πέρα γίνεται όσα παίρνει ο άνεμος, για να καταλήξει σαπουνόπερα εποχής με πιο ωραία φορέματα. το τέλος του όγδοου επεισοδίου [όπου νόμιζα ότι τελειώνει κι ο κύκλος] βρίσκει σχεδόν όλους τους ήρωες διαλυμένους να μαζεύουν τα κομμάτια τους [όσοι σκοπεύουν να το δουν καλύτερα να μην ξέρουν λεπτομέρειες].
έτσι, ενώ σήμερα το πρωί έπεσα για ύπνο αγωνιώντας για το μέλλον της σχέσης της μαίρης και του μάθιου, το απόγευμα είδα το σπέσιαλ χριστουγεννιάτικο επεισόδιο θεωρώντας ότι είναι κάτι ''γιορτινό'' σαν τα σπέσιαλ των κωμικών σειρών ή των ελληνικών σίριαλ -όπου όλοι τρελαίνονταν στο χορό και το τραγούδι- ενώ στην πραγματικότητα είναι μια κανονική δίωρη-και-κάτι ταινία εποχής, με χάπι εντ για ΟΛΟΥΣ ανεξαιρέτως τους ήρωες [για κάποιους καθόλου χάπι, αλλά από το χειρότερο προτιμότερο είναι το κακό, οπότε ας το βουλώσουν κι αυτοί κι ας είναι ευχαριστημένοι].
μόνο ο τζον μπέιτς έχει μείνει στη φυλακή.
τις εντυπώσεις από τον πρώτο κύκλο κλέβει η μάγγι σμιθ [παίζει την αριστοκράτισσα γιαγιά] την οποία χρειάστηκαν 10 επεισόδια για να τη συμπαθήσω, αλλά μαζί με του κακού γκέι μπάτλερ που καπνίζει ασταμάτητα, είναι μάλλον οι πιο ''δυνατοί'' χαρακτήρες της σειράς.
και ο τζον μπέιτς με την άννα.
αυτό είναι το μουσικό θέμα του τζον λούουν.