Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2012

ντιγκ






~δεν κατάλαβα αν ήταν ένας έξυπνος τρόπος για να βρουν γκόμενα/γκόμενο, ή απλά να κάνουν την πλάκα τους -μάλλον και τα δύο, πάντως, το "ραντεβού στα τύφλα" [ο τόνος στο υ] που βρεθήκαμε τυχαία χθες το βράδυ, είχε τόση πλάκα που μείναμε και για τα δύο πρώτα ''ζευγαρώματα''. μετά ακολούθησαν κι άλλα και είμαι σίγουρος ότι χάσαμε τα καλύτερα. είχα πολύ καιρό να γελάσω τόσο.
~θυμάμαι μιλώντας κάποτε με έναν τύπο από τους σεντ ετιέν που είχε πει ότι "είναι πολύ πιο δύσκολο να γράψεις ένα καλό ποπ τραγούδι, παρά μουσική για πέντε φίλους σου [ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των εξπεριμένταλ είναι για τα σκατά και τα φτιάχνουν όσοι δεν μπορούν να γράψουν τίποτ' άλλο]". το θυμήθηκα χθες το βράδυ όταν άκουγα τα τραγούδια ενός φίλου [κανονικά ποπ τραγούδια, πολύ καλύτερα από τους πειραματισμούς και τα αυτοσχεδιαστικά κομμάτια του] τα οποία ντρέπεται να τα παίξει σε κόσμο επειδή είναι "φλώρικα".
μετά θυμήθηκα άλλη μια συνέντευξη, της μπίλι ρέι μάρτιν, στην οποία μίλαγε για τον "φασισμό των φίλων" που τους έχεις συνήθως στο μυαλό όταν γράφεις μουσική και θέλεις πάντα κάτι να τους αποδείξεις. τα καλύτερα τα κρατάς συνήθως για τον εαυτό σου επειδή φοβάσαι το κράξιμο. όχι των αγνώστων, των ανθρώπων που έχεις γύρω σου. [κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τη μουσική].
~στο τελευταίο τεύχος του electronic beats η μπίλι ρέι μάρτιν συνομιλεί με την αέρια νέγροτ των hercules and love affair και λένε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. σε κάποιο σημείο η μπίλι διηγείται αυτή την ιστορία: ''ο καθένας έχει το δικό του μουσικό μονοπάτι. για μένα ήταν ανατριχιαστικό να συναντάω τους μουσικούς μου ήρωες. κάποια φορά, συνάντησα τυχαία την siouxsie sioux σε ένα μπαρ στο λονδίνο. ήμουν πραγματικά πολύ τρομαγμένη για να την πλησιάσω, επειδή είχε πάντα αυτή την 'άντε γαμήσου' στάση. σκέφτηκα ότι θα μου έδινε καμιά μπουνιά στα μούτρα. αλλά οι φίλοι μου με ενθάρρυναν, 'πήγαινε και πες της απλά πόσο πολύ τη θαυμάζεις', έτσι το έκανα. πήγα φουριόζα καταπάνω της εκεί που καθόταν με τον μπάντζι και της είπα 'γεια, είμαι η μπίλι ρέι μάρτιν και αγαπάω τη μουσική σου τόσο πολύ! ευχαριστώ που με άκουσες, αντίο!'. και αυτή είπε 'η μπίλι ρέι μάρτιν; δεν θα πας πουθενά! κάτσε να πιεις ένα ποτό. σαμπάνια!'. όταν μεθύσαμε, κάποια στιγμή της είπα 'μου κάνει μεγάλη εντύπωση που σου αρέσουν τα τραγούδια μου'. κι αυτή μου απάντησε: 'αστειεύεσαι; γάμα τη γουίτνεϊ χιούστον και την μαράια κάρεϊ. έχω δύο αγαπημένες τραγουδίστριες: την μαρία κάλας και την μπίλι ρέι μάρτιν'. φρίκαρα τελείως. πέρασα τις επόμενες δυο μέρες τηλεφωνώντας σε οποιονδήποτε γνώριζα για να τους πω εκείνη την ιστορία".
btw, η μπίλι ρέι μάρτιν έχει αναστηθεί απ' τις στάχτες της. και ναι, ήταν και είναι μία πολύ μεγάλη τραγουδίστρια. με πολλές άτυχες στιγμές.
εδώ μία πολύ καλή της. κι άλλη μία.
~οι έγχρωμες φωτογραφίες της αμερικής από τα '20s και '30s είναι από το αρχείο του national geographic. [αυτή ειδικά που τραβάνε τον μεξικάνο μετανάστη στα σύνορα να τον κόψουν στα δύο είναι μεγαλείο].